No comments yet

ΕΠΙΤΑΦΙΑ ΔΙΑΚΡΙΣΗ

Συντάκτης:

Παραθέτουμε τη συναρπαστική μαρτυρία ενός νέου που έχασε από καρκίνο το δίδυμο αδελφό του. Ο Χ ισχυρίζεται με περίσσια συγκίνηση ότι τρεις μέρες μετά την κήδευση του Ψ, ο ίδιος έπαθε κάτι σαν επιληψία και είδε, όπως μας είπε, το κεφάλι του αδελφού του στο απόλυτο κενό.

Εντελώς έκπληκτος για τον τρόπο με τον οποίο έλαβε απόκριση η απελπισμένη του δέηση για ένα μεταφυσικό ίχνος του μακαρίτη αδελφού του, αποπειράθηκε να του μιλήσει.

«Αδελφέ μου, υπάρχεις ακόμη; Πες μου, πώς ήταν η μετάβαση; Τι σου συνέβη ακριβώς και πώς βιώνεις τα πράγματα τώρα;»

Δεν ξέρουμε τι είδους διάλειψη ήταν αυτή που του συνέβη αλλά μας κάνει εντύπωση που ο Χ μας παρέθεσε με τόση γλαφυρή ακρίβεια το διάλογο που ακολούθησε. Μπορεί να είναι μυθοπλασία, το καταφύγιο μιας απελπισμένης επινόησης της νοσταλγίας, ωστόσο όλα όσα απεφάνθη ο Ψ, από την άλλη όχθη, μας συντάραξαν, είχαν μια σπλαχνική επίδραση πάνω μας και μας έβαλε σε βαθύτατους φιλοσοφικούς ρεμβασμούς και πολλές βιαστικές σημειώσεις. Ρωτώντας τον για το τι ακριβώς ειπώθηκε, αυτά μας μετέφερε με ευλάβεια ο Χ:

«Και τότε ο αδελφός μου μού απάντησε με ένα αινιγματικό μειδίαμα:

Δεν είναι καθόλου εύκολο να σου εξηγήσω. Τίποτε δεν μπορεί να είναι ίδιο μετά απ’ αυτό το ξύπνημα. Όλοι μας στη στερεότητα της ζώσας καθημερινότητας νομίζουμε με δειλία ότι η έσχατη εκπνοή είναι το κύκνειο άσμα της συνείδησης, όμως τίποτε δε θα μπορούσε να είναι μακρύτερα από την αλήθεια!

Στις τελευταίες μου στιγμές ενώ η αναπνοή μου στένευε ασφυκτικά, μέσα μου σάλεψε ένας βροντερός τρόμος που αρχικά νόμιζα ότι οφείλετο στο αδιανόητο τέλος, εκείνο που κάθε στιγμή της ζωής μας εκδιώκουμε με την προσποίηση της σκέψης ή της δράσης. Όμως γρήγορα βίωσα την αναστάτωση με την άμεση διαίσθηση ενός υπερθεματισμένου από αίσθηση ύπαρξης ξεσπάσματος που επίκειται σπαρακτικά γρήγορα, πριν ακόμη προλάβεις να συνειδητοποιήσεις την όντως στερνή εκπνοή του απόλυτα οικείου…

«Ω αδελφέ μου, μιλάς ακόμη και τώρα τόσο καθαρά, σα να θέλεις να διασώσεις τη λογική σου από αυτό το υπέρτατο μυστήριο που σου συνέβη!»

Ήταν ο απόλυτος χαλασμός, δίδυμε αδελφέ μου –ακόμη και τώρα με νιώθεις… Ήταν η απότομη πτώση σ’ έναν ονειροφόρο καταρράκτη, τόσο ραγδαίο και συμπυκνωμένο από υποθέσεις και παράστασεις, που δεν είμαι σίγουρος αν τελείωσε ποτέ, απύθμενη η πτώση της έσχατης βιολογικής αυτοπαραίτησής μου. Το μόνο που μπορεί να περιγραφτεί με απόλυτη βεβαιότητα είναι η ορμή εκείνη που προσπερνάει κάθε νοητή συγκίνηση, ένας αιλουροειδής καλπασμός, ένα αετίσιο γλίστρημα στον άνεμο –δεν πρόλαβα ποτέ να συνδυάσω τον προηγούμενο στέρεο και συγκεκριμένο εαυτό μου με αυτό το ξέφρενο ξέσπασμα του απρόσωπου γίγνεσθαι. Κανείς δε με είχε προετοιμάσει για κάτι τέτοιο…

