No comments yet

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΑΤΡΑΠΟ: Η ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΜΑΓΙΚΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΣΜΟΥ

Συντάκτης:

Είναι δημοφιλής κοινοτυπία για μια τρέχουσα πραγματικότητα που τείνει να εξοβελίζει κάθε διαισθητική ταξινόμηση των γεγονότων στις ελάσσονες, αν όχι στις πλέον ανυπόληπτες οργανωτικές παραμέτρους της εμπειρίας. Στην καλύτερη περίπτωση, ακόμη και κατά τις ελάχιστες στιγμές που θα αρθεί το κανονιστικό πέπλο και θ’ ανακτηθεί έστω συγκυριακά, ένα απ’ τα εναλλακτικά φίλτρα της προσοχής ικανό για ασυνήθιστες αναγνωρίσεις, εγκαταλείπεται με σχεδόν αυτονόητη βιασύνη ως η γκάφα της τυχαιότητας που μαγείρεψε τις καθημερινές συμπτώσεις στο πατρόν του στιγμιαίου ιδεασμού. Προκειμένου να διασφαλιστεί η συνοχή του προκαταβολικού σκοπού που κλαδεύει τις ορμέμφυτες κλίσεις για περίτεχνα εξωαισθητηριακούς συγχρονισμούς, η όρεξη διερεύνησης αυτού του συνειρμικού αντίλαλου που κινητοποιεί τις ροπές μιας αυτόκλητης πληροφοριακής επαγωγής ή μιας φωτογραφικής ανίχνευσης μοτίβων, αναβάλλεται απ’ τα επιτακτικά προσχέδια της διαδρομής που ήδη δρομολογείται και βάσει τη οποίας τον κατατάσσει στα ξόφαλτσα κατάλοιπα του παιδαριώδους φρονήματος.
Κυρίαρχη μοιάζει η δέσμευση γύρω από ανάλογες ομολογίες επίγνωσης, η οποία μας εξοστρακίζει με λογής-λογής βεβαιότητες απ’ την ορμώμενη θέαση του στιγμιότυπου , που θα μπορούσε να διατρανώσει τον αλγόριθμο της βούλησης εκθετικά, προξενώντας τον πλέον διεισδυτικό ολισμό των επιπτώσεων της. Είναι όντως έτσι; Δεν είναι λίγες οι φορές που με τη στοιχειώδη οξυδέρκεια μπορεί κανείς να διακρίνει το πώς η ξαφνική βροντή μπορεί να συμπληρώνει τις προθέσεις μιας συζήτησης μπροστά στο τζάκι, το πώς μια «απρόοπτη» συνάντηση φίλων είναι προεργασμένη απ’ την επιθυμητική μνήμη, το πως ένα σμήνος κοράκων πάνω απ’ τα σύννεφα μπορεί πετώντας να προειδοποιήσει για τη φιλόδοξη έκβαση ενός ραντεβού και το κρώξιμο μιας κουκουβάγιας στο αιφνίδιο μελτέμι απ’ το παράθυρο να συσπειρώνει εφέσεις πνευματικής στήριξης και πρωταρχικής έκκλησης για ένα πολύ συγκεκριμένο ζήτημα. Ενδεικτικά περιστατικά μιας πρώτης, απλούστατης διάδρασης, που ξεσκεπάζουν τη βασικότερη αυταπάτη του ατόμου: ότι δήθεν περικλείει την αρχή και το τέλος ενός Εαυτού, στην πραγματικότητα φύσει πολύκεντρου και ασύνορου.
Χρειάζεται μόνο μια απόφαση παραδοχής και στη σαφήνεια τέτοιων παραδειγμάτων, γινόμαστε μάρτυρες μιας ωορρηξίας του έμφυτου πλακούντα όπου ενδημούν οι προορατικές δυναμικές της Ερμητικής Τέχνης και που εδώ προσεγγίζουμε σε μια νέα κοσμοθεωρησιακή εισήγηση: αυτήν της ιεροτελεστικής σκαπάνης στις πιο απειροελάχιστες και μικροκοσμικές έδρες της περιβάλλουσας καθημερινότητας που ως απόρροια ευθυγραμμίζει τη συνείδηση με τη ραχοκοκαλιά της εφαρμοσμένης θεομετρίας της. Μια Τέχνη στους κόλπους της οποίας εναπόκειται ένα ποιοτικά διαφορετικό μοντέλο ζωής από εκείνο της τεχνοκρατικής απομάγευσης, στους εξής αδιάκριτους απ’ τη μικρονοϊκή συνθήκη, άξονες:

