No comments yet

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΘΕΣΕΩΝ

Συντάκτης:

Είδα τη σκηνή να εκτυλίσσεται αργά μπροστά στα μάτια μου… Δεν ήμουν σε βαθύ ύπνο, δεν έβλεπα ονειρέματα και κόσμους φανταστικούς. Αυτό που έβλεπα ήταν εξίσου πραγματικό και όχι μόνο. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξα βιώνοντάς το σε όλες τις πτυχές του σε μία κατάσταση ιδιαίτερης πνευματικής οξυδέρκειας και διαύγειας. Ήταν μια γεωμετρική εξήγηση, ήταν η μηχανική του μάτριξ …

Πετάχτηκα από το διαλογισμό μου με μια αίσθηση απόλυτης ικανοποίησης και πληρότητας! Αυτό που είδα εξηγούσε ικανοποιητικά τις αρχικές απορίες μου, και απαντούσε στο ερώτημά μου περί της φύσεως του υποκειμένου, με έναν τρόπο όμως αναιρετικό.

Καιρό τώρα υπήρχαν έντονα ερωτήματα που κλωθογύριζαν στο μυαλό μου. Φαινομενικά άσχετα με τη φύση του υποκειμένου και τους ρόλους που καλούμαστε να εκτελέσουμε μέσα στην καθημερινότητά μας. Περισσότερο οι απορίες μου αφορούσαν το πώς λειτουργούμε, αν όντως λειτουργούμε, ως μέλη και κύτταρα ευρύτερων συλλογικοτήτων.

Πώς δημιουργείται μια ομάδα ανθρώπων που τους ενώνουν κοινά ενδιαφέροντα; Αιτία είναι η επιθυμία των μελών ως άτομα ή κάτι πέρα και πάνω από αυτά που προϋπάρχει και ενορχηστρώνει τις εξελίξεις;

Γιατί υπάρχουν συγκρούσεις ατομικών συμφερόντων μέσα σε μια ομάδα ακόμα και μετά τη σύστασή της και καθόλη τη διάρκεια της ζωής της; Πώς αυτές μπορούν να επιλυθούν πιο αποτελεσματικά;

Αν μια ομάδα ή και συλλογικός οργανισμός έχει κύκλο ζωής όπως ο ανθρώπινος, γεννιέται και πεθαίνει , θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει δική της «ψυχή»;

Ποιο είναι το μυστικό επιβίωσης και ανάπτυξης μια συλλογικότητας;

Ποιος είναι ο ρόλος του ατόμου μέσα σε μια ομάδα; Υπάρχει σαφής διάκριση ή είναι αόριστος και με βάση ποιο μηχανισμό καθορίζεται;

Πώς είναι δυνατόν να συμπεριφέρεται διαφορετικά το ίδιο άτομο εντός και εκτός ομάδας; Ή ακόμα και μέσα σε διαφορετικές ομάδες; Για παράδειγμα άλλη είναι η συμπεριφορά του υποκειμένου μέσα στην πρωτογενή οικογενειακή ομάδα, άλλη εντελώς στο χώρο εργασίας – τον «οργανισμό» στον οποίο προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας, άλλη η συμπεριφορά και η ανάπτυξή της στην παρέα των φίλων, διαφορετική στην εθελοντική ομάδα δράσης για ένα κοινωφελές φιλανθρωπικό σκοπό.

Ποια θα μπορούσε να είναι η αληθινή μας φύση τελικά αν λάβουμε υπόψη ότι σε κάθε ομάδα που συμμετέχουμε είμαστε και «ένας άλλος άνθρωπος»;

Πέρα από την απλή παρατήρηση για τη λειτουργία των ομάδων και των οργανισμών, επιχειρήσεων, θεσμών, και πάσης φύσεως συλλογικοτήτων επί της γης, προσωπικά με απασχολούσε και ενδιαφερόμουν ιδιαίτερα και γι΄αυτό που κατά περίπτωση έχει αναφερθεί σε διάφορες πνευματικές περιγραφές εξωδιαστατικών όντων, τα οποία περιγράφονται ως Συλλογικές Οντότητες.

