No comments yet

ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΤΗΣ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ

Συντάκτης:

Απόσπασμα από το

ΨΥΧΟΚΒΑΝΤΕΣ 

ΟΔΗΓΟΣ ΑΥΤΟΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑ-ΟΥΜΑΝΙΣΤΙΚΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ

που πρόκειται να εκδοθεί τους προσεχούς μήνες

 

Σύμφωνα με τον ορισμό που έχουμε δώσει στην ψυχοπαθολογία εν γένει, στο φάσμα μεταξύ ομαλότητας και οριακών εκδηλώσεων, η σύγχρονη κοινή υποκειμενικότητα βρίσκεται κατά μέσο όρο προς τον πόλο της δυσλειτουργικότητας κυρίως εξαιτίας αναχρονιστικών γλωσσικών τύπων συλλογιστικής και συνακόλουθης επικοινωνίας με τον άλλον. Η ανελαστική σύνταξη του διαζευκτικώς αντιλαμβάνεσθαι και οι ιδεολογικές φόρμουλες υποκειμενικότητας που αυτό συνιστά δημιουργούν πολιτισμικές θρομβώσεις. Είδαμε ότι ο ορισμός του συμπλέγματος καθίσταται στην κρυστάλλωση στοχαστικών τύπων που λόγω της αδιέξοδης δυναμικής τους εγκλωβίζουν τη σκέψη και, ως εκ τούτου, παράγουν αγκυλωμένες, περιορισμένων δυνατοτήτων συμπεριφορικές τροχιές. Όσο καλύτερα δύναται η σκέψη να παράξει συμπεριφορικούς ελιγμούς, τόσο λιγότερο συμπλεγματικοί αστερισμοί παρακωλύουν το έργο της. Αναλύοντας στο συστατικό τους επίπεδο τους αστερισμούς αυτούς θα δούμε ότι επί της ουσίας συνίστανται από αδιάλλακτους γλωσσικούς τύπους, δηλαδή, διαπροσωπικές και ταυτολογικές ερμηνείες ή πραγματολογικές δηλώσεις που αντιβαίνουν με ιδεοληπτικό καταναγκασμό τον φυσικό προσανατολισμό της πολυσημίας που ενέχει η κάθε έννοια ξεχωριστά. Άρα, όταν αναφερόμαστε στην ψυχοπαθολογία ουσιωδώς αγγίζουμε το θέμα της σημασιολογικής σύγχυσης.

Ως λογική συνεπαγωγή, η εκζητούμενη ψυχοθεραπευτική προσέγγιση αρμόζει να είναι στοιχειωδώς μια απόπειρα, αρχικά, σημασιολογικής εξάρθρωσης ώστε να απελευθερωθούν οι ερμηνευτικές και δηλωτικές δυναμικές και, εν συνεχεία, να προαχθούν σε πιο ευέλικτα σχήματα εφαρμογής. Το ζήτημα είναι, λοιπόν, να αποκτήσουμε την αναλυτική διεισδυτικότητα που θα είναι ικανή να διυλίσει τους στοιχειώδεις τύπους της σκέψης ώστε να καταλυθούν καθ’ ολοκληρίαν οι αδιάλλακτες ιδεοληψίες και συμπεριφορές. Τούτο σημαίνει ότι απαιτείται η επαρκής δυναμική στοχοθέτησης αυτού καθεαυτού του αυτοαναφορικού ενεργήματος ώστε να αυξηθούν εμφατικά οι ρηξιγενείς ασυνέχειες που αναδιατάσσουν τις έλλογες αποκρυσταλλώσεις με αποτέλεσμα να ρευστοποιείται το σύνολο πεδίο. Επιστρέφουμε έτσι στον πρώιμο συμπερασμό αυτής της πραγματείας ότι το πρώτο βήμα της ψυχολογικής αποκατάστασης έγκειται στη μόχλευση της κινητικότητας των ψυχοκβαντών που θίγονται από δυσκίνητες τάσεις απόκλισης, το οποίο σημαίνει, εισφορά τάσεων αέναης αναποφασιστικότητας ακριβώς στα ζητήματα που το υποκείμενο έχει άπαξ δια παντός οχυρώσει σφαλερά τις ερμηνευτικές θέσεις του. Όπως είναι φανερό, αυτή η τάση είναι γενική και συναντάται κυρίως στις ιδεολογικές προσυπογραφές εκ των οποίων ουκ ολίγες φορές βλέπουμε να προκύπτει και ο συμφυρμός των βίαιων εκδηλώσεων. Δεν είναι μια υπερβολική αφαίρεση το να πούμε ότι ο άνθρωπος της ιδεολογίας προσιδιάζει ή έχει κοινά ορμέμφυτα χαρακτηριστικά με τον άνθρωπο που πλήττεται από ψυχοπαθολογικά συμπτώματα. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις η συνειδητότητα «κλειδώνεται» σε πάγιες θέσεις που δεν επιδέχονται καμία επανεξέταση παρά μόνο τα δεδομένα που υπό τη διόπτρα της προκατάληψης φαντάζουν ως στοιχεία επιβεβαίωσης της θέσης τους. Η μόνη διαφορά έγκειται στον βαθμό προσυπογραφής αυτών των συμπλεγματικών αστερισμών της πληροφοριακής ρευστότητας και στο πόσο έχει μολύνει την προσωπική ζωή το εκάστοτε στερεοτυπικό μόρφωμα.