Α  Πρώτα αφυπνίζεται κανείς στο βιόκοσμο μιας προθετικότητας που μέσα από υπαρξιακές ανάπαυλες και λοξοδρομώντας απ’ τις συμπαγείς ανωμαλίες του επιστητού, αποπερατώνει το ευχετήριο θέλημα σε καρπούς άγνωστων προελεύσεων. Σύντομα, η άσκηση της περίεργης σιωπής επί του ποταμού της Παρουσίας για περαιτέρω διέγερση αυτού που φαίνεται να επαληθεύεται, προάγει ένα είδος αδιαφορίας για την μέχρι πρότινος λογική πειθώ των φαινομένων, τα οποία έτσι υπόκεινται σε έναν ρηγματώδη αναπροσανατολισμό: απ’ τον χυλό της ασύνεκτα μεριστής περιφέρειας προς τον συντάκτη ρυθμό της ψυχοειδούς κεντρομόλου.

Β  Το μαγικό κύκλωμα που πυροδοτείται, είναι λοιπόν μια διαδικασία ρυθμικής εκγύμνασης, μια συμφωνική μελωδιακής αυτορρύθμισης που ξεγελά τους νοηματικούς θεσμούς, συστήνοντας χασμωδίες υψηλότερων διαστάσεων στον εργαλειακό κλοιό του υφιστάμενου, εγείροντας αξιώσεις μετουσίωσης και κανόνες ενδομορφικής πλαστότητας. Εδώ η γοητεία παίρνει τα ηνία με έναν τρόπο ανάλογο του σχιζοειδούς ψελλίσματος που κανένας πέριξ δεν αντιλαμβάνεται! Ο νεοφώτιστος αφιερώνεται στο ρεύμα μιας απρόσωπης διυποστατικής σαγήνης που προσπορίζει την τελειοποίηση της πρακτικής φόρμας ως την παραμικρή του επαναληπτική αίσθηση, κατευθύνοντας την πυξίδα στην αστείρευτη Πηγή του έργου, με ολοένα και πιο εθελότρεπτα γυρίσματα, αστάθμητων και μη-προβλέψιμων συνεκδοχών πραγμάτωσης του αρχικού κινήτρου. Πίνοντας τον πρωινό καφέ, στο γραφείο, στην οχλοβοή της αγοράς ή της κυκλοφοριακής κίνησης, ο εκκολαπτόμενος αισθάνεται μια επαυξημένη ανάγκη για θραυσματικές ανατομές που εγκαθιδρύουν το πλάνο αυτής της υπέρτερης οιωνοσκοπίας στο σχεδιαστικό πλέγμα του Άπαντος. Με πιο απλά λόγια καταλήγοντας, έτσι είναι που στα χρονικά του χάους αναβιώνει η τελετουργική χειρονομία, η δεινότητα του ιερού.

