No comments yet

ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΕΛΑ ΚΑΙ ΤΡΕΛΑ

Συντάκτης:

Ο Δον Χουάν είχε πει στον μόλις και μετά βίας μυημένο στον σαμανισμό Κάρλος Καστανέντα πως «η χρήση της ελεγχόμενη τρέλας είναι ένδειξη σοφίας».

Ο κόσμος την φοβάται την τρέλα.Την τρέλα ως ψυχικό νόσημα εννοώ. Θυμάμαι τον εαυτό μου, όταν είχα γνωρίσει τον Δάσκαλο μου και άρχισε να μου μιλάει για το δυναμικό του Σύμπαντος.Τα βράδια ανέβαινα στη σκεπή στο πίσω μέρος της αυλής μας και χάζευα τον ουρανό σκεπτόμενος τις πληροφορίες που μάθαινα. Κάποιες στιγμές νόμιζα πως θα χάσω κάθε ίχνος λογικής που μου είχε απομείνει. Ένα βράδυ μάλιστα ήταν τόσο έντονο το συναίσθημα που ανατρίχιασα και γλίστρησα από τη σκεπή. Είναι συμβολικό, σκέφτηκα, αν δεν κρατηθώ γερά, θα φάω τα μούτρα μου.

Τα «New Age» κινήματα ταυτίζουν την αυτοπραγμάτωση με μια κατάσταση ζεν. Ειδικά οι γιόγκι μιλάνε για μια κατάσταση απόλυτης γαλήνης ανεξαρτήτως των συνθηκών. Έτσι ο κόσμος που διψάει για πνευματική αλήθεια δελεάζεται. Θαρρεί πως κατεβάζοντας τους ρυθμούς τους φτάνουν στη Φώτιση. Ξεχνούν πως και ο Χριστιανισμός στο ιδεολογικό παζάρι σήκωσε μανίκια και έδωσε μάθημα με έναν ιδιαίτερο για αυτόν τρόπο -αυτόν της βίας. Εκεί που ήταν η Αγάπη; Η αυτοπραγμάτωση περνάει από τον μακρύ δρόμο της τριβής στη βιωματική εμπειρία, δεν είναι παίξε-γέλασε. Δεν υπάρχουν παρακαμπτήριοι οδοί. Το βίωμα λοιπόν δεν μπορεί να είναι μειλίχιο σε ένα κόσμο με τόσα αντικρουόμενα και αντιφατικά ερεθίσματα. Αναπόφευκτα λοιπόν θα έρθεις αντιμέτωπος με την κρίση… Η αποκάλυψη του Ιωάννη θα περάσει μπροστά από τα αθώα μάτια σου για να κερδίσεις τον Παράδεισο. Κράτα γερά! Ο μόνος τρόπος να περάσεις αναίμακτα από αυτή τη δίνη που θα αναδυθεί, όσο ρηχό και να μοιάζει, είναι ο αυτοσαρκασμός και το χιούμορ, όχι ο εγωισμός. Τότε είναι που χαράζει η πραγματική νοσηρή τρέλα. Σε περίπτωση που όλη η διαδικασία φανεί σοβαρή, σίγουρα θα βιώσεις μια τρέλα πέρα από κάθε έλεγχο με αποτέλεσμα ο δρόμος της αυτοπραγμάτωσης να είναι η εξορία.

Το σύμπαν έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να αλλάζει κατάσταση ανάλογα με το βλέμμα του παρατηρητή. Κάτι σαν τον κύβο του Ρούμπρικ. Βεβαίως μην αγνοήσουμε το γεγονός ότι η παράνοια δεν είναι παρά μια αλλαγή αντίληψης του νου (πάρα-νους). Η κεντρομόλος δύναμη που αναδεύει το νου, αλλάζει θέση. Καθώς λοιπόν αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα, τα ίδια τα πράγματα που βλέπεις αλλάζουν. Αυτή την αλλαγή δεν μπορεί ο κοινός νους να την αντέξει και χάνεται στο χάος. Θυμίζει ένα καράβι που παλεύει με τα μαινόμενα κύματα στη μέση του πουθενά και ενώ ο καπετάνιος προσπαθεί να το κουμαντάρει, γυρνάει να κοιτάξει τους ναύτες και εκείνοι με ένα πουγκί στο χέρι παίζουν χαρτιά γελώντας εκκωφαντικά. Τολμώ να πω πως η παράνοια μπορεί να γίνει συνώνυμη της κατανόησης αν και μόνο αν ξέρεις να στοχεύσεις απελευθερωμένος από τη μοναδικότητα του εγώ. Όσα περισσότερα γνωρίζεις τόσο πιο τρελός φαίνεσαι, η αλήθεια είναι. Σε τέτοιες καταστάσεις η συμβουλή του Δασκάλου ή τα σημεία στην καθημερινότητα είναι οι καλύτεροι οδηγοί, όχι η εγωπάθειά σου.

Η αυτοπραγμάτωση δεν είναι προορισμός, μάλλον ταξίδι είναι. Η τρέλα τελειωμό δεν έχει.

Ας πλοηγηθούμε ορθά…

Συντονίσου

Comments are closed.