No comments yet

ΚΑΡΤΑ ΕΝΑ

Συντάκτης:

Είμαι ο Μάγος. Στο πονηρό μου βλέμμα στροβιλίζεται η ασύλληπτη λάμψη μιας υπέργειας δυνατότητας που διαρκώς με σκανδαλίζει. Ορμώμενος απ’ αυτή τη φωταύγεια του κρανίου αναζητώ τον πηγαίο πολύεδρο κρύσταλλο των αυτούσιων δυνατοτήτων που ανθοβολούν στα σπλάχνα της Στιγμής και που ακολούθως συνήθως απανθίζουν σ’  ένα ατέρμονο γαϊτανάκι φιλονικίας, δίχως δικαίωμα για την ανάπαυση μιας επικεντρωμένης θεληματικής αναπνοής. Όμως εγώ τη διεκδικώ αντιβαίνοντας το ρεύμα, καλπάζοντας με τον Πήγασο ακριβώς προς τον πυρήνα του υφιστάμενου, ως ο γητευτής του Χρόνου που ήδη έχει κερδίσει και που απλά περιμένει τις καθυστερημένες τροχιές του ανακυκλικού παρόντος να το επαληθεύσουν, ολοένα και πιο ομόκεντρα: ότι επιτέλους, εγώ και όσοι ομοίως την σπονδή τολμούνε, κατακτούμε την ελεύθερη αναπνοή της ερμητικής απόστασης, στην αντιπαραβολή μεταξύ του Ονειρέματος και του Ονειρευτή. Εξ ου διεκδικώ τα δρώμενα με μαστίγιο προστακτικού λόγου που προγραμματίζει με συνεκτικό κώδικα την υπέροχη έκλυση δυνατοτήτων, σαν το κυανό μελάνι που χύνεται με αισθαντικές δολιχοδρομήσεις και πλουμιστά φουσκώματα καθώς η ράβδος μου το χέλι χύνει… τις αρωματικές εκροές ευχολογίων που λιτανεία τους είναι η αγιότητα της βούλησης, ως εκεί και μη παρέκει – για να δείτε, κυρίες και κύριοι, το θέαμα της ταχυδακτυλουργικής επιτέλεσης που κρύβει σεμνά το μυστικό του υπερφυσικού της πυρήνα. Μου αρέσει πάντα εις διπλούν να παραπλανώ ακριβώς για να συνεφέρνω, σε μια δίνη αναποφασιστικότητας που ξετυλίγεται με τη μαεστρία του τυφώνα για να αφανίσει την υπόσταση που τον υποδαυλίζει. Αρχικά, οι θεατές νομίζουν ότι είμαι ένας πυρφόρος της επαρμένης διάνοιας που επιδιώκει αποκλειστικά στην αισθητική απόλαυση της μονάδας που είμαι. Όμως όποιοι μυημένοι στα μυστικά των ανορθολογικών μαθηματικών της υπέρβασης δεν αργούν να δουν τη μονάδα να καθαιρείται από την παραληρηματική ανάλυση του απειροστού υπόβαθρου που τη συνιστά, καθιστώντας την υπόστασή ένα αίνιγμα που ταλαντεύεται μεταξύ του υφιστάμενου και της απειροστής ψευδαίσθησης που το αναδεικνύει ως μη τέτοιο. Ακριβώς στο σημείο ισορροπίας αυτής της διαρκούς μετακύλισης είναι που επικεντρώνεται η στάση του Θελήματός μου, ορμώμενο από το Όνειρο για να διαψεύσει την Πραγματικότητα – ή, αλλιώς, μια διαλειπτική Πραγματικότητα που σε συνεφέρνει από το δήθεν αρραγές Όνειρο. Σηκώνω την ράβδο μου προς τον ουρανό και επικαλούμαι το κοινό μας υπόβαθρο, τον Εαυτό που μοιράζομαι με όλους όσους υπνωττούν και με ρίγος συγκίνησης σχίζομαι από το ενέργημα του κεραυνού εκείνου που αποτελεί σύγκορμο τον ίδιο τον Θεό εξ ολοκλήρου και άπαξ δια παντός ώστε να επέλθει το αδόκητο χάραμα της νόησης μπρος στο θαύμα, του οποίου η άφιξη κατέρχεται για να δικαιώσει τον ευγενή πόθο της ειδυλλιακής μας συμπαράταξης – εκ του μηδενός, ευφραντική φρικίαση! Τα φτερά της μεγάλης μεταμόρφωσης καλλιεργώ με τον λόγο και την επιβλητική ματιά που θέλει να διακρίνει εκείνο που αρμόζει, ακόμη κι αν θα έπρεπε να το συλλάβει αυθαίρετα. Όλες οι ροές του χρόνου, αλαφιασμένες και διψασμένες για τον καραβοκύρη τους καθώς είναι, εξημερώνονται με τη χειρονομία που σταθερά και φερέγγυα βιαιοπραγεί στους νόμους της λογικής ώστε να χορέψουν σύμφωνα με τη γλυκιά ενόραση ενός ορίζοντα που διασταυρώνεται από την κάθετη πυγμή μιας αυστηρής και ανέγκλητης χορογραφικής εισήγησης: περισσότερη μαγεία για όλους μας!  Ποιμένας των γεγονότων, η ράβδος μου κατεύθυνση επιτάσσει στην αγέλη των διαβόητων αλεπούδων, προς ολοταχώς στον αχυρώνα όπου επωάζονται τα ιριδίζοντα αβγά της Φανέρωσης…

 

Συντονίσου

Comments are closed.