No comments yet

ΜΑΚΑΡΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ

Συντάκτης:

Εξ ορισμού το χάος προκαλεί ίλιγγο διότι ορίζεται ως ένα αμάγαλμα πιθανοκρατικής απεραντοσύνης και τυχαιότητας. Μιας τυχαιότητας βρεφικής, από τη ματιά ενός θαρρείς μυωπικού παρατηρητή. Μυωπικός καθώς ταυτίζει τη τύχη με το χάος. Το χάος προκαλεί τρόμο ενώ η τύχη μια ψυχολογική ανάπαυση, μια αποποίηση. Αυτή λοιπόν η φυγόκεντρος δύναμη που παρασέρνει στο διάβα της κάθε λογική ίσως να είναι η πιο επικρατούσα δύναμη στον κόσμο.

  Αναμφισβήτητα είναι διακριτή στη κάθε έκφανση του γίγνεσθαι. Θαρρώ πως πυρηνικός σκοπός μας πρέπει να είναι  να καταφέρουμε να πλοηγηθούμε μέσα σε αυτό όσο πιο διαυγώς μπορούμε, μέσω της αυτοαναφοράς. Η πολυσχιδής φύση των πραγμάτων δεν μας επιτρέπει να οριοθετήσουμε καμία αφήγηση και μας επιβάλλει τη πρισματική θεώρηση στα πάντα. Σαν το νευρολογικό σύστημα του ανθρώπου έτσι και οι ερμηνείες πρέπει να διακλαδώνονται ανάμεσα στην ύπαρξη. Καθώς λοιπόν ο νους αναπαύεται σε αυτή τη μποέμικη συνείδηση, το χάος τον συντροφεύει δημιουργώντας μια καλαίσθητη τρικυμία. Η παράδοση σε αυτή τη δυναμική είναι που δημιουργεί πραγματικά ταπεινούς ανθρώπους, διότι αυτή η συνειδητή, με αυτοπεποίθηση παράδοση εγκολπώνεται στην μαγεία της ιλαρότητας. Ιλαρή φύση ταυτίζεται με τη ταπεινή φύση. Όλες αυτές οι αρετές δημιουργούν το κάλλος της ύπαρξης, ένα κάλλος που είναι η άκρη του νήματος του χάους. Παρόλα αυτά το νέκταρ θα το πιεί μόνο ο θαρραλέος. Το θάρρος είναι η ναυαρχίδα της ύπαρξης. Όλα αυτά σε ένα σαμανικό χορό που δεν βάλλεται από πουθενά. Έναν χορό εκστατικό, σαν τη μελωδία της φλογέρας του Πανός. Μια αγαστή καταιγίδα που λυτρώνει από την άγνοια. Η ενατένιση στο άπειρο που ξεκινά από το μηδέν και ανάμεσα στα δυο αυτά διανύσματα η κρυσταλλική συνείδηση απαλλαγμένη από κάθε φόβο.

Ανέκαθεν ο άνθρωπος που πλανιόταν στη προσπάθεια ελέγχου του χάους ήταν ο ίδιος που ήταν ανίκανος να ελέγξει το εσωτερικό του μένος. Δεν κατανοεί όμως πως αυτή η δύναμη δεν είναι για να τιθασευτεί μα μονάχα να ξεδιπλωθεί με τον πιο αισθησιακό και καλαίσθητο τρόπο. Ο μεταουμανιστικός, σύγχρονος Άγιος είναι αυτός που αναπαύεται στην αιώνια θέση της ρηξιγενούς απόλαυσης της χαοτικής πραγματικότητας. Η ανάπαυση σε αυτή δημιουργεί την κατανόηση  γιατί το χάος είναι κάτι το άπιαστο, είναι αυτό που δεν είναι. Ίσως τελικά να είναι το πεπρωμένο μας μέσα από μια χαώδη κατάσταση, μέσα από μια κατάσταση που μοιάζει  περιττή και βίαιη να έρθει η εξέλιξη μας. Η εξέλιξη που θα μας φέρει στα υψίπεδα της ύπαρξης σε τέλεια εναρμόνιση με το σύμπαν. Πόσο κουτό να πιστεύουμε πως αυτή η διαδικασία  θα έρθει με μειλίχιο τρόπο, αναίμακτα και με μια γραμμική συνέχεια… Αν ερχόταν με αυτόν τον τρόπο θα στερούνταν ομορφιάς. Η λίμπιντο της αβύσσου βασιλεύει.

Όπως η σύγχρονη κβαντική θεωρία μας διδάσκει (ας πούμε το πείραμα του Schrodinger) την ίδια στιγμή, το ίδιο γεγονός υφίσταται αλλά και όχι. Με την ίδια λογική λοιπόν το χάος καθώς εκδηλώνεται εκφράζεται ως άβυσσος μα και ως η απόλυτη αταραξία. Η αταραξία ως αίσθηση ασφάλειας και απουσία συναισθηματικής διέγερσης. Η ανάπαυση που τελικά απαιτείται και είναι απαραίτητη για να  μας βγάλει από την κίβδηλη πραγματικότητα που ζούμε. Ακόμα και στη  ψυχανάλυση, ιδανικά, καταφατικώς θα πρέπει να  βιώσουμε κάθε τραύμα. Έτσι όπως λειτουργεί λοιπόν ο βιολογικός μας μικρόκοσμος, με το ίδιο τρόπο ακριβώς εκδιπλώνεται η θεϊκή χάρη του σύμπαντος. Μακάριος ο άνθρωπος που θα αντιληφθεί την απλότητα της ζωής παραδινόμενος μέσα στην ασφάλεια που προκαλεί η απόλυτη αβεβαιότητα…

 Κικλήσκω Διόνυσον ἐρίβρομον, εὐαστῆρα, πρωτόγονον, διφυῆ, τρίγονον, Βακχεῖον ἄνακτα,   ἄγριον, ἄρρητον, κρύφιον, δικέρωτα, δίμορφον, κισσόβρυον, ταυρωπόν, Ἀρήιον, εὔιον, ἁγνόν, ὠμάδιον, τριετῆ, βοτρυηφόρον, ἐρνεσίπεπλον. Εὐβουλεῦ, πολύβουλε, Διὸς καὶ Περσεφονείης ἀρρήτοις λέκτροισι τεκνωθείς, ἄμβροτε δαῖμον· κλῦθι, μάκαρ, φωνῆς, ἡδὺς δ᾽ ἐπίπνευσον ἀμεμ[φ]ής εὐμενὲς ἦτορ ἔχων, σὺν ἐυζώνοισι τιθήναις. 

Συντονίσου

Comments are closed.