Αν και η ύστατη θεώρηση της ψυχονοητικής και ψυχοσυναισθηματικής υγείας αποδίδεται στο σύστημα των ψυχοκβαντών ως την απόλυτη σταθεροποίηση της κινητικότητας ακριβώς στην ευθυγράμμιση των ομόκεντρων αξόνων υπό τον γνώμονα του πυρηνικού δείκτη, ο τρόπος που μπορεί να προσεγγιστεί μια τέτοια ιδεατή κατάσταση ενέχει στοιχεία δυνατής και εν πολλοίς βίαιης μόχλευσης της κινητικότητας αυτής. Βίαιης απέναντι στις απαράλλακτες νησίδες ερμηνευτικής αποστέωσης που απορροφούν το αυτοαναφορικό ενέργημα και το κατατροπώνουν σε ασφυκτικούς φαύλους κύκλους συλλογιστικής και συμπεριφοράς. Το ράπισμα που επιφέρει ο ενοφθαλμισμός της πρισματικής πολυσημίας επί των συμπλεγμάτων μαζί με την αναστάτωση που προκαλεί στη στέρεα δυστοπία των προβληματικών πληροφοριακών καταγραφών, εισάγει και την ευκαιρία αναδιάταξης των σημαινόντων –το κατά πόσο εύθετη για τη λειτουργική υγεία θα είναι αυτή εξαρτάται από την κρίσιμη επέμβαση του ψυχοθεραπευτή, του οποίου μακροπρόθεσμη πρόθεση πρέπει να είναι η αγωγή της ρευστοποίησης αυτής εντός μιας θεμιτής σταθεροποίησης που πρόσκειται στους άξονες δυνητικής ευθυγράμμισης με τις σφαίρες υποκειμενικότητας που εκπέμπουν οι πυρηνικοί ψυχοκβάντες.

Κατόπιν της ψυχονοητικής και ψυχοσυναισθηματικής ρευστοποίησης και καθώς η κινησιολογική ανίχνευση των ψυχοκβαντών ανακάμπτει από τα συμπλεγματικά κλειδώματα μονοσήμαντων καταγραφών, η ερμηνευτική διεργασία αποκτάει την ελευθερία της πολυσημίας και εξ ου έχει την ευκαιρία να επαναδιατυπώσει τα πληροφοριακά μορφώματα προς έναν νέο προσανατολισμό. Αυτός προκύπτει εκ των βαθέωνμ με το άγγελμα της πυρηνικής ώσης εν είδει μιας ευφραντικής υπερατομικής πληροφοριοδότησης, που συντάσσει τα δεδομένα προς ατραπούς που συμπεριλαμβάνουν και διασφαλίζουν το κοινό αμοιβαίο συμφέρον. Εδώ αναφερόμαστε στην διάνοιξη της βαθύτερης ψυχονοητικής αιθρίας όταν οι αποφατικές συνεστιάσεις των τραυματικών αστερισμών παύουν να παρακωλύουν το αυτοαναφορικό ενέργημα κατά τρόπο που να απομυζεί την έμφυτη ενεργειακή ορμή του. Τότε είναι που η διαδικασία ψυχοθεραπευτικής αποκατάστασης καλείται να προωθήσει το αυτοαναφορικό σήμα στη φάση διασφάλισης της σταθερότητας του δια μέσω διαλογιστικών πρακτικών που αποσοβούν εγκαίρως τη διάρθρωση μακροσκελών σκεπτομορφών, που δυνητικά απειλούν να σχηματίσουν συμπλεγματικά μορφώματα (ή αποφατικές αποκλίσεις).

