No comments yet

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ;

Συντάκτης:

Τι είναι τελικά συνείδηση;

Τόσα λόγια ξεφυλλίζουν κοντόφθαλμες ή μακρόπνοες ενοράσεις – η συνείδηση ως επιφαινόμενο αφάνταστης νευρωνικής πολυπλοκότητας, ως η αύρα μιας πυκνής υλικής μάζας, αποτελούμενη από φλέγμα και αίμα – η συνείδηση ως θείο φως που φεγγίζει την υπόσταση μιας κορμοστασιάς.

Είτε μας την εξηγήσουν ως ηλεκτροχημική παραίσθηση επί της οποίας αναπλέει ο ευφάνταστος εαυτός που δεν είναι παρά η έκπτωτη σκιά της εκτροχιαζόμενης παραίσθησης μιας χειμαρρώδους οργανικής μηχανής – είτε μας την αποκαλύψουν ως μια στάλα θεϊκής διάνοιας που ως μαγνητικό ρίνισμα υπόκειται στην αγωγή ενός Υπερβατικού Αντικειμένου, σε αμφότερες τις περιπτώσεις αστοχούν να πιάσουν τον σφυγμό της…

Συνείδηση είναι εκείνο που προηγείται της σκέψης και είναι ήδη αυτάρκης στην αυτο-εξήγησή της ως έκλαμψη στον κρόταφο και επιβεβαιωτική ανάδευση στο στέρνο. Δεν χρειάζεται την επικύρωση από γραφιάδες ή το βάπτισμα από τραγοπαπάδες.

Η συνείδηση δεν είναι ο εγκέφαλος, απλώνεται στο σώμα, αλλά δεν είναι ούτε το σώμα. Η συνείδηση είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτά που η αντίληψη ανασύρει στην εστίασή της – ούτε εγκέφαλος, ούτε σώμα∙ μα ούτε και ονοματεπώνυμο, ιδιότητα, γένος, φατρία ή ακόμη και ψυχή. Ούτε με την φιλοσοφική έννοια του απόντος υποκειμένου το σώζουν. Η συνείδηση δεν υπάρχει πουθενά σε όλα αυτά διότι απλώς τα προβάλλει στην οθόνη της νόησης.

Εκεί που υπάρχει λέξη, νύξη, υπαινικτική χειρονομία ή αφηρημένη ψυχολογική στάση, εκεί, στα διαδοχικά της έκπτωτα σκαλοπάτια, η συνείδηση σταδιακά μειώνεται. Κι άρα τι μένει; Το βλέμμα ανιχνεύει στον καθρέφτη το νεύρο της κινησιολογίας του∙ αναμοχλεύει τη φαινομενικότητα της παρουσίας μέσα στην άβυσσο του ασύλληπτου που μας εκπηγάζει.

Εκεί θα βρεις την συνείδηση αναβλύζουσα∙ αλλά και πάλι…

Δεν είναι τίποτε που μπορείς να σημειώσεις διότι δρώντας έτσι γίνεσαι η ασθμαίνουσα ουρά του κομήτη και πέφτεις προς την αντίθετη πλευρά – καθίζηση του παρελθόντος που αντίκειται σε μια αστραποβολούσα φωταύγεια του μέλλοντος που μονίμως διαρρηγνύει τη στιγμή: προς τα εκεί να κλίνεις.

Εκεί κάπως καλύτερα εστιάζεις. Στο τυφλό σημείο που κάνει έκρυθμα όλα τα δήθεν καλώς στερεωμένα παραμύθια της ιδεοληπτικής χαμέρπειας – τα ανατινάζει σαν ένα έμφραγμα της Λογικής∙ τι μεγάλο ταμπού να το παραδεχτείς!

Ότι η συνείδηση, η ύπαρξη η ίδια, εκείνο που εκ των βάθρων απροσδιορίστως είναι, έχει τις πιο αυθαίρετες καταβολές, στις οροφές και τα θεμέλια κάθε δυνατής φαντασίωσης, από εκεί εκπηγάζει. Κι όμως η εσκεμμένη λήθη σβήνει την ενεργειακή της δυναμική μες στα διψασμένα σφουγγάρια της εννοιακής στεγνότητας και του αυτοματοποιημένου εγωικού καύκαλου που ορίζει τον συνειδησιακό παλμό με το άναμμα άλλου ενός τσιγάρου ή την επανάληψη ενός νευρικού τικ. Εκεί ακριβώς που πονάει.

