No comments yet

ΦΩΝΗ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΙΕΡΟΥ

Συντάκτης:

Παλιότερα στην ζωή μου δεν τραγουδούσα. Πίστευα και μου είχαν πει ότι η φωνή μου δεν ήταν αρμονική και εύηχη. Δίκιο είχαν. Δεν τραγουδούσα λοιπόν… Κι όμως με αυτήν την τόσο δυσαρμονική φωνή, όταν τραγουδούσα νανουρίσματα στα παιδιά μου, εκείνα έλιωναν από αγάπη, τρυφερότητα και ηρεμία. Στη ζωή μου παρόλα αυτά είχα βιώσει έντονα συναισθήματα, όμως πέρα από αυτό της μητρικής αγάπης, κανένα άλλο συναίσθημα δεν ήταν αρκετά δυνατό και σημαντικό για μένα ώστε να πυροδοτήσει ανάγκη έκφρασης μέσω της φωνής και του τραγουδιού. Μερικές φορές υπήρχαν άνθρωποι που με έλεγαν σκληρή και ατάραχη γιατί σπάνια εξέφραζα συναισθήματα και σπάνια αφηνόμουν να παρασυρθώ από αυτά. Υπήρξα κάπως ψυχρή και αποστασιοποιημένη. Ναι, δεν μπορούσα να συνδεθώ με κανενός είδους ανθρώπινο πόνο, με τον καημό, την ερωτική έλλειψη, το παράπονο, τη νοσταλγία… κανένα από αυτά τα συνηθισμένα συναισθήματα δεν με αφορούσε και δεν με συγκινούσε και γι΄αυτό και δεν τραγουδούσα. Και η φωνή μου παρέμενε «άφωνη», ακαλλιέργητη, με έντονες αιχμές και κόψεις, με τον ίδιο τρόπο όπως και η επαφή με τα συναισθήματά μου.

Χρόνια τώρα στην πορεία της εσωτερικής και εξωτερικής μου διαδικασίας αυτεπίγνωσης και μεταμόρφωσης με συνοδεύει η γιόγκα και τα μάντρας, συνδυασμοί σανσκριτικών ηχητικών δομών με σκοπό τη σύνδεση με το Όλον. Και εκεί άρχισε να αναδεικνύεται μια εντελώς άλλη διάσταση της φωνής και του συναισθήματος, μια διάσταση που άλλαξε εντελώς τη σχέση μου με το τραγούδι αλλά και την υφή και τη φύση της φωνής μου.

Λίγες μέρες πριν …

Το φυσικό μου σώμα, εντελώς ενεργοποιημένο αλλά και εντελώς χαλαρό, βρίσκεται στην αίθουσα της γιόγκα και έβλεπες πώς τραγουδάει μάντρας εμψυχώνοντας και συντονίζοντας αρμονικά τους συνασκούμενούς του.

Ο νους μου βρίσκεται σε μια κατάσταση όπου νιώθει κι αυτός ενεργοποιημένος, όμως ήρεμος και σταθερός – η μόνη του έννοια η απαγγελία των μάντρας, κι αυτό από μόνο του αρκετό για να κάνει αυτό το ανήσυχο θηρίο να κουρνιάσει σαν γάτα που γουργουρίζει από ευχαρίστηση στην αγκαλιά μου.

Και η καρδιά μου… Η καρδιά μου είναι ένα με τη φωνή μου, νιώθω σαν μουσικό όργανο που βγάζει κάθε ήχο, κάθε νότα, κάθε μελωδία παιγμένο από χέρι καλλιτέχνη, χέρι σοφό και έμπειρο. Το συναίσθημα της ευδαιμονίας, της αγάπης, της ενότητας ξεπηδάει από κάθε ήχο που βγαίνει από το στόμα μου ή μάλλον ακριβέστερα από τα βάθη της καρδιάς μου. Νιώθω ότι αναμεταδίδω ένα σπλαχνικό συναίσθημα αγάπης, συναίσθημα καθολικό που δεν έχει να κάνει με τα λόγια, άλλωστε τα μάντρας ούτε καν θυμάμαι ή δίνω σημασία τι λένε και τι σημαίνουν. Μερικές φορές δάκρυα ξεχειλίζουν από τις άκρες των βλεφαρίδων μου και γλυκές ανατριχίλες σαρώνουν το σώμα μου σαν φυσήματα μιας θαλασσινής αύρας.

Το δυνατότερο συναίσθημά μου είναι όταν αποτείνομαι σε κάτι ανώτερο, κοσμικό, συμπαντικό σε κάτι ιερό, πέρα από μένα και μέσα σε μένα ταυτόχρονα. Αυτή η αρχέγονη ανάγκη, αυτή η ιερή συγκίνηση με έκανε να τραγουδώ τα μάντρας, πολλά χρόνια τώρα, αδιαφορώντας αν είναι καλή η φωνή μου, αν ακούγομαι καλά, αν αρέσει στους άλλους να με ακούνε. Το έκανα και συνεχίζω να το κάνω, να τραγουδώ τα μάντρας, για να εκφράσω την αγάπη μου προς το Υπερφυσικό… και δεν είναι αγάπη απλή, είναι περισσότερο έρωτας που συναρπάζει όταν τραγουδώντας η εκστατική σύνδεση με το Αιώνιο Αγαπημένο, ανακουφίζει την νοσταλγία που νιώθω για το ΙΕΡΟ.

Η φωνή μου και η ενέργεια που βγάζει είναι πλέον εκπληκτική…

Αριάδνη
Επιλέγω να υπερβαίνω την πεπερασμένη και κοινωνικά επιβαλλόμενη ταυτότητα, επιλέγω να ζω μία ζωή συναρπαστική και δημιουργική μέσα από ανατρεπτικούς τρόπους και πρακτικές.
Τα αστέρια ήταν πάντα το σύνορο της ματιάς μου και η Γη και η Φύση ολόκληρη η δύναμη και η καρδιά μου. Η ζωή μας έχει σκοπό και νόημα, το νόημα που της δίνει ο Θεϊκός Έρως.
Η πρισματική ομορφιά του Παγωνιού και η ευρύτητα της αποδοχής της αληθινά μυστηριακής φύσης της διαφορετικότητας, δίνουν τη δύναμη να πορεύομαι με σθένος στον κόσμο αυτό, συντελώντας όπου και όπως μπορώ στη θεραπεία και την αφύπνιση του ανθρώπου.
Συντονίσου

Comments are closed.