Μια δεύτερη ανάγνωση των παραπάνω παραγράφων μας δείχνει ότι η ψυχοθεραπευτική διαδικασία διέρχεται μέσα από τρεις ξεχωριστές φάσεις: εν πρώτοις, ο αναλυτής καλείται να προκαλέσει κρούσματα ρευστοποίησης με διάφορα πειραματικά τεχνάσματα, των οποίων η εφαρμογή τίθεται στις αυτοσχεδιαστικές μανούβρες του. Η κρίσιμη παράμετρος αυτού του σταδίου είναι η δυνατότητα έκλυσης καταφατικών στοιχείων από το ασυνείδητο ώστε να φαλκιδευτούν οι αποφατικές οριοθετήσεις του εκάστοτε συμπλέγματος. Πρόκειται για μια δύσκολη διαδικασία αν λάβουμε υπόψιν ότι συνήθως αυτή η χαοτική ρευστοποίηση επιτίθεται ανηλεώς στις ιδεοληπτικές παγιότητες, δίχως αρχικά να αποδείχνει την νομοτελειακή της εγκυρότητα. Το πρώτο ερέθισμα για τον αναλυόμενο είναι η αίσθηση παραλογιστικής έξαρσης προς κάθε δυνατή κατεύθυνση, όμως δεν είναι παρά απλώς η πρώτη αφηνιασμένη κάμψη του ελιγμού που πρόκειται να αναδιευθυνθεί στην ορθή κατάρτιση. Στη δεύτερη φάση, ακολουθεί η προώθηση της ανιχνευτικής διεργασίας προς τον δυναμικό προσανατολισμό των πυρηνικών στοιβάδων· ένα εγχείρημα που, καθώς έπεται του εξαρθρωτικού αποπρογραμματισμού, διενεργεί την απαραίτητη απόσβεση δια μέσω της άντλησης της αρχέτυπης πυξίδας των υπερατομικών καταγραφών. Σε αυτή τη φάση, ο ψυχοθεραπευτής καλείται να συγκροτήσει εκ νέου την ψυχική σύσταση όχι με γνώμονα πλέον την ενιαία κράση του Εγώ και της ψυχοκοινωνικής πρόσοψης που φέρουν οι στατικοί ιδεολογικοί τύποι αλλά την εναρμόνιση των ενεργειακών ταλαντώσεων κατά τρόπο που να συναποτελούν ένα όσο το δυνατόν, τρόπον τινά, εύηχο ετερόκλητο μωσαϊκό συντελεστών. Και τέλος, στην τρίτη φάση, το υποκείμενο δεν έχει παρά να διασφαλίσει τη σταθεροποίηση της ψυχοδυναμικής τροπής του αυτοαναφορικού ενεργήματος ολοένα και καλύτερα ως προς την ουροβορική του στόχευση. Εντεύθεν ο ψυχοθεραπευτής καλείται να γίνει πνευματικός αρωγός της οντολογικής διαφώτισης του υποκειμένου κι αν δεν μπορεί θα πρέπει να μεταδώσει το έργο σε κάποιον που να είναι στην κατάλληλη θέση να το κάνει.

Είναι σημαντικό να διακριθεί ο κύρια παγίδα σε αυτή τη διαδικασία, που συναντάται σε όλες τις φάσεις της με διαφορετικές αμφιέσεις. Ο λόγος περί του ταυτοποιητικού συνδέσμου των εννοιών με τον οποίο κλειδώνουμε τη ρευστή δυναμική του γίγνεσθαι σε ψευδαισθησιακές παγιότητες. Η συνήθεια της ταυτοποίησης είναι βαθιά εγχαραγμένη στην ανάπτυξη της γλώσσας εν γένει, ωστόσο, δεν αποτελεί απαράβατο κανόνα της. Τουναντίον, η αναστοχαστική εξέλιξη εξορμείται υπέρ άνω τέτοιων τάσεων και προάγει σημασιολογικές τροπές που αποδίδουν καλύτερα τη ρευστή δυναμική, υποβιβάζοντας κάθε βιαστική πρόθεση για εγκλεισμό του φαινομένου σε μια πάγια στερεότυπη διατύπωση. Ο πιο ύπουλος στοιχειώδης παράγοντας αποκρυσταλλώσεων είναι η ταυτοποιητική χρήση της γλώσσας, δηλαδή, ο απλοϊκός τρόπος γενίκευσης ειδικών διανυσμάτων του γίγνεσθαι παραβλέποντας δυο τινά: τον πλεονασμό αναλυτικών πόρων εντός των διανυσμάτων αυτών και, προφανώς, τη δυναμική τους ρευστότητα –αμφότερα εξυπονοούν την κατάλυση ή την αναίρεση της εκάστοτε παγίως προσδιορισμένης έννοιας.

