No comments yet

ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ

Συντάκτης:

Απόσπασμα από το

ΨΥΧΟΚΒΑΝΤΕΣ

ΟΔΗΓΟΣ ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑ-ΟΥΜΑΝΙΣΤΙΚΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ

που πρόκειται να εκδοθεί σύντομα

 

Είναι οξύμωρο –ίσως και πάλι όχι- το ότι η πιο ευθεία λεωφόρος προς τις αναδιπλώσεις της ίασης και της αυτεπίγνωσης αποτελεί μέχρι σήμερα μια συνωμοτική πρακτική, ένα «κρυφό σχολειό» της υποκουλτούρας ή, στην καλύτερη περίπτωση, μια επιστημονική αιρετικότητα. Στο περιθώριο των πρακτικών αυτοπραγμάτωσης εξακολουθεί να αποκλείεται πεισματικά η, διαβόητη για τους συντηρητικά σκεπτόμενους, ψυχεδελική εμπειρία, ανεξαρτήτως των συσσωρευμένων τεκμηρίων που τη συνιστούν ως την εν δυνάμει εκζητούμενη πανάκεια για τα ψυχολογικά και υπαρξιακά προβλήματα της σύγχρονης ζωής. Στα μέσα του 20ου αιώνα ένα μεγάλο παλιρροιακό κύμα του αρχαϊκού παρελθόντος ανέτρεψε την αυταρχική κυριαρχία του στρυφνού θετικιστικού πνεύματος και των μονοδιάστατων ιουδαιοχριστιανικών αρχών μέσω της εκ νέου ανακάλυψης των θαυμαστών ιδιοτήτων συγκεκριμένων αλκαλοειδών που επιδρούν στο, συστατικής σημασίας για την πραγματικότητα, φαινόμενο της συνείδησης. Έκτοτε, η πληθώρα, επίσημων ή μη, πειραματικών διερευνήσεων οδήγησε τη συλλογική σκέψη σε ανάλογες θεμελιώδεις μεταστροφές περί παντός επιστητού και κυρίως στον κομβικό σύνδεσμο μεταξύ υποκειμενικότητας και πραγματικότητας. Ακριβώς σε αυτό το κρίσιμο οντολογικό σημείο είναι που οι θαυμαστές διεργασίες της ψυχεδελικής έκστασης τοποθετούν τον κατ’ εξοχήν ορισμό της παρούσας συζήτησης περί των κβαντικών κλιμάκων στην αμοιβαία συνάρτηση μεταξύ πραγματικότητας και υποκειμένου.

Ευτυχώς, στην αυγή του 21ου αιώνα όντως η ψυχεδελική εμπειρία αναδεικνύεται, μέσα από μια ξέφρενη επιστημονική και φιλοσοφική βιβλιογραφία, ως αυτό ακριβώς που είναι: η πιο άμεση και ραγδαία ολοτροπική αναδίπλωση της συνειδητότητας με πλούσιες συνεπαγωγές για τις επιδιώξεις της θεραπείας και της αυτοβελτίωσης. Οποιοσδήποτε είναι αρκετά ειλικρινής και γενναίος για να βιώσει την εσωτερική αυτή περιπέτεια δεν έχει παρά να παραδεχτεί ότι η κατάλληλη νευροχημική επέμβαση στο δομικό υπόστρωμα όπου αναμεταδίδεται και εκπτύσσεται η συνειδητότητα (τους συγκεκριμένους νευροδιαβιβαστές και τους αντίστοιχους υποδοχείς τους) αποτελεί την αυτή καθεαυτήν πρότυπη μεταβολή στους αναβαθμούς του αυτοαναφορικού σήματος κι άρα, σύμφωνα με την ορολογία της παρούσας πραγματείας, την αμεσότερη δυνατή μόχλευση του σημείου αυτοθέασης.