Γ  Η προοδευτική ανάκτηση της φαντασιακής κυριότητας, επισφραγίζει και τη συμμετοχικότητα ευρύτερων νόμων που υπηρετούν την ψυχική δικτύωση. Η σπουδή της ενεργειακής ιδιολέκτου αρχίζει να εμβολίαζει την εμπειρία της ζωής με μια μυθική προστακτική! Η εμμονή στο λεπτούργημα της πράξης, εφάπτει τη συνείδηση σε αρχέτυπα, εμβληματικές εικονοπλασίες, πολυώνυμες οντοφάνειες και μορφογενετικά παράξενες αλλοιώσεις, που ανακαλούνται απ’ τις ψηφιομοριακές στρωματογραφίες του πνεύματος, ενσκήπτοντας σαν απρόσμενοι ποιητικοί συμπαίκτες και σύμμαχοι, παρέμβλητοι γεωμέτρες που εμπνέουν την ψυχοσύσταση του ιερού χρόνου ακόμη και στην πιο πεζή διάταξη των επιφάσεων. Ο οίκος γίνεται βωμός, και η συνείδηση, εστία απόλαυσης για τις αισθητικές επιδρομές μιας Γνώσης που καθελκύει η εντεινόμενη τελεστική ορμή! Απ’ τη γλώσσα ξεπηδά ο ακανόνιστος προπατορικός βόμβος των στοιχείων ικανός να επέμβει στην κατεύθυνση της εξελικτικής ροής και απ’ το ηγεμονικό της όρασης οι προαιτιακές σαρώσεις του χωροχρόνου που δύνανται να τον καμπυλώνουν στις σημειωτικές νύξεις του Θελήματος.
Όταν πια οι παρακαταθήκες της μαγικής εκμάθησης συστηματοποιήσουν την υπερβατική αρωγή επαρκώς, ο μυούμενος καθίσταται φορέας μιας συνεπούς πραξιολογίας που εξαπλώνεται στο εγγύτερο περιβαλλοντικό του ενδιαίτημα με θεαματική ένταση για το φόντο και την εκτύλιξη του βίου του. Η δραματική τελεσιουργία της μεθόδου επί της ρουτίνας, αποψιλώνει τις αγκυλώσεις του ψευδούς εαυτού με τρόπους αδιόρατα τελεσφόρους. Η προσωπικότητα με τον καιρό, γίνεται το απόμακρο καλλιτεχνικό εργόχειρο μιας πολυκύμαντης μεταμόρφωσης, η πρόσοψη μιας σοφότατης οδηγητικής επίνοιας που μόνο εν μέρει ενσωματώνεται. Το κέντρο βάρους αλλάζει πόλο δραστικά και η απορροφητική ενσυναίσθηση της Παρουσίας γίνεται απτότερη απ’ το περίφραγμα του φυσικού όντος. Ένας λύχνος ανάβει στο μέτωπο και ο εαυτός βιώνει πιο ήπιες τις ταυτίσεις του, με αποτέλεσμα να είναι ακόμη πιο ευήκοος του εγγενούς και υπερκείμενου ρυθμού που όλα τα εξομαλύνει, ακόμη πιο ελαστικός, απερίσταλτος και θεληματικός, ακόμη πιο ομοούσιος με την παλμική ταλάντωση που επεκτείνεται στην prima materia της σιγής. Συνέπεια όλων αυτών είναι ο συθέμελος εξωραϊσμός καθ’ οδόν της αποθέωσης, η καταξίωση μιας εργασίας που συγχρονίζει όλες τις παράταιρες δραστηριότητες της ημερήσιας υποχρέωσης υπό την αιγίδα της Νοερής Ράβδου. Έτσι, η δρέψη του χρόνου πραγματοποιείται, σαν μια γενέσια πληθώρα χάριτος που επισημαίνει στον μαθητευόμενο πως η οποιαδήποτε ανταπόκριση του (ακόμη και η πιο παράτυπη ή φαινομενικά απροετοίμαστη) όταν τελείται με πλήρη συνειδητότητα, είναι το εντελώς αρμονικό επακόλουθο όλων των εμπνευσμένων συνάψεων που προηγήθηκαν, χάριν στις οποίες ο εξτρεμισμός και της πιο παράλογης σύλληψης, είναι όχι μόνο θεμιτός αλλά μάλλον η ίδια η κινητήρια δίοδος του πεπρωμένου που μέλλει να εκπληρωθεί – η παφλάζουσα αυτοσκηνοθεσία στα δρώμενα της Ατραπού που ξετυλίγεται…

 

Χρήστος Γάλλιος Νανδέος
Συνωμότης στις εξωτικές περιπάθειες των Ροβινσώνων και ανεπίκαιρος μάρτυρας στο ανυπόθετο έλεος των θαυμάτων. Οπλίτης στις ξέφραγες φάλαγγες της Εαροσύνης αλλά και αδηφάγος του νόστου! Πλανόδιος με φτερό στο κασκέτο, σε παραδρομές βουλιμίας και σχεδόν προσευχής. Αναγνωρίζω κι ακουλουθώ μια μόνον διαφεύγουσα δικαιοσύνη, στο υπέδαφος της ουρανότευκτης σποράς που οργώνουν οι κολασμένοι, οι ενορατικοί, οι ανέστιοι βασιλείς και οι ευγενείς του πόνου. Σπουδάζω κατανυκτικά τη θνησιγένεια, την εθελούσια ανοησία και τις σφοδρές ανοικειότητες της κατάπληξης. Αναζητώ ηλιακά μαργαριτάρια σε νυκτιφρούρητες κρυψώνες και ρυάκια πεμπτουσίας στα σπήλαια του αχαρτοράφητου. Σκοπός μου, να σβήσω την ιστορία μέσα στη μουσική, να τυφλώσω το πεπρωμένο με αστραπιαίες μονοκοντυλιές της έμψυχης πυράκτωσης και να διαρρήξω όλα τα πέπλα μεταξύ νοητού σπινθήρα κι εντελέχειας – μεταξύ αλγηδόνας κι εκπλήρωσης. Αναπολώ το κρημνώδες, πανάρχαιο τρέμουλο, που υπερχειλίζει αθωότητα, και κάτι διαπνοές απ’ το αχάλκευτο γένος των Θηρανθεμίδων, που θα με ρύσουν στο ανυπότακτο δικαίωμα να χαραμίζομαι για κάτι πιο λαχταριστό απ’ όσα προορίζονται! Τοξικομανής μανικός του Ανείπωτου, φυγὰς θεόθεν καὶ ἀλήτης. Νῦν καὶ ἀεὶ!
Συντονίσου

Comments are closed.