Το όραμα και οι συνειδητοποιήσεις που αυτό επέφερε, έδωσε εξήγηση στο οντολογικό δίλημμα του Ποια Είμαι αλλά και στο τι Γίνομαι.

Το όραμα ήταν ξεκάθαρο και απλό. Μια ασημένια ρευστή και εύπλαστη ουσία σαν υδράργυρος, κυλούσε σε μια επιφάνεια. Μπροστά της και πάνω στην επιφάνεια υπήρχε ένα μηχανικό βαθούλωμα με κωνικό σχήμα, ποικίλα ανάγλυφα σχέδια, διασυνδέσεις σαν μια πολύπλοκη μηχανή άγνωστης χρησιμότητας. Άνοιξα τον ορίζοντα της εσωτερικής όρασης και είδα παντού γύρω τέτοιες κωνικές κοίλες μηχανικές κατασκευές και άλλες ρευστές ουσίες τριγύρω τους.

Η ασημένια ρευστή ουσία κύλησε και γέμισε την κωνική πτυχή και έξαφνα την ενεργοποίησε. Ήταν ζωντανή πλέον και απολύτως λειτουργική! Με κάποιον τρόπο ήξερα ότι η εικόνα αυτή ήμουν εγώ!

Είμαι ΘΕΣΗ, δεν είμαι η Αριάδνη!  Είμαι ΘΕΣΗ!

Συνειδητοποίησα ουσιαστικά και πολύ απλοϊκά ειπωμένα, ότι δεν υπάρχουμε ως ατομικές υποκειμενικότητες με μία ενιαία και αδιάσπαστη προσωπικότητα. Η ουσία μας είναι ρευστή, με κοινά χαρακτηριστικά και φέρει πληροφορίες βιωματικές, γονιδιακές, προγονικές. Το υποκείμενο υπάρχει και ενεργοποιείται μόνο όταν καταλαμβάνει ΘΕΣΕΙΣ, Θέσεις στο μάτριξ της πραγματικότητας, όπως ακριβώς στο όραμα ο υδράργυρος ενεργοποίησε την κατασκευή η οποία πρόβαλε την Αριάδνη, ως ολογραμματική απεικόνιση. Όχι όμως τη μία και μόνη Αριάδνη, αλλά την Αριάδνη που είναι για παράδειγμα μέλος μιας ομάδας πνευματικής αφύπνισης, αφού αυτή ήταν η φύση της Θέσης που κατέλαβε εκείνη τη χρονική στιγμή η συνειδητότητά της. Την επόμενη στιγμή που η Αριάδνη μετακινείται στο χωροχρόνο της κβαντικής πληροφορίας, στην πραγματικότητα η ρευστή ουσία της υποκειμενικότητας καταλαμβάνει άλλη Θέση και έτσι προβάλλεται στο μάτριξ η Αριάδνη μητέρα στην οικογενειακή ομάδα, μια εντελώς διαφορετική λειτουργία και προσωπικότητα μαζί.

Η ουσία από την οποία όλοι αποτελούμαστε είναι σαν το ρευστό υδράργυρο. Η υποκειμενικότητα – η Αριάδνη – προκύπτει με την πλήρωση και ενεργοποίηση του εκάστοτε μηχανισμού Θέσης από τη συνειδητότητα.

Οι Θέσεις προϋπάρχουν και είναι ο μηχανισμός του μάτριξ. Είναι προγράμματα και λογισμικά που εμπεριέχουν πληροφορίες και δικά τους δεδομένα που ανατροφοδοτούνται από κάθε βίωμα συνειδητότητας μέσα από την ενεργοποίηση της Θέσης.

Οι Θέσεις δεν είναι αυτόνομες, λειτουργούν και αυτές σε οργανωτικές συστάδες Συνδέονται μεταξύ τους λειτουργικά καθώς σχηματίζονται και προαποφασίζονται από Ομάδες, Οικογένειες, Οργανισμούς, Συλλογικότητες.

