No comments yet

ΑΚΡΟΒΑΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΥ ΦΑΣΜΑΤΟΣ

Συντάκτης:

Ο ορισμός του περιθωριακού ατόμου στις πατριαρχικές κοινωνίες είναι το άτομο που βρίσκεται στην αμήχανη παραμεθόριο της διεμφυλικής ζώνης, εκεί που η αοριστία παίζει το πιο παράξενο παιχνίδι, καθαιρώντας την έννοια της ταυτότητας από το θεμελιώδες της βάθρο: Είσαι άντρας ή γυναίκα;

Συνήθως τούτο το ερώτημα φαντάζει ως ο απόλυτος πλεονασμός, καθώς είναι ανώφελο να διερωτάσαι για κάτι τόσο βασικό, που καθιστά την προφάνεια της εκάστοτε ιδιοπροσωπίας. Πρώτα διακρίνουμε το φύλo και μετά όλα τα άλλα. Όταν όμως η σαφής διάκριση του φύλου από την οποία εξαρτάται η επικείμενη αναγνώριση μιας προσωπικότητας περιπλέκεται λόγω μιας επιτέλεσης που υπερβαίνει αδιάφορα τον έμφυλο ορισμό του σώματος, τότε η προσωπικότητα αυτή διαπράττει την πιο ριζοσπαστική εξέγερση που μπορεί να φανταστεί κανείς. Το να επιλέγεις την επιτέλεση του φύλου, είτε περιστασιακά και παιγνιωδώς είτε ως οριστικό επαναπροσδιορισμό της ταυτότητας, δείχνει κάτι αξιοσημείωτο για το επίπεδο της συνειδητότητας το οποίο βρίσκεται κανείς. Δείχνει ότι η επιλογή αυτή ορίζεται από ένα πρόσωπο που έχει πάψει να οροθετείται από τον προστακτικό κοινωνικό προγραμματισμό, αποφασίζοντας να ακολουθήσει τη λογική της επιθυμίας με τυφλή εμπιστοσύνη.

Ως τώρα αυτή η υψηλής αναστοχαστικότητας ή έστω η άριστη ενστικτώδης επιλογή, όχι απλώς περιθωριοποιούταν, αλλά εν πολλοίς βρέθηκε αδίκως στο εδώλιο της καταισχύνης και του όνειδος. Φαίνεται πως η εξεγερσιακή διεμφυλική επιτέλεση ταράζει τον ιστό της κατασταλτικής κοινωνίας από ένα πολύ βαθύ επίπεδο, προκαλώντας ανάμεικτα συναισθήματα που κυρίως περιστρέφονται μεταξύ επιθυμίας και σαρκασμού –και στις δύο περιπτώσεις η αμηχανία είναι παροιμιώδης.

Όμως σταδιακά και καθώς η κριτική ανάγνωση του φαινομένου «πονηρεύει», φτάσαμε στο αναστοχαστικό σημείο κατανόησής του, με σεβασμό στο ιδιάζων αυτό υποκείμενο της διεμφυλικής επιτέλεσης. Η ορολογία της ψυχολογίας έχει αντιπαρέλθει τη νοσολογική εξήγηση και αναπτύσσεται βήμα το βήμα προς μία γλώσσα της κατανόησης: ίσως τελικά η αμηχανία που προκαλούν τα ερμαφρόδιτα ερεθίσματα να οφείλεται στην βαθιά ανεξήγητη δύναμή τους. Διότι πρόκειται για κάτι το υπερβατικό, το υπερπροσωπικό, που καυτηριάζει τις αμετάκλητες ταυτοποιήσεις στις οποίες προσκολλάται το «κανονικό» άτομο. Ίσως τελικά η ίδια η κοινωνία με τη βοήθεια του Διαδικτύου να φτάνει επιτέλους στο αναστοχαστικό επίπεδο όπου κάποια μεθοριακά άτομα κατέχουν ως εκ γενετής χάρισμα.

