No comments yet

ΑΕΙ ΔΙΔΑΣΚΟΜΕΝΟΣ

Συντάκτης:

Απ’ όλες τις αδέσποτες γάτες που περιφέρονται στην αυλή, διάλεξα εκείνη που από μικρή ακόμη ήταν η πιο ταπεινή• που παραχωρούσε το φαγητό, αν και πεινασμένη, στις άλλες γάτες, όχι τόσο επειδή είναι δειλή όσο επειδή είχε μια έμφυτη αίσθηση ευγένειας. Από νωρίς διέκρινα ότι η γάτα αυτή, που μοιάζει με έναν μικροσκοπικό πάνθηρα, έχει κάτι διαφορετικό στο βλέμμα της, θαρρείς αναδίδει περισσότερη αίσθηση παρουσίας και κατανόησης του ανθρώπινου συλλογισμού. Η πρώτη επισήμανση που μου έκανε αυτή η γάτα ήταν ότι στον «δαρβίνειο» εξελικτικό αγώνα δε νικάει πάντα ο πιο δυνατός• κυρίως νικάει ο πιο πολυμήχανος. Η γάτα αυτή από μικρή κατάφερε να μου τραβήξει την προσοχή, να με συγκινήσει. Η ανθρώπινη αύρα της, η οποία συνίσταται στις αναστοχαστικές τακτικές ενός πλούσιου ενστίκτου που δεν αναλίσκεται σε ζωώδεις παρορμήσεις, δημιούργησε μια συντροφικότητα που έγινε σημείο αναφοράς ανάμεσα τους. Πλέον απ’ όλες τις γάτες που αναζητούν τροφή στην αυλή, επιλέγω να ταΐσω μόνον αυτήν.
Τη δεύτερη επισήμανση μου την έκανε φέτος, διάγοντας πλέον την περίοδο της μητρότητάς της. Γέννησε ένα ευάλωτο ξανθό γατάκι, το μόνο από τα τρία που επιβίωσε στην αιώνια περίοδο λιτότητας που ζουν οι αδέσποτες γάτες σε αυτόν τον κόσμο. Το γατάκι αυτό νιαουρίζει συνέχεια και αποζητάει αχόρταγα τροφή για να μπορέσει μεγαλώσει. Όταν δεν έχω τροφή να του ταΐσω, ορμάει στους μαστούς της μητέρας του και με λαχτάρα θηλάζει όσο γάλα απέμεινε. Ο καιρός όμως είναι όψιμος για τέτοιες πολυτέλειες και ήρθε η ώρα να απογαλακτιστεί. Αν και άργησα, έτσι ερμήνευσα την παράξενη αντίδραση της γάτας απέναντι στο μικρό της: Άρχισε να το δαγκώνει σε όλα τα σημεία του σώματός του, να σφίγγει τα σαγόνια της στις αρθρώσεις του, στην πλάτη, ακόμη και στο λαιμό του. Το γατάκι πονούσε και φαινόταν έκπληκτο απέναντι στην αντίδραση της μάνας του –το ίδιο κι εγώ. Τελικά, κατάλαβα ότι εδώ επρόκειτο για μια γεωμετρικής φύσεως έμφυτη ευφυία, που δε χρειάζεται κάποια περίπλοκη διάρθρωση συλλογισμού για να εκπτυχθεί, όπως τις περισσότερες φορές κάνουμε εμείς οι άνθρωποι. Ωστόσο, κι εμείς βασιζόμαστε εν πολλοίς σε τέτοιου είδους συλλήβδην γεωμετρικές συλλήψεις. Ίσως είμαστε σοφότεροι όταν μένουμε ακριβώς σε αυτό το ενστικτώδες επίπεδο της ενσυναίσθησης. Τόσο σοφοί που ένας φιλόσοφος περιηγούμενος στους μακροσκελείς του συλλογισμούς θα κατέληγε τελικά (ίσως και χρεοκοπημένος) να μας παραδεχτεί… όπως εγώ παραδέχτηκα τη γάτα για την ενστικτώδη σοφία της φαινομενικά παράλογης συμπεριφοράς της. Το γατάκι ήταν συνηθισμένο να αμφιταλαντεύεται μεταξύ της απόλυτης ευδαιμονίας που ενέχει η παθητική εξάρτηση στο μαστό και της απόλυτης ένδειας όταν είναι πεινασμένο και τροφή δεν υπάρχει. Γι’ αυτό και ήταν ένα ανισόρροπο γατί, που με τα νιαουρίσματά του ενοχλούσε τη συνάρθρωση των μακροσκελών μου στοχασμών. Έτσι η γάτα αποφάσισε με μια έμφυτη αστραπή περίπλοκης επιστημονικής σκέψης να αρχίσει να μυεί το μικρό στην παιδαγωγική αξία του πόνου. Το δάγκωνε παντού για να το μετακυλήσει από το δίπολο απόλυτη ευδαιμονίαένδεια στο δίπολο πόνος αυτάρκεια. Και όντως τα κατάφερε και πλέον το γατάκι μένει ήσυχο σε μια γωνία απολαμβάνοντας το τίποτε…
Και στις δύο επισημάνσεις, η αγαπημένη μου γάτα επανέφερε την τάξη στο μυαλό μου…

Αστρέας
Νομάς των ιδεών και των τόπων, συνεχώς εν κινήσει στο ρυθμό του γίγνεσθαι, μεταλλασσόμενος προς το άρρητο και απεκδυόμενος τη μορφή εν γένει.
Συντονίσου

Post a comment