No comments yet

ΟΡΜΕΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ & ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ

Συντάκτης:

Απόσπασμα από τον Οδηγό Αυτοπραγμάτωσης του Μετα-Ουμανιστικού Υποκειμένου, «ΨΥΧΟΚΒΑΝΤΕΣ» που πρόκειται να τυπωθεί προσεχώς και που παρουσιάζει τις μεθοδολογία της διδασκαλίας που εφαρμόζεται στο Θεουργικό Εργαστήρι ΤΑΩΣ

Συνηθίζουμε να λέμε ότι ο χρόνος γλιστράει από τις αρπαγές μας. Η Στιγμή είναι όντως έτσι, ασύλληπτη, μολονότι μονίμως εδώ και τώρα, πάντα σε μια μετακίνηση την οποία σπανίως μπορούμε να παρακολουθήσουμε. Ο χρόνος είναι αείποτε ένας διάττοντας αστέρας, ένας κομήτης φλογερός στην απειροελάχιστη αιχμή της Στιγμής, αλλά ξεθωριασμένος στην μακριά ουρά της μεθεπεξεργασίας του από τη διάνοια που δεν προλαβαίνει να αδράξει το τώρα.

Είναι ένα δύσκολο εγχείρημα το να αδράξει κανείς τη Στιγμή. Εστιάζοντας στις μικροσκοπικές κυψελίδες των συμβάντων την εντοπίζει πάντοτε σα μια χιμαιρική αντανάκλαση που διαφεύγει κάθε μέτρησης και σημείωσης, όπως ακριβώς το παιγνίδι της ηλιακής αντανάκλασης επί της θάλασσας. Η Στιγμή είναι πάντα εκείθεν, το μέτωπο του μέλλοντος, στο μεταίχμιο εκείνου που εκμαιεύεται να συμβεί κι εκείνου που συνέβη. Η προσπάθεια εντοπισμού του αιχμηρού σημείου όπου ακριβώς διατελείται το κρούσμα της εκάστοτε –ασήμαντης ή σημαντικής-   αλλαγής κατά κανόνα καταλήγει σε μια αναστολή, αφού τέτοια είναι η φύση του παρόντος: δεν αποτελεί παρά τον δείκτη προς το μέλλον. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι αυθεντικό παρόν δεν υπάρχει. Τουναντίον, το παρόν είναι τόσο περισσότερο αυθεντικό όσο διαυγάζεται η παραγωγική του ροπή ως τη στοιχειώδη ρευστότητα του αυτοαναφορικού συμβαίνοντος. Η παραγωγική ροπή αποτελεί μια αφαιρετική αναστολή από το υφιστάμενο δια μιας εμπρόσθιας μετατόπισης που φαίνεται να μην συμβιβάζεται ή να ικανοποιείται από καμία διαφαινόμενη συνθήκη. Όλα χωνεύονται ως βάση του επικείμενου και δεν υπάρχει κορωνίδα του χρόνου, εκτός κι αν στρέψουμε το ενδιαφέρον μας στις ανθρώπινες αφηγήσεις που στόχο έχουν την ευληπτότητα των δεδομένων σύμφωνα με την πεπερασμένη βιολογική διάρκεια. Όμως ο χρόνος μονίμως αποδομεί και ελίσσεται αναιρετικά για όσα εφήμερα αποκρυσταλλώνονται στην ουρά του κομήτη. Η Στιγμή είναι μια σταγόνα οξέως που διυλίζει κάθε αφήγηση, κάθε μορφή, ακόμη και κάθε θεό ή διαλογιστική επικέντρωση που επιχειρεί να την κατακτήσει. Αν υπάρχει μια κορωνίδα λοιπόν που θα μπορούσε να στέψει την ορμή του χρόνου είναι αυτή η ασύλληπτη Στιγμή, της οποίας φύση είναι η αυτοαναίρεση και η ανάθεση της εις το διηνεκές.

