No comments yet

SPOTIFY YOUR MIND

Συντάκτης:

Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ

ΤΗΣ

ΡΟΗΣ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ

του Dennis L. Kingsley

Πολλοί διαβάζοντας αυτό το άρθρο ίσως καταλάβουν, και συμφωνήσουν, όταν λέω ότι όλοι είμαστε καλωδιωμένοι σε μια πηγή δημιουργικού «streaming», ακριβώς αυτή τη στιγμή. Αλλά γιατί συμβαίνει αυτό; Η έννοια του να είμαστε καλωδιωμένοι στη δημιουργικότητα και στην έμπνευση ήταν ανέκαθεν υπαρκτή –οι Έλληνες το γνώριζαν, και κάθε ποιητής έκτοτε, ως έργο των Μουσών, αυτές τις θεότητες της εμπνεύσεως. Εκείνο που σίγουρα αλλάζει εν συγκρίσει με τότε είναι η γλώσσα και το πώς κατανοούμε τούτες τις έννοιες. Ξεκινήσαμε το άρθρο κάνοντας χρήση των νευραλγικών εννοιών «καλωδίωση» και «streaming» (ελληνιστί, «ροή δεδομένων»). Αυτές είναι μοντέρνες έννοιες που σχετίζονται με την παρούσα τεχνολογία: ηλεκτρικές συσκευές και ψηφιακές πλατφόρμες, αντιστοίχως. Στο σημερινό κόσμο το ακόλουθο εδάφιο μπορεί να μη φανεί και τόσο άσχετο:
Η εφευρετικότητα δεν εμφανίζεται στο κενό. Αναδύεται από ένα πελώριο συλλογικό ωκεανό της σκέψης στον οποίο όλοι μας είμαστε καλωδιωμένοι. Με αυτόν τον τρόπο, όλα όσα δημιουργούμε αποτελούν την έκφραση της συνειδησιακής μας ροής.