Κάθε ζωντανός οργανισμός, έχει κύτταρα και όργανα με συγκεκριμένα καθήκοντα τα οποία εκτελούν προκειμένου να εξασφαλιστεί τόσο η επιβίωση, αλλά και η διαβίωση η αναπαραγωγή του, αλλά και ο εξελικτικός σκοπός του είδους του. Όσο πιο ανώτερο είναι το ον εξελικτικά, τόσο ο σκοπός της ύπαρξής του γίνεται από εξελικτικός του είδους, σε ατομικός. Όταν μιλάμε για την τίγρη πχ ο εξελικτικός τους σκοπός είναι η επιβίωση του είδους και η διαρκής βελτίωσή του στην ιδανικότερη τίγρη που θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει και να στηρίξει αυτός ο πλανήτης. Ατομικό πεπρωμένο όμως δεν έχει η κάθε τίγρη ξεχωριστά.

Ο άνθρωπος έχει εξελικτικό πεπρωμένο του είδους του, αλλά και προσωπικό πεπρωμένο της ιδιόμορφης ανθρώπινης ψυχής. Τα δύο αυτά συνδυάζονται και αλληλοϋποστηρίζονται ιδεατά μέσα από τις κάθε μορφής Συλλογικότητες.

Το επόμενο επίπεδο συνειδητότητας, αυτό που επισημάνει και η εποχή του Υδροχόου την οποία πλέον διανύουμε, είναι οι Συλλογικές Οντότητες. Αυτό είναι το ατομικό αλλά και εξελικτικό πεπρωμένο στο οποίο καλούμαστε να ανταποκριθούμε. Ένα παράδειγμα πολύ δυνατών μορφών ήδη υφιστάμενων Συλλογικών Οντοτήτων Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι οι γενεαλογίες, lineage, σαμάνων, και γκουρού της γιόγκα.

Υπάρχουν Συλλογικές Οντότητες εν τη γενέσει, που αποτελούνται κι αυτές από ΘΕΣΕΙΣ. Θέσεις που αποφασίζονται από τις ίδιες ότι χρειάζονται για να επιβιώσουν και να ευημερήσουν.

Δεν ενώνονται τυχαία άτομα, άνθρωποι, προσωπικότητες για τη δημιουργία μιας ομάδας η οποία αναλόγως εξελίσσεται σε Συλλογική Οντότητα σε βάθος χρόνου.

Η ιδέα της Ομάδας είναι ζωντανή και προϋπάρχει τόσο των ΘΕΣΕΩΝ όσο και των ατόμων που τελικά τις καταλαμβάνουν.

Είναι μια σπίθα δημιουργίας προφανώς σε μια διάσταση που δεν αντιλαμβανόμαστε. Όμως οποιαδήποτε συλλογικότητα δεν αποφασίζεται από την πηγαία και αυθόρμητη ανάγκη ατόμων να ενωθούν για την αλληλοϋποστήριξη και την επίτευξη ενός σκοπού. Προϋπάρχει, είναι Συνείδηση, και είναι απολύτως ζωντανή! Μια συλλογική οντότητα εν τη γενέσει της, έχει αυτεπίγνωση και βούληση.

Και όπως κάθε ζωντανός κυτταρικός οργανισμός που επιθυμεί την υλοποίησή του, δημιουργεί ΘΕΣΕΙΣ.  Θα μπορούσαμε να τα πούμε και όργανα του οργανισμού, ή ακόμα προγράμματα όπως αυτά του υπολογιστή. Είναι πλήρως εξοπλισμένες θέσεις, καλούπια, προκατασκευές ρόλων που θα εκτελούν συγκεκριμένο έργο.

