No comments yet

TRUE-MAN SHOW

Συντάκτης:

Ο κόσμος αρέσκεται στο να δημιουργεί ιστορίες. Θαρρεί πως αν δεν έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία να διηγηθεί, κλονίζεται η υπόσταση του στα κοινωνικά δρώμενα. Έτσι λοιπόν επιδιώκει να φτιάξει μια καλογραμμένη, συναρπαστική, με αρκετές συγκινήσεις ιστορία. Με μια περίσσεια περηφάνια αλλά και βλέμμα που μαγνητίζει αφηγείται και προστάζει τους υπόλοιπους να γευτούν από τη πραγματικότητα του.

Φτάνει πια! Η ιστορία θα αρχίσει να γράφει όταν πάψεις να την επινοείς, πάψεις να αναζητάς κρίσιμους ανθρώπους για πρωταγωνιστές και κρίσιμα γεγονότα για σενάρια. Θυμίζει ένα λογοτέχνη που ψάχνει στα ράφια τίτλους για τα δώσει ένα καθόλου πρωτότυπο όνομα στα κεφάλαια των βιβλίων του. Ποια πιο παρθενική  και πιο σουρεαλιστή ιστορία από την ίδια την ανόθευτη από αφηγήσεις ζωή; Στη προσπάθεια ανίχνευσης μιας, χάνεις σημεία που εξελίσσονται. Όπως είπε ο John Lennon, άλλωστε, η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει ενώ εσύ κάνεις σχέδια. Ή κάπως έτσι. Μα κανείς δεν είναι ο De Palma για να φτιάξει ένα τέλειο σενάριο, οπότε πάντα θα είναι ατελές ό,τι σκαρφιζόμαστε. Όπως είπε η Danielle La Porta, το να πηγαίνεις με το ρεύμα είναι η ανταπόκριση σου στα ερεθίσματα που σου στέλνει το Σύμπαν. Όταν πηγαίνεις με το ρεύμα είναι σαν να κάνεις σέρφ στη Ζωτική Δύναμη. Είναι η εμπιστοσύνη σε ό,τι παρουσιάζεται σε εσένα.

Οι ιστορίες βρίσκονται στην εκπαίδευση, στα βιβλία. Ένα εκ φύσεως πρισματικό γεγονός αναλαμβάνουν να το μεταβιβάσουν με τα στίγματα της υποκειμενικότητας που αναπόφευκτα διέπει μια αφήγηση. Στη δική μου λογική μια ιστορία αποκτά ενδιαφέρον και βαρύτητα μόνο όταν οι στιγμές της διέπονται από το Εδωνά-Είναι έτσι ώστε να χαρακτηρίζονται από μια παρθενική αφέλεια. Ξεκάθαρα λοιπόν μια αφήγηση χωλαίνει. Αφήνει μουδιασμένο τον ακροατή ανήμπορο να δει ολιστικά ένα γεγονός.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι «Τι συμβαίνει όταν η στιγμή δεν είναι συναρπαστική;»  Υποχρέωση μας είναι σαν άλλοι σκηνοθέτες να δημιουργήσουμε την επόμενη ροή γεγονότων. Εμείς ήμαστε οι deejay στα βινύλια της ζωής. Συνθέτουμε τη ζωή, τα γεγονότα τα οποία επιστρέφουν σε εμάς. Έτσι υπάρχουμε. Κατανοούμε, δημιουργούμε, απολαμβάνουμε. Χακάρουμε το ασυνείδητο για να συμβούν συναρπαστικά γεγονότα. Ανάλωση είναι οι ιστορίες. Με το να μηχανεύουμε το ασυνείδητο δεν δημιουργούμε μόνο απαντήσεις αλλά και καλύτερες ερωτήσεις. Ρυθμίζουμε τον εαυτό μας να είμαστε έτοιμοι σε οποιαδήποτε ενδεχομενικότητα που αδυνατούμε να συλλάβουμε. Βεβαίως ο αντίλογος μπορεί να βρίσκεται πίσω από μειδιάματα που προκύπτουν με την υπερβολή μου. Μπορεί. Μα βαθιά μέσα μου πιστεύω πως οι ιστορίες προέρχονται από την έλλειψη αυτάρκειας που μας διακατέχει. Φυσικό επακόλουθο είναι η κτητικότητα, η αλαζονεία και συναφή σημάδια ανασφάλειας και στασιμότητας. Αυτή η ρητορική θα έπρεπε να είναι οικεία αν σκεφτούμε πως ένα γεγονός ή ακόμα και ένας άνθρωπος μεταβάλλεται με το πέρασμα του χρόνου. Αλλάζει ο τρόπος που το βλέπουμε. Τι βλέπουμε; Αλλάζουμε εμείς. Υπερατομικά γεγονότα με αφάνταστες ταχύτητες ρέουν. Γιατί επιδιώκουμε τη στασιμότητα; Γιατί θεωρούμε πως αυτό είναι το πεπρωμένο μας; Θαύματα συμβαίνουν τώρα. Δεν είμαι αιθεροβάμων, είμαι ρεαλιστής. Έχουμε τη πλακέτα της ζωής μας. Συνειδητά εμείς φωνάζουμε το «πάμε» κι έχουμε τη ευθύνη για την τροπή.

Συντονίσου

Comments are closed.