Οι πολιτισμικές μας εμπειρίες, οι τεχνολογίες μας και το λεξιλόγιό μας, όλα αναπτύσσονται στην ανά μεταξύ τους σχέση ώστε να επηρεάσουν όχι απλώς το πώς βλέπουμε τον κόσμο, αλλά και το πώς ανταποκρινόμαστε σε αυτόν. Τι αν όλα τα παραπάνω –η κοσμοθέασή μας, τα πολιτισμικά μας βιώματα, οι γλώσσες και οι τεχνολογίες- είναι μια έκφραση του πως καταλαβαίνουμε στην πραγματικότητα τη φύση της ανθρώπινης συνειδητότητας; Σε μένα φαίνεται ότι ο κόσμος γύρω μας είναι μια προϊούσα αντανάκλαση του πως οι ίδιοι αναπτύσσουμε την κατανόηση της ανθρώπινης συνείδησης –και φαίνεται ότι τώρα μάλλον έχουμε δώσει αναφορά τοποθεσίας («spotified»). Θα σας εξηγήσω αμέσως τι εννοώ με αυτό.
Ανθρώπινες τεχνολογίες που έχουν σχεδιαστεί για να επαυξάνουν τη σχέση μας με τον κόσμο έχουν μια ουσιαστική και συνήθως παραγνωρισμένη σύνδεση με την κατάσταση της ανθρώπινης συνειδητότητας. Ενίοτε αυτή η εγγενής σχέση είναι εκτός ισορροπίας, μονοσήμαντη και ανάρμοστη, και αποτέλεσμά της είναι οι τεχνολογίες της καταστροφής. Άλλοτε η σχέση είναι περισσότερο ευθυγραμμισμένη και καταλήγει σε δημιουργικές καινοτομίες που αποσκοπούν στη βελτίωση της ανθρώπινης ζωής στον πλανήτη. Το πρόσφατο κύμα τεχνολογικής προόδου μπορεί να εξιχνιαστεί πίσω στη Βιομηχανική Επανάσταση που εμφανίστηκε στη Δύση προς τα τέλη του 18ου αιώνα. Ωστόσο, ήταν η δεύτερη Βιομηχανική Επανάσταση, έναν αιώνα αργότερα, που παρήγαγε την ηλεκτροποίηση και που προώθησε τις μεγάλες τεχνολογικές εφαρμογές της επικοινωνίας (μετακίνηση, ραδιοφωνία, τηλεφωνία, τηλεόραση, ραντάρ, κλπ). Τούτες οι βιομηχανικές τεχνολογίες ενσωμάτωσαν τη νοοτροπία της προόδου και της υλικής βελτίωσης. Η λογοτεχνία της εποχής βρίθει από μεταφορές περί του ηλεκτρισμού καθώς οι τεχνολογίες αυτές πυροδότησαν το δημιουργικό φαντασιακό. Η ιστορία των επικοινωνιών, με την αυξάνουσα ικανότητα να καθιερώνουν την επαφή και την επικοινωνία μεταξύ των πληθών σε όλο και μεγαλύτερες αποστάσεις, συγκάλεσε για ένα νέο αναπροσανατολισμό της ανθρώπινης προοπτικής. Μια νέα αντίληψη των χωροχρονικών διαστάσεων ξεκίνησε να γεννάει μια νέα ψυχολογική συνειδητότητα –μια η οποία θέλησε να κοιτάξει πέρα από τα σύνορα και τους ορίζοντες της ύλης. Η υλική στένωση του χρόνου και του χώρου καθρέφτισε την εσωτερική εξερεύνηση που ξεχύθηκε μες στον 20ο αιώνα. Το πρώτο μέρος του 20ου αιώνα ήταν μια περίοδος όταν το «συλλογικό ασυνείδητο» γινόταν ένα συνειδητό μέρος του συλλογικού νου. Οι θεωρίες του Φρόυντ, του Γιουνγκ, του Ράιχ, κι άλλων ψυχαναλυτών άλλαζαν το πώς ο κόσμος θεωρούσε την ανθρώπινη συμπεριφορά και τις παραμέτρους της ανθρώπινης σκέψης. Αυτές οι εξελίξεις συνέπεσαν με την ανάδυση του κινηματογράφου –ένας τρόπος προβολής εσωτερικών ιδεών επί της εξωτερικής οθόνης- ως πολιτισμικό φαινόμενο.