Όπως έχουν ήδη υποπτευθεί πολλοί αναλυτές, αυτός είναι και ο λόγος που η σκανδαλώδης αποτελεσματικότητα των ψυχοδηλωτικών ουσιών παραμένει ένα συνωμοτικό ζήτημα, στη σκιά ενός ταμπού που έχει πολύ ευρύτερες διαστάσεις από την απλή απαγόρευση των «ναρκωτικών». Επί της ουσίας, το ταμπού πρόσκειται στη σύνολη απέχθεια των δομών εξουσίας απέναντι σε οποιαδήποτε ριζοσπαστική μεταβολή της συνειδητότητας εκ της οποίας δύναται να προκύψει ο καθ’ ολοκληρίαν αναθεματισμός των χρηστών ηθών. Πράγματι, ο σύνολος κορμός των προσωπικών αφηγήσεων και των επιστημονικών πορισμάτων επί της ψυχεδελικής εμπειρίας έχει καταστήσει στην επιτομή της συλλογικής της διάστασης ένα πρώτο ορόσημο που άπαντες συναντούν κυρίως εν είδει σκοπέλου: είναι η σπαρακτική θεματική που προκύπτει με την αναδίφηση του 4ου ΨΚ και τις ραγδαίες συνέπειές της επί των προσχημάτων της ταυτότητας. Η ανάκυψη αυτών των απωθημένων περιεχομένων είναι τόσο εκρηκτική που η άμεση, αντανακλαστική ανταπόκριση της αυτοϊασης διέπεται από καθαρτικές προθέσεις και για το συλλογικό, στο οποίο, όπως είδαμε, οφείλεται η οξεία απόκλιση του μεσαίου επίπεδου από αμφότερους τους πυρηνικούς και τους περιβαλλοντικούς ψυχοκβάντες.

Εδώ ακριβώς έγκειται ο λόγος της άλλοτε υστερικής καταστολής αλλά και της σημερινής αναστολής του να εκληφθούν τα επιστημονικά πορίσματα με θετικό πρόσημο για τις νομικές τους συνεπαγωγές. Η πρώτη στροφή της βαθιάς ψυχεδελικής εμπειρίας φέρνει το υποκείμενο αντιμέτωπο με αβυσσώδεις έγνοιες, οι οποίες ακόμη στη σχετικά πιο προσβάσιμη πτυχή τους  –όπως είναι η σπλαχνική συνειδητοποίηση της θνητότητας ή η καταφατική ροπή προς πολύτροπες σεξουαλικές επιθυμίες (περιεχόμενα του 4ου ΨΚ)- αντιβαίνουν τη θεμιτή σύνταξη του εκκοινωνισμού –τι να πει κανείς για τις βαθύτερες φανερώσεις που αντιβαίνουν ακόμη και τις πιο ριζικές διαισθήσεις της κοντόφθαλμης συμβατικής οντολογίας;

Η ψυχοδηλωτική εκκάλυψη των εσώτερων στοιβάδων είναι μια περιπέτεια επειδή, στην ενστικτώδη ατραπό, διευθύνει την προσπέλαση της αυτεπίγνωσης προς επικράτειες που οι αποφατικές αποκλίσεις, είτε στη βαθύτερη συλλογική τους διάσταση –ως επενέργεια του πολιτισμού- είτε στην πιο επιφανειακή και αμιγώς ατομική, δεν αφήνουν να διαφανούν. Με άλλα λόγια, καταλύεται ο προγραμματισμός της νόησης και ως εκ τούτου προκύπτει μια πληροφοριακή πλημμυρίδα που υποσκελίζει το μεταβολικό αμάλγαμα της εξατομικευμένης υπόστασης και της μονοδιάστατης επιστημολογίας της –καταφατικές ροές ξεχύνονται αδιακρίτως και με αδόκητη γενναιοδωρία αποκαλύπτονται βιωματικές διαστάσεις που ο απροετοίμαστος νους, ο οποίος δεν έχει μυηθεί στην αναδίφηση των βαθύτερων υπερατομικών, πρισματικών στρωμάτων της ψυχής, αδυνατεί να συλλάβει ως εν δυνάμει πραγματικές. Εάν λοιπόν, εν πρώτοις, η ραγδαία καταφατική στροφή προς την κυτταρική στοιβάδα (4ος ΨΚ) και τα ρηξιγενή της, για τον γλωσσικό προγραμματισμό της κοινωνικοποίησης, περιεχόμενα προκαλεί ξενοφοβικές τάσεις στους θεματοφύλακες της τάξης, η πιθανή διορατικότητα των βαθύτερων θυλάκων του γίγνεσθαι και των καταπληκτικών πιθανοκρατικών επεκτάσεων, τι άλλο μπορεί να κάνει παρά να κρούει τον κώδωνα του απώτερου νοσολογικού κινδύνου;

