No comments yet

ΚΑΛΠΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΕΙΡΩΝΑ

Συντάκτης:

Όταν το σφοδρό βάρος της εκστατικής φανέρωσης σε λυγίζει, και καθώς χάνεις τα σημεία αναφοράς που προσφέρονταν ως κάποιο δεκανίκι, στην απουσία των στεγανών που ορίζουν και προστατεύουν την ιδιοπροσωπία σου, μένεις με δυο επιλογές: είτε αφήνεσαι στις τρομερές ριπές του ανέμου και σκορπίζεσαι με την ορμητική εκφορά της κατάρας που επιζητά επιβλητικά τον συμπαθούντα όλεθρο και του στερεώματός σου, είτε περιηγείσαι στοχαστικά στην ενθύμηση των βαθιών ριζών σου, ακλόνητος σαν τον ασκητικό πλάτανο των αιώνων, ως μια επιτομή της σταθερότητας του κόσμου∙ ως δείκτης ισορροπίας που επιμένει τόσο περισσότερο όσο ο χαλασμός λυσσομανά στα ρημάδια του οικείου άξονά σου.

Είναι πολύ εύκολο να λιγοψυχήσεις και με νωθρότητα να ενδώσεις πρώιμα στις Κασσάνδρες του μεγάλου τρόμου. Θαρρείς είναι μονόδρομος η επιλογή του να σε συγκλονίσει το ντελίριο των παραλογισμών και με κάθε κόστος να μοχθήσεις για τη διάσωση της δύναμής σου ως κάποιο αμαυρωμένο έκτρωμα του κόσμου, ως μια στρέβλωση επί της κοσμικής σύμπνοιας, με ένα απεγνωσμένο αγκομαχητό που δήθεν παριστάνει το παράγγελμα μιας κάποιας αυτεπίγνωσης. Ιδού ο ναυαγός που από λαχτάρα σε λαχτάρα αντιστέκεται για να διασώσει το εξόριστό του σώμα και δε θα βρει καταφύγιο, μήτε πλοήγηση απώτερης αμνηστίας –μας δείχνει το πόσο πολύ μπορεί να υποφέρει εκείνος που ενδίδει στο φόβο όταν ο φλοίσβος του απείρου απειλεί να τον αφανίσει, δίχως ίχνος αναγνώρισης εκείνης της αβάστακτης τερπνότητας που λαμπυρίζει στον πυθμένα. Δεν μπορεί να την αντέξει, του είναι αδύνατον να την οικειοποιηθεί διότι είναι αρκετά τσιγκούνης για να ανταλλάξει την τρύπια δεκάρα του στίγματος με την αδιανόητη πληθωρικότητα που την διεμβολίζει…

Ο φόβος είναι πελώριος όσο ο περιφερόμενος θόλος του έναστρου ουρανού∙ το όνειδος της μορφής τόσο επαίσχυντα φανερό όσο το φως που δεν αντέχεις να βλέπεις. Αυτό το ανεκδιήγητο κάλλος που σε προσβάλλει και που σε κάνει να θέλεις να τρέξεις με την πυρκαγιά του προσώπου σου, αυτό το κάλλος πρέπει να καταδικαστεί εξίσου μαζί σου, αν χρειαστεί με βαλλιστικό μίσος να το εκτελέσεις, να εκπυρσοκροτήσεις βροντερά σαν το άδραγμα του τυφώνα.