Οι ανθρώπινες λοιπόν συνειδητότητες αναλόγως των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της ρευστότητάς τους ρέουν, έλκονται και καταλαμβάνουν συγκεκριμένες Θέσεις. Από παιδάκι έχεις κάποιες ιδιαίτερες κλίσεις και ικανότητες, ενηλικιώνεσαι δοκιμάζεις διάφορα, έλκεσαι από κάποια πιο πολύ. Στο επίπεδο των Θέσεων έχεις ήδη περάσει και καταλάβει Θέσεις μέσα σε ομάδες με πρώτη τη Θέση στην πατρική οικογένεια και στη συνέχεια αναρίθμητες άλλες Θέσεις, θα μπορούσαμε να αναφερόμαστε σε αυτές και ως ρόλους που καλούμαστε να παίξουμε στη διάρκεια της ζωής μας.

Κάποια στιγμή ψυχανεμίζεσαι μια ιδέα, ένα όνειρο ένα όραμα, ερωτεύεσαι τη σκέψη σου – σε έχει ερωτευτεί και εκείνη. Πριν καλά καλά να το καταλάβεις, βρίσκεις και άλλον έναν που σου λέει ότι έχει και εκείνος το ίδιο όραμα, και ξέρει και τον τρόπο… και ύστερα κάποιον ακόμα, κι άλλον, κι άλλον. Και έτσι βρίσκεσαι να καταλαμβάνεις μια Θέση σε μία Συλλογική Οντότητα εν τη γενέσει της. Εσύ πιστεύεις ότι πραγματοποιείς το σκοπό σου στη ζωή. Και έχεις δίκιο μόνο που και η Ζωή έχει σκοπό για σένα.

Βρήκες τη Θέση σου, την καταλαμβάνεις, χύνεσαι σαν το γύψο και παίρνεις το σχήμα και τις ιδιότητές της. Και λειτουργείς χωρίς να ξέρεις καν ότι αυτό που νιώθεις ως «βρήκα το νόημα της ζωής μου», είναι η πλήρωση μιας θέσης η οποία έχει βούληση και αυτεπίγνωση από μια ευρύτερη από σένα οντότητα. Ενσωματώνεσαι στη Θέση, παίρνεις τις ιδιότητές της, και όσο αποκτάς αυτεπίγνωση και όσο πιο συνειδητός γίνεσαι στη διαδικασία αυτή, τόσο η Θέση ενδυναμώνεται και ξεδιπλώνει το δυναμικό της στο μέγιστο βαθμό, προς όφελος της Συλλογικής Οντότητας.

Οι ατομικές συγκρούσεις μέσα σε οποιαδήποτε συλλογική οντότητα, προκύπτουν όταν κάποιες συνειδητότητες λόγω ανωριμότητας και νευρωτικών συμπλεγμάτων κυρίως, αρνούνται να συνειδητοποιήσουν τη Θέση που ήδη καταλαμβάνουν και επιθυμούν να καταλάβουν άλλες Θέσεις που δεν τους αναλογούν, γιατί έχουν ήδη καταληφθεί και ενεργοποιηθεί. Είναι σαν να θέλει πχ στο επίπεδο του ανθρώπινου οργανισμού, το συκώτι να αρνείται να λειτουργήσει ως συκώτι και να επιθυμεί να γίνει εγκέφαλος! Αυτό επιφέρει φυσικά χάος και μεγάλη δυσκολία συνεννόησης, προστριβές και διενέξεις. Ο κάθε οργανισμός που επιθυμεί την επιβίωσή του δεν μπορεί να επιτρέψει σε καμία από τις υφιστάμενες Θέσεις να στραφεί εναντίον άλλων! Στην περίπτωση λοιπόν που κάποιο μέλος μιας Συλλογικής Οντότητας, δεν αναγνωρίζει την μοναδικότητα της Θέσης που έχει ήδη καταλάβει και εποφθαλμιά άλλες, καθιστά μη λειτουργική τη δική του Θέση και επιφέρει σύγκρουση. Το σύστημα θα αποβάλλει σύντομα τέτοιου είδους υποκειμενικότητες. Οι Θέσεις θα παραμείνουν κενές μέχρι να έλξουν συνειδητότητες ικανές για να τις πληρώσουν με αρμονία.