Όμως το ανθρώπινο πνεύμα, καθώς διακρίνεται για τις ευέλικτες στρατηγικές του απέναντι σε κάθε πρόθεση αφοριστικών ταυτοποιήσεων, εν προκειμένω, έχει θωρακίσει αυτές τις ριζοσπαστικές ατραπούς φυγής μέσα από μια νοοτροπία που μας παρέχει το αρχαϊκό παρελθόν δια μέσω της σαμανικής γνωσιολογίας. Έτσι, η προοπτική των ραγδαίων μεταπτώσεων που ενέχει η βαθιά ψυχοδηλωτική εμπειρία, και κυρίως τα απολύτως φανταστικά περιεχόμενα που εκπηγάζει, βρίσκεται υπό την πρυτανεία μιας τεχνοτροπίας παντελώς ασύνδετης με όσα θεσπίζει η επιστημολογική κοινοτοπία, σε βαθμό που το χάσμα μεταξύ τους να αποτελεί κι ένα βαθύ μεταφραστικό ρήγμα. Τούτο σημαίνει ότι από ένα σημείο και ύστερα, οι διευθυντικές τάσεις της αυτεπίγνωσης γίνονται όχι μόνο ακατανόητες αλλά και αόρατες ή ανυπόληπτες για την κοινή λογική, μεταστρέφοντας διαλεκτικά τον αφοριστικό κόλαφο στο νεκρό σήμα της αδιαφορίας. Ένας άλλος κόσμος γεννιέται καθώς η περιέργεια του υποκειμένου αναδεύει βαθύτερα ορμέμφυτα και ενόσω αποπειράται να σταχυολογήσει τις αρχές αυτής της νέας πραγματικότητας, το ζήτημα στρέφεται από τα δεδομένα προς την ίδια τη διερευνητική ορμή, η οποία με ένα αποφασιστικής σημασίας γύρισμα παύει να είναι παθητική και αποκαλύπτεται ως γενεσιουργός.

Αυτή τη βασική μεταστροφή, ο πολιτισμός στην τετελεσμένη, οργανωμένη του πρόσοψη, αρνείται να την περιλάβει στους κόλπους της θεμιτής δημιουργικής ενόρασης επειδή ενέχει τη σφοδρή δυναμική ρευστοποίησης που καταλύει και αποπρογραμματίζει τις πιο θεμελιακές αρχές της κοινής πραγματικότητας. Το να σιγοντάρει τέτοιες τροπές ρευστοποίησης θα σήμαινε την έκλυση βαθιά οντολογικών ρευμάτων που στον συγκερασμό τους θα καθιστούσαν αδύνατη τη διατήρηση του γραμμικού εκπολιτιστικού αγώνα. Εντούτοις, είναι από τον ήλιο φαεινότερο ότι η κρίση αξιών που βιώνουμε, με απώτερη τραγική συνέπεια τη δυνητική καταστροφή σύνολου του οικοσυστήματος, συγκαλεί για μια κάποια ανατροπή θεμελιακών διαστάσεων ώστε να διαρραγεί ακριβώς αυτός ο ξέφρενος γραμμικός εκπολιτισμός, με τον οποίο συνδέεται το αναπτυξιακό πρόγραμμα της Δύσης. Ποτέ άλλοτε δεν ήταν πιο εύθετη η εκπυρσοκρότηση εξωλογικών και αντισυμβατικών κανόνων αποδόμησης και αναδιοργάνωσης του ατομικού και συλλογικού βιώματος. Στα πλαίσια της παρούσας κατάστασης στον πλανήτη, η αποσιώπηση των διαδοχικών ταμπού της νομοθετικής και επιστημολογικής σκέψης αποτελεί μια σύγχρονη αναγκαιότητα κι ένα στοίχημα της αυθόρμητης, οργανικής αυτοδιάθεσης που ως εκ φυσικού ρέπει προς το καταφατικό καλειδοσκόπιο του μορφοκλασματικού ασυνείδητου με μοναδικό ταμπού το όριο θεσμοθετήσεων, το οποίο καλείται να αντικαταστήσει με την απειροστή αιχμή του εσωτερικού ορίζοντα.

