No comments yet

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ

Συντάκτης:

Αγάπησα τη Στιγμή.

Αγάπησα την είσοδο της Στιγμής στη ζωή μου. Και ίσως να είναι η μόνη παντοτινή.

Την αγάπησα με την πρώτη συνάντηση. Δεν ήξερα ούτε ποια ήταν, ούτε τι θα μου προσέφερε.

Τίποτε όμοιο ή οικείο γεννήθηκε.

Γι’ αυτό και την άφησα να φύγει. Δεν ήξερα.

Δεν προσπάθησα να την κρατήσω κοντά μου, δεν σχεδίασα να την ξαναβρω, άλλωστε πού να ‘ξερα…; Πού να ‘ξερα πως με το πού θα την έβρισκα θα την θυμόμουν σε κάθε ευκαιρία… Σε κάθε κορυφή και καμπή θα ένιωθα τη συντροφιά της. Σε κάθε κίνηση της καρδιάς μου και σε κάθε κουρασμένη χορδή που θα ξαπόσταινε.

Σε κάθε νότα που ένιωθα δική μου.

Με το που πρόσεξα λίγο παραπάνω, να σου την, μέσα στον ανυπόμονο θόρυβο και στις αντιδράσεις, έστεκε εκεί, ακίνητη και με κοίταζε.

Την πρόσεξα καλύτερα και με κοίταξε κι εκείνη…

Όσο περισσότερο την πρόσεχα, τόσο περισσότερο με πρόσεχε κι εκείνη. Ίση ανταπόδοση, πολύ όμορφα..

Όσο άφηνα με μεγαλύτερη περιέργεια και σιγουριά το βλέμμα μου πάνω της, όλο και πιο ευθεία γύρναγε να με κοιτάξει.

Όσο πιο έντονη η αυθεντική επιθυμία μου να την περιεργαστώ, τόσο πιο έντονη και η δική της να με αφήσει να την χαζεύω.

Και την χάζεψα..ξανά και ξανά. Ακούραστα. Καθώς έπλεα μέσα της την ένιωθα όλο και πιο γοητευτική, όλο πιο αναγκαία.

Σα να βρήκα ένα χαμένο κομμάτι μου..και κόλλησε αμέσως, ήρεμα και απλά. Κούμπωσε τέλεια, όπως αφήνεις απαλά, με σιγουριά την αναπνοή σου να ζωντανέψει την ψυχή σου. Ήρεμα. Με ενδιαφέρον.

Και κάποια στιγμή χάθηκα στους κύκλους που δημιούργησε ο χορός μας..Ίσως ήταν μια ζωή που άφησα εκεί μέσα, ή δυο χιλιάδες χρόνια.

Άκουσα μια φωνή και γύρισα, χάνοντας την ..

Δεν την έψαξα ξανά αμέσως, γιατί μου ψιθύρισε γλυκά και σταθερά ότι πάντα εκεί είναι, δεν έφυγε και δεν θα φύγει ποτέ. Μόνο εγώ φεύγω, μόνο εγώ κινούμαι πίσω και μπροστά, μόνο εγώ κοιτάω σε άλλες κατευθύνσεις. Εκείνη είναι εκεί και κοιτάει ευθεία, πάντα σταθερή και ευδιάκριτη. Πάντα σαν σκιά η οποία εμφανίζεται στα μάτια σου με φως  και με σκοτάδι. Ειδικά μέσα στο σκοτάδι ευημερεί, ίσως γιατί το σκοτάδι φέρνει τη σιωπή σου, και μέσα στη σιωπή μπορεί να τραγουδήσει.

Μέσα στον θόρυβο το τραγούδι της χάνεται συνήθως..

Εκτός αν αποφάσισες να ακούς της μελωδίες της… αφού την γνώρισες..

Ποιος ξέρει… ίσως να γίνει ο νέος σου Θεός…

 

Συντονίσου

Comments are closed.