Η δραματική κατάσταση στην οποία ζει η ανθρωπότητα μετά από τόσα τεχνολογικά επιτεύγματα και χιλιετίες εξέλιξης και διανόησης οφείλεται βασικά σε αυτή την αδυναμία της συνειδητότητας. Παραμένουμε νευρωτικά στην ατομικότητα του κάθε Εγώ μας, υποστηρίζοντας με κάθε θυσία μια δήθεν μοναδικότητα της ψυχής που πρέπει να σωθεί, του εαυτούλη μας που πρέπει να καλοπερνά. Αρνούμαστε να συνειδητοποιήσουμε την απόλυτη συνεξάρτησή μας από τους άλλους, αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε τις κάθε λογής Θέσεις που καταλαμβάνουμε. Φυσικά μπορεί να λέμε ότι είμαστε μια μεγάλη οικογένεια ή να θεωρούμε ότι είμαστε όντως ένα σύστημα, αλλά η συμπεριφορά μας ατομικά και συλλογικά είναι εντελώς αλλοπρόσαλλη ως προς αυτήν την συνειδητοποίηση.

Ποιος Οργανισμός θα άφηνε κύτταρα και όργανά του άλλα να υπερτρέφονται και άλλα να λιμοκτονούν ή να πολεμούν μεταξύ τους; Ποιος Οργανισμός θα κατέστρεφε αλόγιστα το περιβάλλον που τον τρέφει απλά και μόνο για το κέρδος και την εφήμερη απόλαυση; Η απάντηση είναι ένας Οργανισμός που νοσεί βαρύτατα, που τα κύτταρά του έχουν καταληφθεί από παρανοϊκές τάσεις και είναι σε απόλυτη αδυναμία διασύνδεσης και αυτεπίγνωσης του ρόλου τους.

Αρνούμαστε πεισματικά να απολέσουμε την «ατομικότητά μας» σε όφελος μιας συλλογικής ύπαρξης. Κι όμως περισσότερο από ποτέ αυτό που χρειάζεται το ατομικό μας πεπρωμένο για να ανθήσει είναι να αποκτήσει επίγνωση της Θέσης του, όλων των Θέσεών που καταλαμβάνει και να τις κάνει απολύτως ενεργές.

Ας το πάρουμε πλέον είδηση…

Είμαστε Θέσεις όχι άτομα και οι Συλλογικές Οντότητες είναι το εξελικτικό μας μέλλον…

Είναι το βήμα που χρειάζεται να κάνουμε για να σώσουμε ό,τι έχει απομείνει από την ανθρωπότητα και την ανθρωπιά…

Αλλά είναι και το άλμα που κάνουμε προς το θαυμαστό μέλλον του ανθρώπου ως Συλλογική Οντότητα πλέον. Ένα μέλλον που οι Θέσεις μας ήδη οραματίζονται με ευδαιμονία και δέος προς τη μαγεία της Κοσμικής Συνείδησης!

Είναι το Μέλλον που ονειρεύονται οι Καρδιές μας.

Αριάδνη
Επιλέγω να υπερβαίνω την πεπερασμένη και κοινωνικά επιβαλλόμενη ταυτότητα, επιλέγω να ζω μία ζωή συναρπαστική και δημιουργική μέσα από ανατρεπτικούς τρόπους και πρακτικές.
Τα αστέρια ήταν πάντα το σύνορο της ματιάς μου και η Γη και η Φύση ολόκληρη η δύναμη και η καρδιά μου. Η ζωή μας έχει σκοπό και νόημα, το νόημα που της δίνει ο Θεϊκός Έρως.
Η πρισματική ομορφιά του Παγωνιού και η ευρύτητα της αποδοχής της αληθινά μυστηριακής φύσης της διαφορετικότητας, δίνουν τη δύναμη να πορεύομαι με σθένος στον κόσμο αυτό, συντελώντας όπου και όπως μπορώ στη θεραπεία και την αφύπνιση του ανθρώπου.
Συντονίσου

Comments are closed.