Η ίδια η υποφαινόμενη θεωρία των ψυχοκβαντών οφείλει πολλά στα κβαντικά άλματα της ψυχεδελικής εμπειρίας και το σαμανικό κοσμοείδωλο. Μια τέτοια θεωρία δεν μπορεί παρά να συλληφθεί επί της αναστάτωσης που προκαλεί η απότομη μεταπήδηση του σημείου αυτοθέασης σε κλίμακες που η ασφυκτική συστολή του εγωικού κλειδώματος (4ος ΨΚ) δεν επιτρέπει στην κανονική συνειδητότητα. Κατά τη διάρκεια της εκστατικής ενατένισης και της τυρβώδους επιτάχυνσης των ψυχονοητικών διεργασιών που προκύπτουν με την έφοδο των ψυχοενεργών ερεθισμάτων, η αντίληψη έχει την ευκαιρία να διευρυνθεί πέρα από την περιοριστική διαρρύθμιση των αποφατικών κλειδωμάτων και να βιώσει τις απότομες μεταβολές φάσεων υποκειμενικότητας και πραγματικότητας. Εφόσον έχει γίνει κατανοητή η τεχνική ορολογία των προηγούμενων σελίδων, θα πρέπει να είναι ευθύς αμέσως γνωστό ότι η ρευστοποίηση αντιβαίνει τους στατικούς αποφατικούς αστερισμούς των συμπλεγμάτων με τα οποία ταυτίζονται αναπαραστατικά οι αποκλίσεις των στοιβάδων. Επομένως, οτιδήποτε προκαλεί μια αποσταθεροποίηση της οποιασδήποτε διαρρύθμισης στους ψυχοκβάντες ή, για το πούμε πιο ευθέως, οτιδήποτε διαχέει και κάνει πορώδες το αφηγηματικό στερέωμα, διαλύοντας τις σαφείς μορφικές οριοθετήσεις των εσωτερικών ταυτοποιήσεων, μαζί με την επικινδυνότητα μιας αποδιοργανωτικής πτώσης που θα θίξει περαιτέρω τη νουνέχεια δίνει και την ευκαιρία να θεαθούν, σαν τις αστραπιαίες αναλαμπές ενός φάρου, οι εσώτερες ακτινοβολίες του Εαυτού. Συνάμα, δίνεται η ευκαιρία στο αυτοαναφορικό ενέργημα να στραφεί, έστω για λίγο, ανόθευτο από πληροφοριακές παρεμβολές προς τις καταβολές του. Η άδεια αυτή είναι τόσο προσοδοφόρα για το «αποστεωμένο» πληροφοριακό αμάλγαμα με το οποίο ταυτίζεται το υποκείμενο, που η διακύβευση τίθεται σε δεύτερη μοίρα, ως ένα πρόβλημα που αρμόζει να λειανθεί το γρηγορότερο από ειδικευόμενους τελεσιουργικούς φορείς ώστε να αξιοποιηθεί στο έπακρον η προσωρινή ψυχονοητική ρευστοποίηση.

Με ποιον τρόπο ακριβώς όμως επωφελείται κανείς από την αστραπιαία ανακατάταξη που προκαλεί η ψυχοδηλωτική έκσταση και τι ακριβώς πρέπει να κάνει για να διασφαλίσει την προοδευτική τροπή σε αυτή την περιπέτεια; Πρώτος κανόνας είναι η πλαισίωση της πρόθεσης από μια καθαρά τελετουργική ή κλινική οριοθέτηση, στην οποία θα άρχει ο σαφής προσανατολισμός της θεραπείας ή της αυτοβελτίωσης. Σε ένα κατάλληλο περιβάλλον και με την κατάλληλη εσωτερική πρόθεση, η ψυχοδυναμική έκλυση της εμπειρίας αυτής στοχοθετείται σταθερά στην προσπέλαση όλων των ερμηνευτικών δοκάνων που ευθύνονται για τις αποφατικές αποκλίσεις του ασυνειδήτου ώστε, ακολούθως, να διενεργηθεί η καταφατική εκμαίευση των πληροφοριακών αστερισμών που συνοδεύουν τον ενεργειακό προβιβασμό των βαθύτερων στοιβάδων. Δεν είναι ένα εύκολο έργο αυτό, αν αναλογιστεί κανείς ότι το υποκείμενο καλείται να διευθετήσει αυτή τη στόχευση μέσα στο, εν πολλοίς, εκδραματιστικό ξέσπασμα της ρευστοποιητικής αποδιοργάνωσης του πληροφοριακού τοπίου. Λαμβάνοντας, όμως, υπόψιν το τεράστιο όφελος που ενέχει μια τέτοια σφοδρή έφοδος της ψυχονοητικής ρευστοποίησης επί των πάγιων στοχαστικών και συμπεριφορικών αγκυλώσεων στις οποίες κατοικοεδρεύει περιοριστικά η αυτεπίγνωση του υποκειμένου, διασαφηνίζεται το για ποιο λόγο πρέπει να θεσπιστεί μια καταφατική πολιτική στα πλαίσια της ψυχιατρικής ώστε να πάψει, μια τέτοια περιούσια δυνατότητα ίασης, να υφαρπάζεται από αδόκιμους και ενίοτε επικίνδυνους ερασιτεχνισμούς. Η πλούσια βιβλιογραφία της ψυχεδελικής εμπειρίας αποδεικνύει, μέσω μιας πολυδιάστατης επιχειρηματολογίας, ότι, εφόσον τεθεί υπό την υπευθυνότητα γνωσιακών αρωγών και αφοσιωμένων δίαυλων του αγαστού επίκεντρου της συνειδητότητας, είναι απολύτως βέβαιο ότι μας δίνεται στα χέρια το κέρας της Αμαλθείας, καθώς όχι μόνο η θεραπεία διενεργείται πιο άμεσα, ακόμη και στις ακραιφνώς τραυματικές περιστάσεις, αλλά και η ίδια η κουλτούρα επωφελείται από τη συρροή ορθώς διατεταγμένων καταφατικών ροών που αναβλύζουν από το ορυχείο των αποσοβημένων τραυμάτων.

