No comments yet

ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ

Συντάκτης:

Μια από αυτές τις περίεργες στιγμές που σε βρίσκουν εντελώς απροετοίμαστο, είναι αυτές που ακούς ξεκάθαρα μια Φωνή η οποία αντιλαμβάνεσαι πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι δεν είναι μια ακόμα σκέψη. Είναι μια ιδιάζουσα Φωνή, ξέρεις ότι δεν μπορεί είσαι εσύ, κι όμως γνωρίζεις ότι είναι Εσύ, είναι πιο κοντά στην ύπαρξή σου από οτιδήποτε άλλο…

Αυτά που λέει η Φωνή είναι βαθιές σοφίες, και αυτό είναι ένα καλό κριτήριο διάκρισης. Τις περισσότερες φορές η Φωνή, μαζί με το αίσθημα της Αγάπης και της Γαλήνης, παρουσιάζονται σε αιώνιες εκστατικές στιγμές, εκεί όπου το εγώ και η ταυτότητα διαλύονται.

Υπάρχουν και φορές όμως που εμφανίζεται αναπάντεχα, απλά και χωρίς ιδιαίτερες προετοιμασίες.

Μπορεί να πλένεις πιάτα, μπορεί να διαλογίζεσαι, να ανεβαίνεις στο βουνό ή μόλις να ξυπνάς από τη μεσημεριανή σου ανάπαυλα. Την ώρα που απαλά κλείνεις τα μάτια στο κενό του παιχνιδίσματος του φωτός. Κρατιέται καλά στα δευτερόλεπτα αναμέσα στις πιο βαθιές ανάσες…

Η Φωνή με γέμισε με την παρουσία της όταν ασκούμουν στη γιόγκα. Και μου έδωσε ένα όμορφο βιωματικό μήνυμα που θεωρώ ότι αξίζει να μεταδοθεί…

Παρακολουθούσα με αφοσίωση και θαυμασμό το δάσκαλο της γιόγκα να εκτελεί μια δύσκολη άσανα κατά τη διάρκεια ενός ομαδικού μαθήματος. Με επαγγελματισμό και άψογο χειρισμό τοποθέτησε με ευκολία και άνεση το σώμα του, δείχνοντάς μας τον τρόπο να το κάνουμε κι εμείς, εστιάζοντας στην ασφάλεια και την κινησιολογική δυναμική της άσανα, τονίζοντας ταυτόχρονα την σημαντικότητα της παρατήρησης της εμπειρίας μας μέσα σε αυτή.

Τόσο πολύ θαύμασα και ζήλεψα την τελειότητα στην τελική στάση του σώματος! Υπήρχε και η σύγκριση, υπήρχε και η απογοήτευση που εγώ δεν μπορούσα να την κάνω έτσι. Πόσο ήθελα όμως να μπορούσα να την κάνω τέλεια, ακριβώς όπως κι ο δάσκαλος… Το ίδιο άψογα, το ίδιο άνετα, το ίδιο αβίαστα, πόσο το λαχταρούσα κι ας ήξερα ότι αυτό ήταν αδύνατο, ήταν ένα βαθύ ρομαντικό αλλά και επίπονο αίσθημα μέσα από την καρδιά μου…

Την επόμενη στιγμή τοποθετήθηκα στην άσανα, φυσικά όπως μπορούσε το δικό μου σώμα, έχοντας ακόμη την ανάμνηση της βαθιάς μου επιθυμίας και λαχτάρας, αλλά και της πικρής γεύσης μιας απογοήτευσης …

Τότε ακούστηκε η Φωνή. Σαν να χάθηκαν όλοι οι άλλοι ήχοι… αντιλάλησε εύηχα και  ξεκάθαρα…

Ποιος σου είπε ότι θέλω να κάνεις την άσκηση σαν το δάσκαλό σου;

(… Ορίστε!;…)

Ποιος σου είπε ότι θέλω να κάνεις την άσκηση τέλεια όπως ο δάσκαλός σου;
Αν ήθελα να την κάνεις τέλεια κι αν ήθελα να την κάνεις όπως εκείνος, θα ήσουν εκείνος. Δεν είσαι εκείνος, μόνο εκείνος άλλωστε μπορεί να κάνει την άσανα έτσι, μόνο εκείνος μπορεί να έχει αυτό το βίωμα…

Και η Φωνή συνέχισε ακάθεκτη και χειμαρρώδης …

Δεν θέλω το δικό του βίωμα, το βίωμα της όποιας τελειότητας, αυτό το έχω ήδη! Θέλω το δικό σου βίωμα! Θέλω να βιώσω την άσανα μέσα από το δικό σου σώμα, από το δικό σου πνεύμα, από το δικό σου συναίσθημα… με όλους τους περιορισμούς και τις ατέλειες. Είναι ανώφελο να συγκρίνεσαι και να επιθυμείς κάτι άλλο από αυτό που είσαι και κάνεις. Η επιθυμία μου είναι να βιώσω την άσανα μέσα από τη δική σου μοναδική ύπαρξη.

Κοίτα γύρω σου… μέσα σε αυτήν την αίθουσα, όλοι έχουν διαφορετικό βίωμα της ίδιας άσκησης, εντελώς διαφορετικό. Άλλα σώματα, άλλες προσωπικότητες, άλλα συναισθήματα, άλλες σκέψεις, όλες διαφορετικές, όλες υπέροχες.

Δεν είναι στόχος η τελειότητα! Το ΘΕΛΗΜΑ μου είναι η διαφορετικότητα!

Λατρεύω την ποικιλία, την διαφορετικότητα, το δικό σου βίωμα όσο ατελές ή και αδέξιο, είναι το βίωμα που απαντά στην επιθυμία μου.

Δεν χρειαζόταν κάτι άλλο να πει…

Κατάλαβα! Χαμογέλασα και δάκρυσα.

Και τώρα κάθε φορά που κάνω κάποια άσανα,

κάθε φορά που επιτυγχάνω να ξεπεράσω τα όριά μου,

αλλά και κάθε φορά που επιμένω,

κάθε φορά που αποτυγχάνω…

κάθε φορά…

την προσφέρω με ευγνωμοσύνη και χαρά στην Φωνή…

Αριάδνη
Επιλέγω να υπερβαίνω την πεπερασμένη και κοινωνικά επιβαλλόμενη ταυτότητα, επιλέγω να ζω μία ζωή συναρπαστική και δημιουργική μέσα από ανατρεπτικούς τρόπους και πρακτικές.
Τα αστέρια ήταν πάντα το σύνορο της ματιάς μου και η Γη και η Φύση ολόκληρη η δύναμη και η καρδιά μου. Η ζωή μας έχει σκοπό και νόημα, το νόημα που της δίνει ο Θεϊκός Έρως.
Η πρισματική ομορφιά του Παγωνιού και η ευρύτητα της αποδοχής της αληθινά μυστηριακής φύσης της διαφορετικότητας, δίνουν τη δύναμη να πορεύομαι με σθένος στον κόσμο αυτό, συντελώντας όπου και όπως μπορώ στη θεραπεία και την αφύπνιση του ανθρώπου.
Συντονίσου

Comments are closed.