Όμως τα κατάλοιπα της πατριαρχικής ερμηνείας εξακολουθούν να υπάρχουν και μάλιστα πιο θορυβημένα από ποτέ.  Το αστικό περιβάλλον ξαφνικά υποκλίνεται στην αισθητική του ανδρόγυνου –το βλέπουμε στη μόδα, στην τέχνη, τον κινηματογράφο, τον τρόπο έκφρασης της διασκέδασης και τη γενικότερη ρευστοποίηση στους ρόλους ανάμεσα στα φύλα.

Έτσι ξαφνικά δεν έχουμε δυο φύλα, αλλά ένα διεμφυλικό φάσμα με άπειρες βαθμίδες και ανταύγειες έκφρασης που δεν χαρακτηρίζουν αναγκαστικά και τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Σίγουρα όσοι αποτελούν τα κατάλοιπα της πατριαρχικής κοινώνιας -και δεν είναι λίγοι- πρέπει να αγχώνονται από μια ανεξιχνίαστη απειλή, η οποία όμως αναδύεται ακριβώς από μέσα τους, από την ίδια την άρνηση του εκ φύσεως διεμφυλικού τους ασυνειδήτου.

Είναι καιρός παρά ταύτα μιας σύνολης απενοχοποίησης της εκάστοτε ιδιαιτερότητας εν γένει, διότι από αυτό το ζήτημα, που συνίσταται η επανάσταση των καιρών μας, εξαρτάται και η διατράνωση μιας ολόκληρης πολιτικής που θα αντιταχθεί αποτελεσματικά και εκ των ριζών στις κρυπτό- και μικρό-φασιστικές τάσεις αιώνων. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να επιτείνουμε κάθε ρεύμα χειραφέτησης, να συντελέσουμε στη στεφάνωση της δικαίωσής της. Το ζήτημα της διεμφυλικής αξιοπρέπειας πρέπει να τεθεί ως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ζητήματα της εποχής μας, καθώς συμπυκνώνει την όλη συζήτηση περί της κατάργησης της ταυτότητας.  Αν μπορούμε όλοι μας να ελευθερωθούμε, είτε περιστασιακά είτε οριστικά, από το κελί της έμφυλης ταυτότητας, τότε μπορούμε σίγουρα και από κάθε άλλη ιδεολογική ταυτότητα που μας περιορίζει.

Ήρθε ο καιρός της ανέγερσης του μυθικού Ανδρόγυνου, ως ένα από τα βασικότερα πρότυπα της ανθρώπινης υποκειμενικότητας, πολύ απλά επειδή κανείς δεν είναι ολοκληρωτικά άνδρας ή γυναίκα. Για να διαφυλάξουμε, ομως, το δικαίωμα αυτό στο ύψος ενός υποδείγματος αξιών της εποχής θα χρειαστούμε καταρχήν την ίδια τη βοήθεια των διεμφυλικών ατόμων, που πρέπει να κάνουν την προσπάθεια να αποσυνδέσουν τη δύναμη της επιθυμίας από μία αποκλειστικά σεξουαλικά προκλητικά έκφραση και να φροντίσουν να μετουσιώσουν την ελευθερία τους στις διαδοχικές κλίμακες της αυτοπραγμάτωσης –και αυτό θα είναι παράλληλα εξιλασμός τόσο της ατομικής τους πορείας, αλλά και του σύνολου ρεύματος. Άλλωστε το Διονυσιακό θρησκεύεσθαι σιγοντάρει ακριβώς αυτό από μια τέτοια υπερβατική αντίληψη της υποκειμενικότητας…

 

Αστρέας
Νομάς των ιδεών και των τόπων, συνεχώς εν κινήσει στο ρυθμό του γίγνεσθαι, μεταλλασσόμενος προς το άρρητο και απεκδυόμενος τη μορφή εν γένει.
Συντονίσου

Post a comment