Ακόμη κι αν είναι έτσι, είναι προτιμότερο η συνειδητότητα να αναμετριέται με την ασύλληπτη αυτή ποιότητα παρά να εγκαθιδρύει χίμαιρες στο φάσμα της καθυστέρησης επεξεργασίας του παρόντος, όπου εποικίζεται η ματαιόπονη προσπάθεια για τη διαιώνιση της όποιας ιδιότητας. Οι θρησκευτικές αυταπάτες των σύγχρονων, κυρίως πατριαρχικών, θρησκειών βρίσκονται στα νώτα αυτής της τροπής ως αποκρυσταλλωμένα κειμήλια που σταδιακά αφανίζονται αρνούμενες τη φυσική ύφεσή τους. Αν οτιδήποτε εδραιώνεται στην ορμή του χρόνου μέλλει όντως να εξαχνωθεί στο τίποτε, τότε οι επαυξημένες δονήσεις του αυτοαναφορικού ενεργήματος αρμόζουν να είναι μετωπιαίες, ακριβώς στο σημείο όπου μονίμως εκτινάσσεται η αναβολή του με ολοένα και πιο διαυγή την αίσθηση της φυγής προς τα εμπρός, ολοένα και ευρύτερα στην επικράτεια του μέλλοντος. Η συνειδητότητα αρμόζει να είναι τοποθετημένη στην ακρογωνιαία κρούση της αναίρεσης του υφιστάμενου, διαστέλλοντας τον χρόνο σε ένα ανεξάντλητο βιωματικά επίκεντρο, όπου ο σεισμικός ενθουσιασμός του απλού συμβαίνοντος δεν επιτρέπει σε καμία θεώρηση να ορθοποδήσει –το μόνο που έχει σημασία πλέον είναι η ορμή της ταχύτητας και η αισθητική του εξαφανιζόμενων μορφών…

Ίσως τα παραπάνω λόγια να ακούγονται κάπως υπερβολικά και πολύ αφηρημένα για να μπορούμε να τα μεταφράσουμε σε συνθήκες της ζώσας πραγματικότητας. Αλλά μια τέτοια παρακοή απευθύνεται μόνο σε εκείνον που καθυστερεί να καταλάβει επειδή ακριβώς δεν αντιλήφθηκε σπλαχνικά τη στιγμή που συνέβη. Πρόκειται για μια τεράστια γενεαλογία παθούντων που συναποτελούν το κορμό αφήγησης του παγκοσμιοποιημένου πολιτισμού. Όσοι εποικίζουν την νωτιαία πλευρά του χρόνου με τη μυωπική αδυναμία να εστιάσουν επακριβέστερα στη Στιγμή, πιθανότατα να θεωρούν την όλη συζήτηση ένα κενό παιγνίδι των λέξεων. Μόνο ο διαλογιστής του εσωτερικού ορίζοντα μπορεί να αντιληφθεί το τι ακριβώς πραγματεύεται εδώ. Η όλη συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το ζητούμενο της ρευστοποίησης των δεδομένων εν συναρτήσει με την επαγρύπνηση της συνειδητότητας. Η ρευστοποίηση έρχεται πάντα ζευγαρωτά με την καλύτερη αυτεπίγνωση και η καλύτερη αυτεπίγνωση είναι ουσιωδώς αποτέλεσμα της δυναμικής διάκρισης του εσωτερικού ή εξωτερικού συμβαίνοντος.

Ο διαλογισμός σε αυτή τη δυναμική διάκριση υπερθεματίζει τα γεγονότα με μια πληθώρα σημασιών καθώς το υποκείμενο επαυξάνει την παρουσία του στο εγκάρσιο βάθος της μορφοκλασματικής Στιγμής. Εδώ δεν υπάρχει πλέον έδαφος για να στερεωθεί η οποιαδήποτε απόφανση∙ το μόνο που απομένει είναι η ξέφρενη χαρά της ορμής, δίχως να έχει πια σημασία η αφετηρία ή ο προορισμός. Ο διαλογισμός στην καρδιά της Στιγμής ανακαλύπτει μια μαύρη οπή που μεταστοιχειώνει την εξελικτική έννοια: δεν πάμε πλέον κάπου, κάνουμε τον πηγεμό μια γλυκιά ωδή. Αυτό είναι ένα εντελώς διαφορετικό τέλος που αντί να απλοποιεί τις συνθήκες μέσω μιας κατάσβεσης των πόθων, εκκινεί ένα νέο πολυσύνθετο τοπίο στο οποίο καμία γραμμική ενορχήστρωση δεν έχει σημασία πέρα από το παιγνίδι με το διαπασών και τις διηχήσεις που εκμαιεύονται από το μορφοκλασματικό βάθος της Στιγμής. Μια νέα καταφατική οντολογία που επιτέλους καθιερώνεται εκεί όπου άλλοτε ο νους υπέφερε από τις λειτουργικές σχάσεις και τις παγίδες λήθης, από τις οποίες βάλλονταν συστηματικά η μαγνητική εισρόφηση της συνειδητότητας.