Έτσι, ο 20ος αιώνας έγινε μια περίοδος διερωτήσεων κι απαιτήσεων περί τέτοιων ζητημάτων: Τι βρίσκεται πέρα από τη ζωή; Τι υπάρχει πίσω από την ύλη; Τι βρίσκεται πίσω από τις συνειδητές μας σκέψεις; Τι υπόκειται όλης της βιολογικής ζωής; Αυτή η ώθηση για αναζήτηση του ανθρώπινου νοήματος στις εσωτερικές και εξωτερικές σφαίρες πραγματικότητας άγγιξε ένα «Zeitgeist» στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα καθώς η Ανατολή και η Δύση συναντιόντουσαν. Μια Δυτική αντικουλτούρα εμφανίστηκες μέσω της νεοαφιχθήσας δημοτικότητας των Ανατολικών διδασκαλιών (Βουδισμός, Ταοϊσμός, Σουφισμός, κλπ) και τον παιγνιώδη πειραματισμό των εναλλακτικών καταστάσεων συνείδησης. Ο κόσμος άρχισε να εξερευνεί ολοένα και περισσότερο τη φύση του συναισθήματος, την αυτο-ανακλαστικότητα και το εσώτερο βλέμμα. Είχε δίκιο ο Timothy Leary να προτείνει ότι η νέα εποχή μας μετακίνησε στην «πολιτική του νευρικού συστήματος». Μέχρι της δεκαετία του ’90 ο πιο διάσημος ποιητής των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν ο Πέρσης Σούφι Τζαλαλουντίν Ρούμι• το ολογραφικό σύμπαν το νέο δημοφιλές μοντέλο αναπαράστασης της πραγματικότητας• το δίπολο δεξιού και αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου έγινε ένα νέο δημοφιλές ζήτημα• το Διαδίκτυο επαναστατικοποιούσε τις επικοινωνίες και ιδέες όπως η νοόσφαιρα, ο Οικουμενικός Εγκέφαλος και η συλλογική συνειδητότητα είχαν ήδη γίνει κοινότοπες. Η θεαματική ανάδυση στην παγκόσμια τεχνολογία των επικοινωνιών (ψηφιακές πλατφόρμες, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διαδικτυακά εξαρτήματα, κλπ.) αντικατόπτρισαν μια νέα μορφή συμμετοχικής συνειδητότητας, ιδίως ανάμεσα στους νεότερους που δεν υπήρχαν πρωτύτερα.
Η προηγούμενη νοοτροπία –μερικές φορές αποκαλούμενη «βιομηχανική νοοτροπία»- ήταν αυτή που κατέστησε την υλικότητα της ζωής ως την κυρίαρχη συνείδηση. Αυτή είναι η συνειδητότητα της κτήσεως, της κτητικότητας, της ιδιοκτησίας και τελικά, του ελέγχου. Όλα περιστρέφονται γύρω από το ποιος κατείχε τα σιδηρά εργαλεία και τη δύναμη ώστε να ελέγχει τα σκεύη των άλλων. Ήταν μια εποχή που άνθισε πάνω στις πατέντες και τα πνευματικά δικαιώματα, στη στένωση και τον συγκεντρωτισμό. Όλα ήσαν πολύ απτά και στερεά, και μπορούσαν να ειδωθούν, να αγγιχθούν και να είναι ολωσδιόλου γνωστά. . Είχαμε την επικοινωνία μέσω σκληρών καλωδίων (τα οποία ανά πάσα στιγμή μπορούσαν να κοπούν) και τα πάντα ήσαν προσκολλημένα ανά μεταξύ τους κατά τρόπο που να περιέχονται ολοκληρωτικά στο υλικό μάτριξ. Ύστερα οι τεχνολογίες άρχισαν να αλλάζουν: τα καλώδια σιγά-σιγά εξαφανίστηκαν κάτω από το έδαφος (ή τη θάλασσα) και μετά να εξαφανίζονται παντελώς καθώς η ασύρματη και δορυφορική τεχνολογία έγινε η κύρια εμπορική και ιδιωτική διάσταση. Τα πράγματα άρχισαν να συνδέονται με μη-ορατούς τρόπους κι έγιναν μικρότερα επίσης. Έπειτα όχι μόνο ο υπολογιστής αλλά και πολλαπλά εξαρτήματα συνδέθηκαν με το αιθέριο δίκτυο. Και μετά η τεχνολογία έγινε ολοένα και πιο διάσπαρτη και αποκεντρωμένη καθώς η διασυνδετικότητα έγινε το κυρίαρχο παράδειγμα και ο τρόπος λειτουργικότητας. Οτιδήποτε ήταν στέρεο εξανεμίζονταν…