Άνθρωπος συνειδητός της εγκάθειρξης στους λαβύρινθους της νόησης σημαίνει φτερούγισμα αναβλύζουσας μακαριότητας που ανακαλύπτει επιτέλους τη φωτιά για να φανερωθούν οι αιθερικές φωτοσκιάσεις του φαντασιακού που είχε την ατυχία να συμπυκνωθεί στα σίδερα της στείρας γραφειοκρατίας. Η συνείδηση ανάβει ιδίως τότε, όταν ο πόνος γίνεται η υπενθύμιση μιας λύσιας αρχής που διακυμαίνεται στις θυμικές μαλάξεις της αναπνοής∙ χαιρετισμός που τον επιστέφει το νυχτόβιο αρπακτικό πουλί που κρώζει στις ανατριχιαστικές ριπές της γλαυκομάτας δέσποινας.

Δεν έχει σημασία καμία εξήγηση ή αποκάλυψη. Το μόνο που έχει σημασία είναι ο παλμός εκείνου που θεληματικά παράγει ώσεις ισχύος ώστε να αποτινάσσεται το έωλο χιόνι της λήθης μες στην οποία χαθήκαμε σε όλες τις αποφάνσεις του κόσμου. Ή, εναλλακτικά, το μόνο που έχει σημασία είναι ο παλμός εκείνου που θεληματικά παράγει ώσεις ισχύος ώστε η λήθη να ναρκώνει το αγχωμένο κίνητρο της γνώσης μέσα σε μια αμνιακή βεβαιότητα που δε χρήζει αποφάνσεων. Για το ίδιο πράγμα μιλάμε. Συνείδηση είναι εκείνο που δεν είναι. Και η αναίρεσή της θα εξαρτηθεί αναλόγως από το που θα ξεκινήσεις. Δεν έχει κανόνες ούτε δόγματα. Δεν έχει επιστημολογικά γούστα ή θρησκευτικές προκαταλήψεις. Η συνείδηση απλώς καταπραΰνει με ηλεκτρικές εκκενώσεις ό,τι δεν είναι για να είναι και στις πτυχώσεις τους βλέπεις εκείνο που πλασματικά είναι. Ουσιωδώς δεν είναι παρά ο χώρος του να υπάρχεις είτε ως υποατομική έκρηξη στις απαρχές της Μεγάλης Εκπνοής του Κόσμου είτε του να υπάρχεις ως γραμμομοριακή σύναξη των γαλαξιακών νεφελών σε μια λίγκα των Αγγέλων, όταν πια η εκκρεμότητα της Μεγάλης Εισπνοής του Κόσμου γεννιέται σπαρακτικά από την ανάγκη για το οξυγόνο του επικείμενου μεσουρανήματος.

Και καθώς αναπνέεις αναρωτήσου αν είσαι παρών επί της κυματοδρομίας στην οποία ξανοίγεται αυθόρμητα η ύπαρξη του κάθε μεμονωμένου ατόμου. Ακόμη κι αν τα γεγονότα είναι ασυνεκτικά και η εντροπία τους σε ταλανίζει με ψυχικό κόστος και δόλιες επιθυμητικές αναφορές, ακόμη και τότε, η αναβλύζουσα συνείδηση που επιτέλους ανακύπτει από τον ύπνο των ασβών, μπορεί και απολαμβάνει. Η δυσαρέσκεια και η δυσφορία, η παγερή γωνία του σπασμένου κρύσταλλου που ματώνει τις ημέρες και σε κάνει να περιστρέφεσαι ασφυκτικά κάτω από την δυσοσμία της ουράς σου, εάν έχεις ανακαλύψει εκείνο που πραγματικά είναι συνείδηση και έχει αρχίσει να σε συνεπαίρνει η έκρυθμη μεταβολή από την πολυλογία των φαινομένων προς ολοταχώς στις συνεκτικές ακροστιχίδες μιας ύφανσης υπερβατικώς πολυδιάστατης, τότε μπορεί κανείς να το πει ότι η «δυστυχία» σου είναι ένα ψυχαγωγικό παίγνιο. Ένας γρίφος για το φιλότιμο της σκέψης που δεν παραδίδεται επειδή διαθέτει μια απόκρυφη χαρά – εκείνο που χάσκει ως ο ίλιγγος της αβυσσώδους φρόνησης που δημιουργεί το μυστικό κάτοπτρο της αυτογνωσίας… το πρωτογενές.
Είμαι Κύμα∙

Ούτε∙

Είμαι Φέγγος

Ο Παλμός του Φωτός, καλύτερα,

που στη δόνηση του

κραδαίνει την πιο ευφραντική μεταβολή όλων

Την αποποίηση εκείνου που δεν είμαι

αλλά κι εκείνου που Είμαι

 

Συντονίσου

Comments are closed.