Εφόσον όμως η μαγνητική αγωγή αποδώσει καρπούς και οι αποκλίσεις μεταξύ των ΨΚ αποσοβηθούν, το ΣΑ, μεταπηδώντας στα βαθύτερα πεδία, αναδεικνύει αυτή την κάθετη λογική του χρόνου, υποσκελίζοντας σε αυτή τα όποια οριζόντια/γραμμικά σενάρια. Η καλύτερη επικέντρωση στον ασύλληπτο δρομέα του γίγνεσθαι αποτελεί τον νέο πολιτισμικό και ψυχολογικό ορίζοντα, στη διάνοιξη του οποίου έγκειται, όχι μόνο η πρωτεϊκή μεταμόρφωση του υποκειμένου, αλλά και η καθολική μεταποίηση της πραγματικότητας από το στοιχειώδες της επίπεδο, καθώς η επιστήμη και η τεχνογνωσία ανακαλύπτουν τη γλώσσα προγραμματισμού της ύλης ακριβώς σε αυτή τη λεπτομερέστερη, μικροκοσμική διάσταση της Στιγμής. Στο πελώριο αυτό άνοιγμα, που αναδεικνύει η επόμενη καμπύλη της εξέλιξης στο δυσθεώρητο ελάσσων σημείο του παρόντος, αναμένεται να κάνουμε ένα συλλογικό άλμα προς τη λογική των πυρηνικών ΨΚ, διαπερνώντας θριαμβικά τις βιολογικές και γλωσσικές παρεμβολές των εξώτερων στοιβάδων.

                                                                                        *  *  *

Θα πρέπει λοιπόν να έχει γίνει σαφές ότι ο κάθε ψυχοκβάντας, εκτός των άλλων, αναπαριστά και μια κλίμακα χρόνου. Η ίδια η κλίμακα ρευστοποίησης που ως βέλος τείνει προς τον πυρήνα, είναι και η κλίμακα ενός βέλτιστου αδράγματος της ασύλληπτης αιχμής του γίγνεσθαι ως ύστατη παραδοχή της εξαΰλωσης των δεδομένων σε δυναμικές διαδρομές του φαντασιακού. Άρα, η διαλογιστική επικέντρωση στον πυρήνα της Στιγμής συνεπάγεται με μια κατάφωρη ρευστοποίηση που καταπνίγει κάθε στατική διευθέτηση ή πάγιο μόρφωμα ως τεκμήριο του αδράγματος του τώρα. Εν προκειμένω, το άδραγμα αυτό αποτελεί μια εναλλακτική αναφορά στο άδραγμα της κενής απολαβής του αυτοαναφορικού ενεργήματος και ουσιαστικά την τελική αυτεπίγνωση της συνείδησης ως απουσία. Ιδού λοιπόν τι συμβαίνει με το κεντράρισμα των ΨΚ και τη συνακόλουθη αυτοαναφορική συσπείρωση της συνειδητότητας: η διέλευση της αντίληψης στους αναβαθμούς της Στιγμής μέχρις ότου να καθαιρεθεί αυτή, μαζί με το υποκείμενο, στην κενή στέπα της ύστατης επακριβέστερης αυτοαναφοράς ως το ενέργημα εκείνο που δεν έχει μήτε πομπό, μήτε δέκτη.