Αναντιρρήτως, τα ψυχοδηλωτικά αλκαλοειδή αποτελούν την ύστατη φαρμακοποιία του ανθρώπινου όντος επειδή επενεργούν στα διάφορα τυφλά σημεία των τραυματικών, επώδυνων γωνιών απόκλισης εξαιτίας των οποίων συστέλλεται η συνειδητότητα. Είναι οι καλύτεροι δυνατοί φορείς διασταλτικής ζύμωσης του νου και σημασιολογικοί καταστολείς της ασυνείδητης οροθέτησης του πόνου. Επιτείνουν την καταφατική ροπή ανεξαρτήτως του πόσο αδιάφανο ή πυκνό είναι το εκάστοτε παραπέτασμα της αποφατικής εστίας που υποστυλώνει τροπές εσκεμμένης άγνοιας. Σφυροκοπούν κάθε προσποιητή επίφαση με την οποία στηρίζεται, σα δεκανίκι, ο ευθυνόφοβος και φυγόπονος άνθρωπος της άβουλης, επιφανειακής συνείδησης. Η σωστή κατάρτιση της ψυχεδελικής ενόρασης αποτελεί την ασύγκριτη ευκαιρία για να σπάσουν οι ερμηνευτικοί θάλαμοι του περιοριστικού ψεύδους που μας κρατά στην επιφάνεια, έτσι ώστε να προωθηθεί η βυθομέτρηση του θαύματος της ζωής που ως επί των πλείστων έχει λησμονηθεί κάτω από αποφατικές καρικατούρες και προσχήματα.

Είναι βέβαιο ότι στο μέλλον αυτή η συζήτηση θα συνταχθεί στα αρχεία της ελευθερίας του ανθρώπινου πνεύματος με τις ίδιες περγαμηνές που πιστώνονται όλες αυτές οι αλήθειες που άργησαν να εκτιμηθούν για το καταφανέστατο κύρος τους. Το μνημείο της γκιλοτίνας μέλλει να αναδείξει τους νέους πρωτοπόρους της οντολογικής εξερεύνησης, που σήμερα «αιμορραγούν» προσπαθώντας να καταστήσουν στην αυταπόδεικτη αλήθεια του τον νέο ορίζοντα και τους αστρολάβους με τους οποίους μπορούμε να αναπλωρίσουμε δίχως χρονοτριβή. Πρόκειται για μια διαδικασία, εντούτοις, που σα μια ευρύτερη διεργασία κεντραρίσματος και αποκατάστασης των ευκταίων μεσημβρινών, θα καθυστερήσει λόγω των διαδοχικών κατασταλτικών σκοπέλων, που καθιστά το σύγχρονο ποινικό δίκαιο, αλλά αν θέλουμε να διευθετήσουμε το γρηγορότερο τη διαστρέβλωση της αλήθειας, πρέπει να ταυτίσουμε την αποκατάσταση του αυτοαναφορικού ενεργήματος με μια κοσμοϊστορική μεταμόρφωση των κοινωνιών μας. Μέρος της αυτοπραγμάτωσης του σύγχρονου ανθρώπου είναι να διαρρήξει απαγορευτικές δικλείδες και να ξεχύσει τις ροές της αλήθειας, αναδεικνύοντας την κλιμακωτή της διάρθρωση, όλα τα κβαντικά της επίπεδα στα οποία επισημαίνουμε τη δυνατότητα ραγδαίας μεταμόρφωσης της συνειδητότητας και της πραγματικότητας. Προφανώς, αυτή η τροπή είναι ταυτόσημη με τη θέσπιση μιας νέας πολιτισμικής συνθήκης που θα άγεται από το ριζοσπαστικό τοπίο του νέου καταφατικού οντολογικού κώδικα που εκμαιεύει η ενίσχυση της αυτοαναφορικής αναδίπλωσης. Άρα, η προάσπιση του δικαιώματος για αυτοδιάθεση στους τρόπους εξερεύνησης του εσωτερικού τοπίου και η προαγωγή αυτού στο βάθρο της επανίδρυσης μυστηριακών τελετών που θα διασφαλίσουν, όχι απλά τη θεραπευτική, αλλά και την οντολογική πολυσημία ενός βιώματος εμβληματικού και πανάρχαιου που σηματοδοτεί την αρτιότητα του αυτοκυριαρχούμενου ατόμου.