Η ευγενής επιλογή απαιτεί μακροθυμία, επιμονή, στόχευση εντατική και να μη σαστίζεις με το κρεσέντο του πόνου που ως παροξυσμός αναμετριέται με την διατρανωμένη πυγμή σου. Η αντίστασή σου να είναι διαφορετική, ως εκείνη που στρέφεται έναντι της πρώιμης αυταπάτης. Να τα πάρει όλα ο αγέρας, να τα σκορπίσει ολούθε και καθώς αλυχτάει το μένος της φανέρωσης, να το σιγοντάρεις με την ενορατική κατάφαση της καταδίκης σου –καλώς βαίνει ο χαλασμός, ευκταίος ο αφανισμός των οικείων σημείων. Να φτάσουν οι φοβίες σου σε γοργό αναβρασμό, ο χορός των κατανυκτικών ατμών να γίνουν. Να μένεις εκεί, ακλόνητος στην αντίσταση απέναντι στην πεισμονή του επιψυχίδιου εαυτού, επιλέγοντας τη συμπαράταξη με τα ραγδαία ρεύματα της υπερατομικής δικαιοσύνης, με ακρόκλωνο άνθος το προσφιλές πνεύμα της εμπιστοσύνης –ό,τι είναι να γίνει, ας γίνει, ο εαυτός μου προκαταβολικά διεσώθη, το εχέγγυο η ίδια η απόλαυση της συντριβής, με αποπροσωποιημένο γνώμονα την αδιάφορη αναπνοή που στο σαματά επιμένει στη συρραφή των ασυμβίβαστων τμημάτων του κόσμου.

Τότε αιθρία εξιλασμού στον αγέρωχο ασκητικό κορμό, επιμένεις στην επανάληψη των μαγικών συλλαβών με βελόνα από καρδιάς πυρωμένη κεντάς τη διάρθρωση του μυστικού σπονδύλου διότι δεν ήρθες για άλλο από το να επιβεβαιώσεις τούτο τον σπόνδυλό σου ως κεραία του στερεώματος που γειώνει τη μανία των αιθέρων. Κι όταν το διανοηθείς και δεις μέσα από το κέλυφος των ανοσιουργημάτων, η ευπρέπεια του θελήματός σου ορίζει εκ νέου τον άξονα του Σύμπαντος, αντί να πασχίζεις να αποσπάσεις την ακεραιότητά σου από έναν απόξενο κόσμο, την αποκαλύπτεις στην αυτοπαραίτηση που εμπιστεύεται τις βαθιές συμφυείς ρίζες με οτιδήποτε αντιβαίνει τον σολιψισμό σου. Είσαι ακόμη περισσότερο εκεί, όσο τα δεδομένα διαγράφουν το ανάστημά σου∙ τόσο περισσότερο, όσο ανακύπτει η πυγμή σου μέσα από τον αυτοπροαίρετο ζήλο του να υπερκαλύψεις με πλεονασμό εκείνο που η χυδαιότητα του αγνώμονα στερείται. Εντεύθεν δεν είναι το ζήτημα ο εαυτός σου, είσαι μόνο το υπερβατικό πνεύμα της θεραπείας. Θέλεις με περίσσεια δυνάμεων να αναλάβεις το φορτίο εκείνων που πλήττονται από τον σαρωτικό τρόμο∙ εκεί στα σπάργανα της αποτρόπαιης εκδήλωσής τους. Δε σου αρκεί να σωθεί ο εαυτός –η γαλήνη που δε σηματοδοτεί τους άλλους, που δε γρηγορεύει τα πλήθη, που δεν επιδέχεται το βάρος της φανέρωσης ως διαρκές φορτίο όταν τους άλλους τους λυγίζει, δεν είναι παρά η επαναφορά της ιδιαίτερής σου ύβρης. Έτσι, η ευδαιμονία που διαφαίνεται από τα εξαχνωμένα πλέγματα των βασάνων, επιστέφεται από μια επιβεβλημένη θλίψη.

Δε μου αρκεί η σωτηρία μου, κάπου γύρω μου κάποιος υποφέρει…

Αστρέας
Νομάς των ιδεών και των τόπων, συνεχώς εν κινήσει στο ρυθμό του γίγνεσθαι, μεταλλασσόμενος προς το άρρητο και απεκδυόμενος τη μορφή εν γένει.
Συντονίσου

Comments are closed.