No comments yet

ΤΟ ΒΟΥΚΟΛΙΚΟΝ ΚΑΙ ΧΑΡΙΝ ΕΧΕΙ

Συντάκτης:

Η αρχέγονη ανάγκη του ατόμου για ένωση, για επιστροφή στην μήτρα, στον ενιαίο και αδιάσπαστο ωκεανό ενέργειας που καταλύει την ατομικότητα και τον κάνει μέρος αυτού του αδιαίρετου όλου βρίσκει την ποιητική της πραγμάτωση στο θίασο των μαινάδων, στης Βάκχες του Ευριπίδη.

Μακάρι σε αυτών που γνωρίζει

Τελετές που τις σέρνουν θείοι

Και ευτυχής την ζωή του εξαγνίζει

Μ’ έναν θίασο φεύγει η ψυχή

Και στα όρη βακχεύει και ιερά καθαρίζει

Οι μαινάδες δεν έχουν προσωπικότητα, δεν έχουν εγώ, δεν έχουν ίχνος ατομικότητας· τα έχουν προσφέρει θυσία για την ύπαρξη και δημιουργία του θιάσου. Με τη λατρεία τους δηλώνουν ότι είναι όλες μέρος αυτού του οργανισμού που αντικατέστησε την ατομική τους συνείδηση και την προήγαγε σε μια συλλογική που εμπεριέχει πλέον όλα τα ενσυνείδητα κύτταρα του σύμπαντος.

Απώτερος σκοπός αυτής της ένωσης είναι το μέγιστο όραμα κάθε ενσυνείδητου όντος που επιδιώκει να ανέλθει και να ανελιχθεί πάνω και πέρα από την ύλη και την θνητή του υπόσταση για να ενωθεί με το θείο.

Δεν επέλεξαν αυτές ως ατομικές υπάρξεις τον θεό που θα λατρέψουν και θα ακολουθήσουν…

Ο Διόνυσος της επέλεξε.

Αυτός με τα θεϊκά του κριτήρια αποφάσισε ποιες γυναίκες είναι έτοιμες να ανυψωθούν πέρα από τα όρια της ανθρώπινης υπόστασης ώστε να ενωθούν με τις θηλυκές δυνάμεις της γης και του σύμπαντος.

Στις Βάκχες παρουσιάζονται δυο διαφορετικές εκφάνσεις του μαιναδισμού, δύο επίπεδα εκστατικής άσκησης.

Το πρώτο είναι αυτό του οργανωμένου  και ελεγχόμενου μαιναδισμού, όπως παρουσιάζεται παραδείγματος χάριν στην πάροδον.

Το δεύτερο είναι αυτό που διαφαίνεται από τις αφηγήσεις τον αγγελιοφόρων και είναι ο μαύρος μαιναδισμός, ο όποιος εστάλη ως τιμωρία στους ευυπόληπτους για να τους παρασύρει παρά την θέληση τους.

Παρ όλα αυτά και αυτές οι (μαύρες) μαινάδες δεν βλάπτουν τους ανθρώπους ή τα ζώα, εκτός και αν τους επιτεθούν.

Οι γυναίκες για να μετουσιωθούν σε μαινάδες καταλαμβάνονται από την ιερή μανία και αποδύονται οτιδήποτε έχει να κάνει με τα κοινωνικά και ηθικά πρότυπα.

Στο επίπεδο αυτό η σχέση τους με το θείο είναι ερωτική και συνδέεται άμεσα με τις μητρικές – φυσικές θρησκείες, όπως και την περίοδο της τέρψης της δημιουργίας όπου το θεϊκό αναβλύζει από τα έγκατα της γης και από τα έγκατα του γυναικείου κόλπου.

Η δύναμη που αποκτούν οι μαινάδες είναι θεϊκή και συνδέεται άμεσα με την γενετήσια δύναμη ανανέωσης του κόσμου, μια δύναμη που καταστρέφει για να ξαναγεννήσει και μέσα από τα νέα δημιουργήματά της να αναγεννηθεί.

Ποιο είναι το όχημα, το μέσο  που φέρνει τις γυναίκες αυτές σε έκταση ώστε να τις κάνει να διαρρήξουν το εγώ τους και να ενωθούν σε ένα κοινό θίασο ο όποιος θα τελεί τα διονυσιακά όργια, δηλαδή τα μυστηριακά έργα;

Με βάση το κείμενο τα μέσα που  φέρνουν τις μαινάδες σε κατάσταση βακχείας είναι:

Μια πάχνη της Συρίας λιβάνι ο καπνός ……

Το λιβάνι της Συρίας που καίγεται άφθονο στης τελετές και που φέρνουν μαζί τους οι βάρβαρες γυναίκες αποτελεί ένα αρχικό μέσο να καμφθούν οι αντιστάσεις του εγώ και να παραιτηθούν τα μελή του θιάσου σε μια γλυκιά ζάλη…

Τον Διόνυσο υμνήστε

Βαθειά τα τύμπανα βροντήστε

Με βοές φρυγικές, με φωνές

Των μαινάδων αρχινά ο χορός…. 