Σε αυτό το σημείο, όποιος έχει ενδελεχώς κατανοήσει τα όσα έχουν ειπωθεί ως εδώ, μπορεί να προτρέξει αναρωτώμενος το πώς είναι δυνατόν η εμβάθυνση στη στιγμή, εφόσον προτάσσεται ως ο ανελικτικός ορίζοντας, να είναι ταυτόσημη με τη μακροσκοπική διάνοιξη του πνεύματος, με την οποία είναι παραδοσιακά και αυτονόητα η αυτοπραγμάτωση στις βαθύτερές της κλίμακες. Είναι το ίδιο ερώτημα που θα έθετε και ο φυσικός διερευνώντας το κβαντικό πεδίο του μικρόκοσμου: πώς είναι δυνατόν η εμβέλεια σωματιδιακής επενέργειας να διευρύνεται σε α-τοπικές διευθετήσεις όσο βαθύτερα αναλύουμε την ύλη; Ως γνωστόν, η καρδιά του ατόμου σφύζει από απροσμέτρητα αποθέματα ενέργειας∙ το μικροσκοπικό σημείο εμφορείται όλη την ισχύ που χρειάζεται η ενεργοποίηση μιας ευρείας μακροσκοπικής επικράτειας στην κλίμακα του ανθρώπινου χώρου. Έτσι εξυπονοείται ότι η ποσότητα ενέργειας απαιτεί έναν ανάλογο βαθμό χωρικής συγκέντρωσης –το ελάσσων είναι η έδρα του μέγιστου. Η εμβέλεια της ισχύος είναι ανάλογη του μικροσκοπικού βαθμού συγκέντρωσης του σημείου. Αυτό δεν ισχύει μόνο ενεργειακά ή ως δυνητική ώση αλλά και ως οντολογική εποπτεία διότι στη δυνητική εκμηδένιση του σημείου προσπορίζεται η συγκέντρωση των απανταχού ριζωμάτων του χώρου. Σα μια πυραμίδα, ο καθολικός χώρος συγκλίνει στη δυνητική εκμηδένιση του σημείου, αποτελώντας εν τέλει την γενεσιουργό ολογραφική κορυφή που αναφαίνεται σε όλες τις τρισδιάστατες επιφάνειες του Σύμπαντος ως η βαθύτερη ενιαία αιτιολογία του γίγνεσθαι. Με τον ίδιο τρόπο ο ψυχικός πυρήνας αποτελεί την απόλυτη υπερατομική εποπτεία, η οποία αποκλιμακώνεται σταδιακά στις εξώτερες στοιβάδες, μιας ολοένα και στενότερης διορατικότητας που χάνεται στη σημειολογική ασάφεια του χρόνου. Αντιστρόφως, η κατάκτηση μιας ολοένα και ευρύτερης πανοπτικής εμβέλειας εξαρτάται από τη διασαφηνισμένη διάκριση της δυναμικής Στιγμής και της πρωτογενούς αλλοτρίωσης που αυτή μονίμως επιφέρει. Όσο περισσότερο η συνείδηση εμβαθύνει σε αυτή τη ρευστότητα που διασαλεύει το δήθεν στιγμιότυπο, τόσο περισσότερο αντλείται και η υποστασιακή φανέρωση του αυθεντικού συνειδέναι, δίχως προσχήματα ή εννοιολογικές αμφιέσεις αναδύεται ως ο ισχυρός ενεργειακός πίδακας, ως μια σφριγηλή ταλάντωση που παρεισφρέει μέσα από τις πιο ανυπόληπτες αισθητηριακές λεπτομέρειες της εμπειρίας. Είναι λες και τα λιμνάζοντα απόνερα ανακαλύπτουν ξανά τη ζωτική πηγή ενός προελαύνοντα ποταμού που με την ισχύ της ρευστότητάς του όχι μόνο επανακαθορίζει ριζικά το πεδίο των πολυκαιρισμένων εννοιολογικών και συμπεριφορικών αποκρυσταλλώσεων αλλά διευρύνει και το ανάβλεμμα προς ολοταχώς στην εμβέλεια του απανταχού ολογραφικού σημείου που θαρρείς εκμαιεύεται μονίμως από την διαυγαζόμενη μορφοκλασματική Στιγμή.

Πρέπει λοιπόν κάπου εδώ να διασαφηνιστεί αξιωματικά ότι η διαλογιστική συγκέντρωση, εκ της οποίας αυτοαναφορικά αναδιπλώνεται το υποκείμενο, αποτελεί την στροφή προς την κάθετη διάνοιξη της στιγμής ώστε να φανερώνεται μια ολοένα και ευρύτερη επιφάνεια της πραγματικότητας, καθώς αναδεικνύονται τα αιτιολογικά της ριζώματα σε βάθος. Όλος ο ντόρος περί της πνευματικής δύναμης συνίσταται, ουσιαστικά, σε αυτή την απλή γεωμετρική κατάρτιση με το αντιφατικό στοιχείο της λεπτομέρειας που την καθιστά ολοτροπικό δείκτη.

Αστρέας
Νομάς των ιδεών και των τόπων, συνεχώς εν κινήσει στο ρυθμό του γίγνεσθαι, μεταλλασσόμενος προς το άρρητο και απεκδυόμενος τη μορφή εν γένει.
Συντονίσου

Comments are closed.