Ο οραματιστής Buckminster Fuller έκανε νύξη περί αυτού δεκαετίες νωρίτερα όταν έγραψε περί της εφημεροποίησης, στην οποία, είπε, υπήρχε μια τεχνολογική τάση από τα βαριά καλώδια και τους πυλώνες προς τις οπτικές ίνες, έπειτα προς του διαστημικούς δορυφόρους (δυστυχώς δεν έζησε να δει το wi-fi). Αυτό έδειξε πως ο πολιτισμός μεταμορφωνόταν από μια βαρύτερη υλικότητα προς ελαφρότερες, πιο λεπτοφυείς μορφές διασυνδετικότητας και λειτουργικότητας. Ομοίως, ο Βρετανός ιστορικός Arnold Toynbee επινόησε το Νόμο της Προοδευτικής Απλοποίησης, από την εκτεταμένη του μετα-ιστορική σπουδή περί της ανόδου και της πτώσης των πολιτισμών. Με αυτόν, ο Toynbee έδειξε ότι η πολιτισμική ανάπτυξη δε μετριόταν τόσο από υλικούς πόρους αλλά από την ικανότητα μεταφοράς αυξανόμενης ποσότητας ενέργειας και προσοχής προς τη μη-υλική ανάπτυξη, όπως είναι η κουλτούρα, η εκπαίδευση, οι καλλιτεχνικές ενασχολήσεις, η κοινότητα, η ευεξία, κλπ. Ο Toynbee επίσης επινόησε τον όρο αιθεριοποίηση ώστε να περιγράψει την ιστορική διαδικασία με την οποία μια κοινωνία μαθαίνει τα ίδια, ή και περισσότερα, χρησιμοποιώντας λιγότερη ενέργεια και χρόνο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η τρέχουσα αποκορύφωση αυτής της εφημεριο/αιθεριοποίησης συμβαίνει στο ψηφιακό «streaming».
Οι ανθρώπινες τεχνολογίες γοργά αφομοιώνονται με το φυσικό μας περιβάλλον –μες σ’ αυτόν τον πελώριο ωκεανό- πράγμα που την καθιστά πιο αιθέρια κι ομοιογενή. Οι τεχνολογικές εφαρμογές προοδευτικά θα στοχεύσουν στη ροή εντός του περιβάλλοντος και της καθημερινότητάς μας ώστε με την αφομοίωση αυτήν να διευκολύνουν μια εποχή της άμεσης προσβασιμότητας. Αυτό διευκολύνει και ενδυναμώνει το πέρασμά μας από μια κουλτούρα και μια νοοτροπία της απόκτησης σε αυτές της συμμετοχικότητας, όπου η μεγαλύτερη εξουσία δε βρίσκεται πλέον στον έλεγχο της ιδιοκτησίας αλλά στον τρόπο της συμμετοχικής σύμπραξης και του «μοιράσματος της ροής δεδομένων». Το μέλλον μας καλεί προς τον ευρεία διανομή και τη δικτυακή πρόσβαση στα πράγματα παρά στην ιδιοκτησία τους. Μπορούμε να το δούμε αυτό στο πως η τεχνολογία διανοίγεται σε νέους τρόπους πρόσβασης, σε ανοιχτές πηγές αρχειοδότησης, όπως είναι το Netflix ή το Spotify (κι όλα τα υπόλοιπα). Φύγαμε από το έδαφος του «hardware» προς τα σύννεφα («software/cloud computing») –κυριολεκτικά! Κι όμως αυτό βολικά (ή συμπτωματικά) καθρεφτίζει μια νέα κατανόηση της ανθρώπινης συνειδητότητας.
Μέχρι πρόσφατα η κύρια θεωρία περί της ανθρώπινης συνειδητότητας ήταν ότι αυτή περιορίζεται απλώς ως ένα παραπροϊόν της εγκεφαλικής δραστηριότητας. Δηλαδή, είναι το αποτέλεσμα μιας επαρκώς πολύπλοκης εγκεφαλικής δομής και δραστηριότητας. Όπως μια γεννήτρια δημιουργεί ηλεκτρισμό, έτσι και ο εγκέφαλος παράγει τη συνείδηση –τόσο απλά, ή έτσι νόμιζαν. Ωστόσο αυτή η θεωρία έπεσε πάνω σε πολλές ανωμαλίες για να μπορέσει να διατηρήσει την όποια της εγκυρότητα. Μια άλλη υπόθεση είναι αυτή που χρησιμοποιεί την ορολογία των υπολογιστών και τη μεταφορά των υπολογιστών του νέφους («cloud computing») και βλέπει τη συνείδηση ως κάτι που διέπει έξωθεν τον εγκέφαλο. Με αυτόν τον τρόπο η συνείδηση συντηρείται πέραν του εγκεφάλου ως ένα μη-τοπικό φαινόμενο. Για να συνεχίσουμε με την αναλογία των υπολογιστών, τούτο μοιάζει με το πώς η πληροφορία καταχωρείται σε ψηφιακές πλατφόρμες, προσβάσιμες από δίκτυα υπολογιστών κι άλλες συσκευές του «cloud computing». Παρομοίως, χρησιμοποιώντας αυτή την αναλογία, η συνηθισμένη θεωρία περί της συνείδησης φαίνεται να συμπαρατάσσεται με τους παλιομοδίτικους υπολογιστές, οι οποίοι δεν είχαν εσωτερικό σύστημα μνήμης που θα συντηρούσε τα δεδομένα μετά το σβήσιμο της ασφάλειας. Εν