«Και τότε πώς γίνεται αδελφέ μου και μου απαντάς υπό αυτή την τόσο γνώριμη όψη;»

Θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω. Εκείνη τη στιγμή συνέβη κάτι αδιανόητο. Θα αποπειραθώ να το αποδώσω λέγοντάς σου ότι ξαφνικά έπαψε να ισχύει μονολογικώς κι αποκλειστικώς η ισχύουσα πραγματικότητα της ζωής που άφηνα πίσω. Είδα εσένα κι όλους όσους αγαπώ, όλους όσους μίσησα ή δε γνώρισα ποτέ στη γραμμή της συγκεκριμένης πραγματικότητας, να χάνεστε σε ένα πελώριο μωσαϊκό παράλληλων πραγματικοτήτων –όχι έτσι όπως το εννοούσαν οι Φυσικοί αλλά ως παραλλήλως ισχύουσες οπτικές του ενός και μόνου κόσμου. Πώς να σου το πω… Με κατάπιε το φαντασμαγορικό θηρίον κι έχασα κάθε ευκρίνεια στην άβυσσο μιας ταυτοχρονικής συνάρτησης. Εννοώ ότι ξαφνικά όλα τα σημεία του γίγνεσθαι ίσχυαν εν παραλλήλω στο χωρικό τους πλάτος και το χρονικό τους μήκος. Αφενός, το κάθε τι που συνέβη, συμβαίνει και θα συμβεί κι, αφετέρου, όλες οι πιθανές ή υπαρκτές γωνίες της αντίληψης αυτών των γεγονότων σε μια απόλυτη συγκέντρωση επί του ενός σημείου… Το ανάβλεμμα της κατανόησής μου, σε ανύποπτο χρόνο, έπαψε να συνθέτει τη νοηματική του σύνταξη καθώς προφανώς καταβροχθίσθηκε από την καθολικότητα αυτής της εξωφρενικής ταυτόχρονης ύπαρξης των διαδοχικών σημείων του χρόνου αλλά και της σύμπτωσης άπαντων των χωρικών προσανατολισμών.

«Μου μιλάς σα να έχεις χάσει την ταυτότητά σου, τον ίδιο τον εαυτό σου… Πώς γίνεται όμως να μου απαντάς τώρα;»

Αυτό προσπαθώ να σου εξηγήσω –άφησέ με να ολοκληρώσω αγαπητέ μου αδελφέ. Εφόσον ισχύουν όλα εν παραλλήλω και μάλιστα ως βίωμα που υπερχειλίζει πλεονασματικά τη νεκροκεφαλή μου, έπαψε να έχει σημασία η συγκεκριμένη μου παρουσία στο ένσαρκο μου παρελθόν ή το πνευματικό μου μέλλον· αποδείχτηκε ότι ήμουν η πιο μεγάλη αυθαιρεσία, ανύπαρκτος εξ αρχής καθόσον πίστευα ότι αυταποδείκτως ήμουν μόνο εγώ και εσύ που είχαμε σημασία. Η πλάνη όλων αυτών των ξεθωριασμένων εποχών ήταν τραγελαφική. Σου είναι δύσκολο να ψυχανεμιστείς ότι η ταυτότητά σου αποτελεί την πτώση στη λήθη που επιβάλλει το ένα αποκλειστικά ισχύων σημείο. Αυτή η αυταπάτη καταλύθηκε με αφηνιασμένη ορμή στη δόνηση του μεταβιολογικού ηλεκτρισμού, μέσα στην πλησμονή που δεν την χωράει νους, στο διάκοσμο μωσαϊκών στεναγμών που με το κύμα της άγνοιας ή της αναγνώρισης (εξαρτάται πώς θα το δεις) αποτείνεται σα φλοίσβος των μακάριων που τραντάζει την Οικουμένη.

Πεθαίνοντας έγινα συγχορδία· έγινα σμήνος· ο πιο βαρύς κι αμετάκλητος χείμαρρος της Αλήθειας. Πεθαίνοντας είδα όλα τα ψέματα του δύοντα κόσμου με έρεισμα το τελευταίο ακροφίλι του πένθους σας στα πηγαδάκια της αμήχανης κηδείας μου· είδα όλες τις αυταπάτες να αναπτερώνονται και να φτερουγίζουν σαν εφήμερες πεταλούδες, δίχως να έχει πλέον σημασία η διάκριση από τις σιχαμένες κάμπιες του όντως υπαρκτού. Η γλυκιά ιδιότητα των σπλάχνων μου, το γοερό αίμα που έμελλε να παγώσει στις μελανιασμένες φλέβες μου, το ταυ των φρυδιών μου που σα σύμβολο επισήμαινε το σχήμα της απόλυτης οικειότητάς, προς τα εμένα ή προς το εσένα, όλα αυτά έπαψαν να με ορίζουν. Ως εκ τούτου, δε σε αναγνωρίζω με τον τρόπο που νομίζεις, αδελφέ μου. Μου είσαι ένας ξένος. Το πρόσωπό μου είναι η αυταπάτη σου, είναι η μάσκα με την οποία με κρύβεις, δίχως να ‘χει σημασία ποιος από τους δυο μας καλύπτεται από αυτό το προσωπείο. Δεν υπάρχω, αδελφέ μου.

