No comments yet

A POSTERIORI

Συντάκτης:

Οι κοινωνίες μας αποτείνονται στην αίγλη της ζωτικότητας, της δημιουργίας, του θριάμβου. Η προσήλωσή θα έπρεπε να διευθύνεται από τη θέληση για ζωή, τη θέληση για δύναμη, τη θέληση για θέληση, τη δύναμη για χάρη της δύναμης. Ευ ζην σημαίνει να είσαι ακέραιος, με ψυχοσωματική υγεία στο πράσινο, με ηρεμία και καλές δημόσιες σχέσεις. Η θαλπωρή της ευεπίφορης τροπής που κεντάει ολοένα και πιο συνεκτικά το σχέδιο της ταυτότητας, το προφίλ του εαυτού εκείνου που εύχομαι να έχω, μακριά από τις παγίδες στις οποίες χάσκει η καταστροφή.

Όμως η καταστροφή και η αισθητική της πρέπει να εκτιμηθεί. Το γήρας, το πώς «ξηλώνονται» τα κύτταρα στην οξείδωσή τους· το πώς λιγοστεύουν οι δυνάμεις μες στο γαϊτανάκι της ρουτίνας, με μια αίσθηση αυτοεγκατάλειψης που διαμηνύει τη σοφία εκείνη που θα βρεις μόνο στη στοά του τετελεσμένου ανθρώπου· το πώς βλέπεις το είδωλο στον καθρέφτη να πλαισιώνει την στίλβη ενός βλέμματος που δεν μπορείς να δεις άμεσα, στη διεμβολή και τη στρέβλωση της αυταπάτης. Υπάρχουν φορές που είσαι έτοιμος να το παραδεχτείς: ότι ο χρόνος κυλάει για να λιώσει η σάρκα σου και η βούλησή σου να σβήσει σαν αποτσίγαρο ποταπό. Τότε διαπιστώνεις ότι ο μεγάλος αγώνας της ισχύος απέναντι στον θάνατο, στην ασθένεια, στην ηθική ή την ανηθικότητα, την τρέλα ή την σωφροσύνη, δεν ήταν παρά η απόρροια μια ζωτικότητας που σε σπατάλησε υπέρ του δέοντος, καθώς έδωσες βάρος στην αρτιότητα μιας οποιασδήποτε εικόνας, που απορρόφησε όλες σου τις δυνάμεις σε μια ματαιοπονία. Φωνές, κραυγές, σύμβολα και παντιέρες, ερωτικά σκιρτήματα και λεονταρισμοί –μόνο όταν νιώσεις την καμπή του χρόνου να σε ξεγελά, να σε εκθέτει για φαιδρό σου πνεύμα ή το φόβητρο που θα ήθελες να αποτελείς· μόνο τότε θα τα διαγράψεις όλα με έναν στρόβιλο αδιαφορίας, έναν κυκλώνα διύλισης των δεδομένων, μια θηλιά που κόβεται και γαζώνει το αντίστροφο έργο της καταστροφής.

Λίγοι ξέρουν να εκτιμούν τη γενναιότητα της καταστροφής. Η ύφεση, μας λένε, είναι η ουρά του κύματος, η ράχη του χρόνου, τα νώτα της ακρογωνιαίας νεότητας –είναι η φάση την οποία δε θέλεις να ξέρεις, μα όμως πάντα έρχεται για να απομυθοποιήσει όσα φαντασιακά επένδυες στο ζενίθ του σφριγηλού θελήματος. Έρχεται ως ερήμωση, ως κενή στέπα· διαφαίνεται σαν αργυρόφωτος ορίζοντας που καταναλίσκει το αδιαφιλονίκητο ορόσημο που μονοπωλεί στις καθημερινές αφηγήσεις του εαυτού. Έρχεται ως ασθένεια, έρχεται ως κατάρρευση ηθική, ως μετάνοια από εξαχνωμένο σώμα που δεν έχει πλέον το κουράγιο να αποδείξει το αντίθετο, ως την οκνηρή θέληση για ζωή που στην αδυναμία της παραδίδεται στη συστροφή του σαλιγκαριού, βαθιά μες στο κέλυφος της αναμονής για μια βροχή.

Σε μια τέτοια αρχέτυπη περίσταση, που αργά ή γρήγορα ξεσπά σαν καταιγίδα για  όλους και που ποτέ δεν αργεί να φανερωθεί, είτε ως γήρας είτε ως εθελούσια αποτροπή από τις παραγωγικές δυνάμεις της ζωής, μέλημα μας πρέπει να είναι η διάκριση της ευκαιρίας, ίσως της μόνης αληθινής ευκαιρίας που σελαγίζει στο παρασκήνιο του προσώπου. Δεν είναι ευκαιρία ζωής. Είναι ευκαιρία εύθετου θανάτου. Το να μπορείς να απελευθερωθείς από τη μορφή και τη στυγερή της οροθέτηση· το να μπορείς να βλέπεις στα συντρίμμια τη διάνοιξη των περιεχομένων από την εννοιολογική τους συσστράτευση και τα περιγράμματα της χρησιμοθηρικής ανάγκης· το να μπορείς επιτέλους να αναπνεύσεις την κενότητα των δεδομένων και με αίσθηση προέλασης προς το εξώτερον πλαίσιο της ριζοσπαστικής φαντασίας, που τα γέννησε όλα αμυνόμενη του εκτυφλωτικού φέγγους, το να μπορείς να περατώνεις το δράμα μες στο πιο γλυκό αναφιλητό, που δεν αποβλέπει μήτε σε μάνα μήτε σε θεό.

Αυτή η κενή στέπα επεκτείνει τη νόηση που χωλαίνει από το φορτίο των νοητών ή των επίγειων χρόνων, της δίνει λόγο να υπάρχει, όταν πια όλα έχουν μαραθεί· στον απόηχο του τρένου, το ταξίδι που τελείωσε για σένα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, είναι η ευκαιρία για να απαλλαγείς από τη βία των λέξεων και την ταξινόμηση των βουλήσεων. Κανένας πύργος, καμία αυτοκρατορία, κανένας πόλεμος, καμία ειρήνη, καμία μέθεξη ή συμφιλίωση, κανένας φόνος ή ηθικός δασμός.

Νιώθω έναν πόνο στο συκώτι· τα πνευμόνια μου στενεύουν ή μπορεί να κατουρώ αίμα. Τα μάτια μου αρχίζουν και τα βλέπουν όλα θολά, η μνήμη με προδίδει, καθαιρέθηκα από την αντίληψη των φίλων ή βλέπω παραισθήσεις. Το πρόσωπό μου χλωμό και ίσως στύση δεν υπάρχει, παρά μόνο αν κρεμαστώ. Καρκινικά κύτταρα έχουν πάρει το πάνω χέρι, η σπονδυλική μου στήλη δε με σηκώνει πια, η δύναμη της βαρύτητας με παίρνει από κάτω…

Με οποιονδήποτε τρόπο κι αν βιώνεις τα νώτα του χρόνου, μάθε να παραδίδεσαι στην τερπνή πτώση επί του υπόβαθρου που, στην αιχμή του κύματος, γεννά όλες τις ψευδαισθήσεις. Στην ύφεση ή στην καταστροφή, η ψευδαίσθηση επιτέλους είναι πια ορατή.

 

Αστρέας
Νομάς των ιδεών και των τόπων, συνεχώς εν κινήσει στο ρυθμό του γίγνεσθαι, μεταλλασσόμενος προς το άρρητο και απεκδυόμενος τη μορφή εν γένει.
Συντονίσου

Comments are closed.