No comments yet

ΠΥΘΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ

Συντάκτης:

Ζούμε από ανοχή ή μακαριότητα
σε μια θανατόσαρκη λαοθάλασσα
Με το νεύμα της Κίρκης ανά πάσα στιγμή
να υπόσχεται την εναλλακτική του άλαλου μεγαθήριου
που άλλοτε δυσφορεί και ιδρώνει στο ένδυμα του αίσχους:
σουβλερά ατσαλόκαρφα στο φλεβόκομβο των λεωφόρων
σαρώνουν τον γοργοπόδαρο βάρβαρο που τόλμησε να σκαρφάλωσει με τις ανομίες του
στην πιο επικατάρατη ερημιά της αρετής
με τα νύχια του κατακόκκινα και γαμψά και καιγόμενα
να ματωγδέρνουν
τα κορακίσια προοίμια του ενστίκτου
που δεσμεύεται να ερωτοτροπεί
με την απαγόρευση της καταγωγής του
με τα ένζυμα του παμφάγου κήτους
ρουφώντας τις εποχές σα χυμένο φωτόλάδο που χορταίνει
τους σκαραβαίους των βραδινών ορέξεων που ροκανίζουν τα απατηλά διαδήματα μες το σκοτάδι
αυτό το μέγα χωνευτήρι που καταναλίσκεται
απ’ το ραγδαίο πινέλο της μπόρας
που φωταγωγεί τα κατάφυτα λίθινα ιερά μας
όπως η πρόσκρουση κομήτη σε ηφαιστειακές κηρήθρες
και για κάτι δεύτερα αποκηρύσσει
με σαρδόνια γρυλίσματα απ’ τους κεραυνωμένους κοχλίες
τα ανεκλάλητα φόβητρα των θνητών
αυτός ο εωσφορικός πρωτοστάτης της αδελφοκτονίας
ο στοργικός διαφθορέας των τεράτων που τώρα θηλάζονται

Χρήστος Γάλλιος Νανδέος
Συνωμότης στις εξωτικές περιπάθειες των Ροβινσώνων και ανεπίκαιρος μάρτυρας στο ανυπόθετο έλεος των θαυμάτων. Οπλίτης στις ξέφραγες φάλαγγες της Εαροσύνης αλλά και αδηφάγος του νόστου! Πλανόδιος με φτερό στο κασκέτο, σε παραδρομές βουλιμίας και σχεδόν προσευχής. Αναγνωρίζω κι ακουλουθώ μια μόνον διαφεύγουσα δικαιοσύνη, στο υπέδαφος της ουρανότευκτης σποράς που οργώνουν οι κολασμένοι, οι ενορατικοί, οι ανέστιοι βασιλείς και οι ευγενείς του πόνου. Σπουδάζω κατανυκτικά τη θνησιγένεια, την εθελούσια ανοησία και τις σφοδρές ανοικειότητες της κατάπληξης. Αναζητώ ηλιακά μαργαριτάρια σε νυκτιφρούρητες κρυψώνες και ρυάκια πεμπτουσίας στα σπήλαια του αχαρτοράφητου. Σκοπός μου, να σβήσω την ιστορία μέσα στη μουσική, να τυφλώσω το πεπρωμένο με αστραπιαίες μονοκοντυλιές της έμψυχης πυράκτωσης και να διαρρήξω όλα τα πέπλα μεταξύ νοητού σπινθήρα κι εντελέχειας – μεταξύ αλγηδόνας κι εκπλήρωσης. Αναπολώ το κρημνώδες, πανάρχαιο τρέμουλο, που υπερχειλίζει αθωότητα, και κάτι διαπνοές απ’ το αχάλκευτο γένος των Θηρανθεμίδων, που θα με ρύσουν στο ανυπότακτο δικαίωμα να χαραμίζομαι για κάτι πιο λαχταριστό απ’ όσα προορίζονται! Τοξικομανής μανικός του Ανείπωτου, φυγὰς θεόθεν καὶ ἀλήτης. Νῦν καὶ ἀεὶ!
Συντονίσου

Comments are closed.