«Μα πώς είναι δυνατόν τότε να σε βλέπω; Πώς γίνεται να εξακολουθείς να επιμένεις στις ορθολογικές σου απόψεις επί της θνητότητας, όταν καταφανέστατα υπάρχεις;»

Αυτό προσπαθώ να σου δείξω. Ότι εντελώς περιέργως, παρότι η υπόσταση αφηρημένα στραφταλίζει εσαεί μέσα σε όλες τις παραστάσεις αλλά και στο διάκενο μεταξύ τους, εγώ, ο αδελφός σου δεν υπάρχω, παρά μόνο ως μετείκασμα του μνημονικού σου. Χάρη στη δική σου επίκληση και το φαντασιακό σου, ενδύομαι ξανά τη μορφή που διακαώς θέλεις να περισώσεις… μπορώ να γίνω και αυτό –για μένα ή για σένα. Όμως δεν είμαι παρά η πληρότητα του καθολικού τίποτε που μειώνεται στο σχήμα μιας συναισθηματικής ιδεοληψίας: το πρόσωπό σου. Ή μάλλον είμαι κι αυτό κι όσα θα μπορούσε να διηγηθεί ο λόγος. Είμαι οτιδήποτε θα μπορούσες να σχεδιάσεις με την ίριδα του νου σου, το κενό που θα γεμίσει όλα τα πιθανά κρωντήρια της επιθανάτιας πρόποσης. Είμαι η λιονταρίσια έκσταση των δρυμών και του κέρατου η μάχη· είμαι ο κρότος των φόνων και η οχλοβοή των πειρασμών, στην αδιανόητη συνήχησή τους και την αδιακρισία με τον σπαραγμό όλων των θηλαστικών οργασμών και την επινίκια λύτρωση της στιγμής από την αναιρετική ροή των χρόνων· είμαι η εμψυχωμένη ικεσία των ασκητών γερόντων μες στο τροπικό άνθος όπου ψυχορραγεί η μέλισσα. Είμαι ο χαλασμός που προκύπτει με την κάθε επίκληση του Θεού, η ίδια η αποδόμησή Του καθώς αυτός συντρίβεται στα απλοϊκά μοτίβα μιας μορφής συγκεκριμένης, οικείας, θαλερής. Είμαι η πτώση σου στην ψευδαίσθηση του μερικού, είμαι ο εμπαιγμός της ψυχωτικής δίψας του πενθούντος για τη μορφή που άφησε πίσω μια αβάσταχτη νοσταλγία… ω ναι! Μα μην ξεχνάς πως ήσουν ήδη εκ των προτέρων γελασμένος στο υπόστρωμα της κρίσης σου ως ον περατό με μια προοπτική της αλήθειας που αδυνατούσες να προβλέψεις, ακόμη κι επί χάρτου της ορθής ενόρασης, απλά πολυλογούσες…

Τι σημασία έχουν όλα αυτά;

Τώρα βρέχει ασταμάτητα, οι καταρρακτώδεις ροές διαφεύγουν της κάθε δήλωσης:

«είμαι ζωντανός, είμαι νεκρός, υπάρχω ή δεν υπάρχω, είμαι αδελφός ή ανάδελφος»

Με αυτά τα λόγια μας είπε ότι τον άφησε και το όραμα διακόπηκε με ένα επιτακτικό κάρφωμα στο ταβάνι, θαρρείς από το αρπακτικό ράμφος ενός σοφού πτηνού που αγναντεύει τους καιρούς μας από το περβάζι του μνήματος –θαρρείς ένα στοιχειό του παραλόγου…   

Αστρέας
Νομάς των ιδεών και των τόπων, συνεχώς εν κινήσει στο ρυθμό του γίγνεσθαι, μεταλλασσόμενος προς το άρρητο και απεκδυόμενος τη μορφή εν γένει.
Συντονίσου

Comments are closed.