προκειμένω, η θεωρία του νέφους θέτει τη συνείδηση ως μη-τοπική παρά ως περιορισμένο φαινόμενο του εγκεφάλου. Περαιτέρω, η θεωρία του νέφους επιτρέπει όχι απλώς να εναποθηκεύεται η τοπική συνειδητότητα και να ανακαλείται αλλά και η συλλογική. Αυτή η οπτική της πρόσβασης πολλαπλώς συνειδητοτήτων, πέραν της ατομικής μας, μάς θυμίζει το συλλογικό ασυνείδητο του Γιουνγκ. Η θεωρία αυτή φαινόταν να υποστηρίζει τις παρατηρήσεις ψυχιάτρων και ερευνητών της συνείδησης, που προκάλεσαν εναλλακτικές καταστάσεις συνειδητότητας σε μεγάλη πλειονότητα ανθρώπων, ότι αυτοί είχαν την ικανότητα να ανακαλέσουν σχεδόν τα πάντα που είχε συμβεί σε αυτούς. Επιπλέον, η ανάκλησή τους δεν περιορίζεται μόνο στο δικό τους βίωμα αλλά περιλαμβάνει τα βιώματα κι άλλων. Τούτη η θεωρία του νέφους, λοιπόν, υποδηλώνει κάτι παρόμοιο με το συλλογικό πεδίο της συνειδητότητας που καθιστά την καθολική πληροφορία διαθέσιμη σε σχέση με τον τρόπο πρόσβασης (το ζήτημα είναι να κατέχεις το «password» όχι το ίδιο το οποιοδήποτε υλικό, όπως εν προκειμένω η συνειδητότητα). Μια τέτοια οπτική έχει πολλές ομοιότητες με την επιστημονική έρευνα περί του Ακασικού Πεδίου και της Μορφικής Διήχησης (Morphic Resonation).
Η συνείδηση λοιπόν είναι ένα α-τοπικό φαινόμενο στο οποίο έχει πρόσβαση ο εγκέφαλος (και σε ένα βαθμό το ανθρώπινο νευρικό σύστημα). Με άλλα λόγια, η συνείδηση δεν είναι παραπροϊόν του εγκεφάλου αλλά μάλλον ο εγκέφαλος είναι παραλήπτης και ερμηνευτής της συνείδησης, η οποία εγχέεται παντού στον κόσμο, αλλά δεν την παράγει. Δεν είμαστε οι ιδιοκτήτες της σκέψης μας, απεναντίας, είμαστε οι ερμηνευτές των ροών συνειδητότητας που προσλαμβάνουμε. Συνειδητή σκέψη είναι μάλλον ζήτημα πρόσβασης παρά απόκτησης. Μήπως αυτό ακούγεται οικείο;
Δε μας ανήκουν οι σκέψεις μας περισσότερο από το πόσο μας ανήκουν τα τραγούδια που ακούμε μέσω του Spotify –απλώς έχουμε πρόσβαση σε αυτά και ιδιοποιούμαστε τη διευθέτησή τους. Ιδιοποιούμαστε συνειδητή πληροφορία και την κατηγοριοποιούμε στις προτιμήσεις μας, σε σχέση με την κοινωνική μας οροθέτηση. Όπως ακριβώς δημιουργούμε τα πολύ προσωπικά μας playlists από τη ροή μουσικής του Διαδικτύου. Η ροή της ψηφιακής μουσικής πολύ πιθανόν να είναι το μόνιμο χαρακτηριστικό του μέλλοντος ακριβώς επειδή αναπαριστά το πώς λειτουργεί η ανθρώπινη συνείδηση. Όπως προαναφέρθηκε, οι τεχνολογίες επίσης μεταστρέφονται από την «κτήση» στην «πρόσβαση» -από το να σου ανήκει ένα υλικό αντικείμενο (μουσικής ή σκέψης), στο να προσλαμβάνεις της ροή της μουσικής ή της σκέψης.
Ως καρπούς της νεωτερικότητας έχουμε απολαύσει τον εξωραϊσμό της λεπτομέρειας –τον σχεδιασμό ενός άλμπουμ, κλπ, κι αυτά έχουν γίνει ένα αγαπημένο μέρος της κιναισθητικής μας εμπειρίας. Παρομοίως, έχουμε νιώσει μεγάλη περηφάνια στο να αποθησαυρίζουμε τις σκέψεις που θεωρούμε δικές μας. Έχουμε υπάρξει εμβαπτισμένοι για ένα απίστευτα μεγάλο διάστημα μέσα σ’ ένα απτώς υλικό, προσανατολισμένο σε αντικείμενα περιβάλλον. Η μουσική ήταν το άλμπουμ στα χέρια μας• νιώσαμε την ανάγκη –και καταναγκαστήκαμε στην αίσθηση- να γιορτάσουμε την υλική παρουσία: την τέχνη ως αντικείμενο και το αντικείμενο ως τέχνη. Τιμούσαμε τις νησίδες του ορατού προσορμισμένο