Την βαθειά μου φωνή θα την λύσω

Ευοί  ευάν

Τον βάκχο υμνώ!  

Τα κρούστα μουσικά όργανα κτυπούσαν με ρυθμική μανία οι μαινάδες σε συνδυασμό με τον εκστατικό χορό τους.

Το τύμπανο και τα  κρόταλα σε συνδυασμό με τις ιερές διονυσιακές ιαχές που τις εκφέρανε με φωνή  που θαρρείς πως έβγαιναν από τα έγκατα της γης, δημιουργούσαν ισχυρότερα επίπεδα δονήσεων που ήταν ικανά να τις φέρουν σε έκσταση.

Όλα αυτά μαζί και με τον ομαδικό ρυθμικό χορό, προκαλούσαν εκκωφαντικό θόρυβο και ισχυρές δονήσεις παρόμοιες με τις σεισμικές.

Έτσι ο βρώμιος Διόνυσος, ο θορυβώδης θεός ευφραινόταν.

Απομεινάρια του παραπάνω θορυβώδους χορού συναντάμε σε αποκριάτικα έθιμα της  υπαίθρου και κυρίως στους κουδουνάδες, όπου ο θόρυβος καθώς και οι  δονήσεις που παράγονται θυμίζουν το σεισμό.

Πολύς λόγος έχει γίνει επίσης και  την χρήση ενθεογενών στις τελετές αυτές καθώς  και σε όλες τις τελετές της περιόδου αυτής, δεδομένου ότι αυτές οι ουσίες ήταν γνωστές σύμφωνα με πήγες της εποχής με κυριότερη μαρτύρια αυτή για την χρήση του κυκεώνα στα Ελευσίνια Μυστήρια και την άμεση σχέση με το διαιθυλαμίδιο του λυσεργικού οξέος.

Η τελετή των μαινάδων αντιστοιχεί σε παρόμοιες τελετές σαμανικού τύπου που συναντάμε σε φυλές ανά την υφήλιο. Ως κύριο παρανομαστή έχουν και οι δυο την έκσταση και πιθανότατα τη χρήση ενθεογενών βοτάνων.

Ο Διόνυσος στο προοίμιο των Βακχών λέει : και είπα εγώ κι εβλάστησε

                                                                 Η άμπελος των τάφων

Τα ποιητικά  κείμενα  των τραγωδιών είναι μοναδικά ανά των κόσμο για το πλήθος κωδικοποιημένων πληροφοριών που εμπεριέχουν αλλά και την συσσωρευμένη ενεργειακή δύναμη και δόνηση που εκπέμπουν, ικανή όχι μόνο να διδάξει αλλά και να θεραπεύσει.

Ορμώμενος λοιπόν από τον παραπάνω στίχο του προοιμίου και προσπαθώντας να τον αποκωδικοποιήσω αντιπαραβάλω στην  άμπελο των τάφων  την άμπελο των νεκρών,  το  Banisteriopsis Caapi,  το όποιο είναι ένα από τα βασικά συστατικά της Αγιαχουάσκα, του ιερού αυτού αφεψήματος των σαμάνων του Αμαζόνιου με το όποιο  έρχονται στην πολυπόθητη κατάσταση απαλλαγής της ατομικότητας και της συνομιλίας με το θεϊκό.

Μήπως τα μελή του θιάσου του Διονύσου έπιναν κάποιο ανάλογο ιερό ποτό που τις έφερνε πιο κοντά στην συνομιλία και την ένωση με τον θεό;

 

Ούτως ή άλλως, αυτό που είναι σίγουρο ότι εδώ πρόκειται για την εξύμνηση του κάλλους, την καθαρότητα και την αγιότητα της ψυχής με ορμητικό πάθος κι αποφασιστικότητα για μέθεξη. Αυτός είναι ο κύριος ημών, ο Διόνυσος…

 

Ό,τι είναι ωραίο το αγαπώ

Αργεί. Αλλά  είναι πάντα εδώ

Αργεί. Αλλά στο τέλος νικά, αληθινό.       

 

Ραματζιώτης
Υπάρχω για να αναπνέω στο κάλλος του Παγωνιού και να τρέφομαι από την δύναμη του Διονύσου.
Συντονίσου

Comments are closed.