Ο λόγος που το ψυχοδηλωτικό μυστήριο θεωρείται ως η βασιλική οδός προς την Αλήθεια οφείλεται στο γεγονός ότι εγγυάται την σχετικά άμεση εκκάλυψη ενός πεδίου της ψυχής που λίγα έχουν ειπωθεί και γραφτεί στα εξέχοντα αρχεία του παγκόσμιου πολιτισμού. Δεν είναι τόσο η δεινή προωθητική ενέργεια που ασκεί ενάντια στο ενστικτώδες παραπέτασμα του 4ου ΨΚ, ούτε έχει κάτι ιδιαίτερο να προσθέσει, πέρα από το να επαληθεύσει, σχετικά με την υπερατομική θεματική του 3ου ΨΚ, περί της παλιγγενεσίας και της αιτιοκρατίας με την οποία διαδραματίζεται αυτή. Η πιο σπουδαία οντολογική ατραπός διανοίγεται σε όσα διαμηνύει η θεματική του 2ου ΨΚ με παροιμιώδη ευκολία υπό την επήρεια κυρίως των τρυπταμινών. Όσα είδαμε να παρουσιάζονται στα πλαίσια αυτής της θεματικής –τα περί διαστρικής διασυνδετικότητας και κοινής καταγωγής των ανθρώπινων ειδών ανά τους πλανήτες ή την επισφράγιση των γεγονότων από τα ψυχογλυφικά μοτίβα που διηχούν μορφοκλασματικά ανά τις κλίμακες εκ του κβαντικού μικρόκοσμου- αποτελούν το μεγάλο άφατο μυστικό όσων έχουν εξερευνήσει σε μεγάλο βάθος την ψυχεδελική έκσταση. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος απόβασης σε αυτόν τον αναβαθμό της πραγματικότητας, που στον ορίζοντα των μελλοντικών αιώνων πρόκειται να εμβαπτίσει το μετα-ουμανιστικό μας πεπρωμένο με έγνοιες και επιδιώξεις απολύτως εκπληκτικές. Αν όντως έχουμε στα χέρια μας τέτοια εργαλεία που επιταχύνουν την ψυχονοητική εκδήλωση στο μέτρο του υποτιθέμενου αδύνατου, έχοντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα να αφήνει στα νώτα της την ευθεία γραμμή μιας θεραπείας που επεκτείνεται από τη σφαίρα του ατομικού προς ολοταχώς στη σφαίρα του συλλογικού και της οικολογίας, το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να παραβούμε ανυπότακτα τους φράκτες της στρέβλωσης εξαιτίας των οποίων αργοπορούμε περιφερόμενοι μες στις κίβδηλες οριοθετήσεις του ανθρώπινου δυναμικού…

Αστρέας
Νομάς των ιδεών και των τόπων, συνεχώς εν κινήσει στο ρυθμό του γίγνεσθαι, μεταλλασσόμενος προς το άρρητο και απεκδυόμενος τη μορφή εν γένει.
Συντονίσου

Comments are closed.