μέσα στα ύδατα του αόρατου δίχως να συνειδητοποιούμε ότι η κάθε μια απ’ αυτές τις νησίδες ήταν απλώς το έκδηλο μέρος αυτού του πελώριου ωκεανού της αορατότητας. Οι τεχνολογίες της βιομηχανικής εποχής διάβρωσαν το αόρατο πεδίο ώστε να στηρίξουν το ορατό. Σε αυτό που τώρα φαίνεται να συμβαίνει ως ανατροπή, το ορατό πεδίο όλο και υποχωρεί ώστε να υποστηριχθεί η εξάπλωση του αόρατου στις ζωές μας. Οι απτές μας τεχνολογίες αφομοιώνονται με το περιβάλλον κατά τρόπο που γίνονται αόρατες, σαν ένα αιθέριο νέφος. Η πρόσβασή μας τώρα προοδευτικά έχει να κάνει περισσότερο με την πρόσληψη πληροφορίας από το «αιθέριο» ψηφιακό νέφος που διέπει το περιβάλλον στο οποίο ζούμε. Όντας πλέον το περιβάλλον απολύτως αφομοιωμένο με τις τεχνολογικές εφαρμογές, φαίνεται να μας πλημμυρίζει από παντού με ροές δεδομένων. Ενώ κάποιοι από εμάς εκ των προ-ψηφιακών γενιών, προσπαθούν ακόμη να το αναλογιστούν, όλοι όσοι γεννιούνται στον ολοκληρωτικά ψηφιακό κόσμο το κατανοούν αυτό ως εντελώς φυσικό. Γιατί; Διότι αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η πληροφορία/ενέργεια λειτουργεί στο Σύμπαν –βρίσκεται ήδη παντού γύρω μας κι ωστόσο κάθε τοπικοποιημένο μέρος διαυλίζει τη μετάδοση από το α-τοπικό πεδίο.
Η ανθρώπινη συνείδηση συνεχώς προσλαμβάνει την αναμεταδιδόμενη ροή δεδομένων από τη μουσική των σφαιρών. Παίρνουμε αυτή τη σκεπτο-μουσική και τη διευθετούμε σύμφωνα με τις προσωπικές μας προτιμήσεις• και μετά την εμφανίζουμε στον κόσμο. Η συνείδηση δεν είναι παραπροϊόν που παράγει η εγκεφαλική δραστηριότητα. Το αντικείμενο (ένα κομμάτι μουσικής) θα γίνει όχι αυτό που κουβαλούμε με τα χέρια μας (ένα άλμπουμ, ένας δίσκος) αλλά αυτό στο οποίο έχουμε πρόσβαση. Οι τεχνολογίες μας μάς μεταστρέφουν σε μια νέα μορφή κιναισθητικής εμπειρίας• σε αυτήν την οποία μπορούμε να συμμετέχουμε προσαρμοσμένοι σύμφωνα με τις προτιμήσεις μας στη ροή δεδομένων ώστε να εξυπηρετηθούν καλύτερα οι ζωές μας. Τούτη η συμμετοχή με τη ροή δεδομένων είναι αντιπροσωπευτική της εποχής στην οποία μεταβαίνουμε, καθώς το απτό εξαϋλώνεται• καθώς το ορατό πεδίο διαλύει τα τεχνολογικά του αντικείμενα μες στο πεδίο του αόρατου. Οι ψηφιακές μας ταυτότητες, τα ίχνη μας, τα δίκτυα και οι ζωές μας συγχωνεύονται με τα υλικά μας χνάρια. Ο κόσμος ενσαρκώθηκε μέσω του streaming• όπως ακριβώς αυτοπραγματωνόμαστε κι αφυπνιζόμαστε καθώς ανοιγόμαστε στην πρόσληψη ροής δεδομένων της συνειδητότητας. Ας δώσουμε λοιπόν αναφορά τοποθεσίας με το νου μας ώστε να προσληφθεί η μουσική της σοφίας και είθε να παρουσιάσουμε τούτες τις αλήθειες δια ζώσης.
Εν τέλει, σε κανέναν δεν ανήκει τίποτε οριστικά κατά οιονδήποτε τρόπο –δεν μπορούμε να πάρουμε τίποτε μαζί μας φεύγοντας: «Πάρτε μόνο ό,τι μπορείτε να διασώσετε από το βυθιζόμενο πλοίο», φωνάζει ο καπετάνιος. Σε κάτι τέτοιες κρίσιμες στιγμές γνωρίζουμε, και το πόνο που ευχόμαστε είναι να σώσουμε τους εαυτούς μας. Ωστόσο, οι εαυτοί μας ανέκαθεν και αείποτε ήσαν και θα είναι ασφαλώς εναποθηκευμένοι στο μεγάλο νέφος…

cyberspace-275x206

Αστρέας
Νομάς των ιδεών και των τόπων, συνεχώς εν κινήσει στο ρυθμό του γίγνεσθαι, μεταλλασσόμενος προς το άρρητο και απεκδυόμενος τη μορφή εν γένει.
Συντονίσου

Post a comment