Στην πρώτη φάση της ψυχοενεργούς διαδικασίας που επιχειρεί ο νέος ψυχοθεραπευτής, η προβληματική αυτή συνήθεια εντοπίζεται ακριβώς στην υπαιτιότητα του τραύματος εν γένει. Το υποκείμενο έχει εγκλωβιστεί σε μια πάγια απόδοση των μνημονικών καταγραφών και εξακολουθεί να ερμηνεύει τα γεγονότα με γνώμονα αυτή την εικονική αφαίρεση του ταυτοποιητικού λόγου. Θα υποθέσει κανείς ότι με την έκλυση της ψυχοδυναμικής ενέργειας το υποκείμενο απελευθερώνεται από το κλείδωμα των πρώιμων ταυτίσεων του λόγου, όμως, δε συμβαίνει κάτι τέτοιο. Στη δεύτερη φάση της ψυχοθεραπευτικής αποκατάστασης ο αναλυτής θα πρέπει να επαγρυπνεί απέναντι σε τάσεις μολυσματικές που δύνανται να υφαρπάξουν την ουσιαστική ισχύ του βαθύτερου προσανατολισμού που εγκυμονεί το ασυνείδητο δια μέσω ιδεασμών που συνιστούν μια αρχέτυπα κατανυκτική θεώρηση που όμως ενέχει τον μολυσματικό σπόρο με τον οποίο αρχικά τραυματίστηκε ο ψυχισμός: το διαζευκτικώς αντιλαμβάνεσθαι. Δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά περαιτέρω επ’ αυτού· μια απλή επιθεώρηση της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας αρκεί για να μας δείξει το που ακριβώς κατευθύνεται μια τέτοια τάση. Τέλος, στην τρίτη φάση, όπου το όλο ζήτημα περιστρέφεται γύρω από την εδραίωση της συνειδητότητας στην εύθετη πλέον ατραπό της υποκειμενικής κένωσης, όπως θα περίμενε κανείς, ο κίνδυνος έγκειται στο εξ ορισμού ατόπημα: την ταύτιση του Κενού με κάποιες υπερβατικές ιδιότητες που αντίκεινται στην ουσία του, εννοώντας εδώ την απουσία κάθε ιδιότητας. Πρόκειται για ένα θεολογικό σφάλμα που έχει σφραγίσει τους αιώνες της ιστορικής καταγραφής με συνέπειες που δε βοηθούν την εντέλεια του αυτοαναφορικού ενεργήματος στις πραγματικές καταβολές του. Ο ορισμός μιας υπερβατικής δύναμης που από ρήμα την κάνει επίθετο δεν κάνει άλλο από να φράζει τη ρευστή δυναμική της αυτοαναφορικής τροπής, ευνουχίζοντας τη συνειδητότητα από την εκ των έσω αυτούσια της ένθεη εκπομπή του υπέρτατου σήματος, που αποδομεί κάθε στέρεο νόημα. Το διακύβευμα σε αυτή την τάση είναι συλλογικό και σε αυτό οφείλεται το γιατί σήμερα η ετερότητα, από το ασυνείδητο κιόλας επίπεδο, αποτελεί μια πραγματικά προβληματική έννοια.

Σε αμφότερες τις εκδηλώσεις της, η διανυσματική κατάλυση της πάγιας ταυτοποίησης του γίγνεσθαι (η αποδόμηση της εκάστοτε μονοσήμαντης έννοιας) είτε μέσω των πλεοναζόντων αναλυτικών πόρων είτε μέσω της ίδιας της δυνητικής μεταβολής, διανοίγουν το εύρος του στιγμιότυπου κατά τρόπο που εμπλουτίζει τα δεδομένα. Συνεπώς, το γίγνεσθαι κινείται προοδευτικά ανελισσόμενο προς τη νομοτελειακή βαρύτητα των αιτιωδών συγκλίσεων και η μαγνητική αγωγή εκ των έσω αποκαλύπτει τη συνεκτική ενότητα των εκδιπλωμένων δεδομένων. Η διηνεκής πορεία αναιρέσεων του εκάστοτε μορφώματος και, πιο συγκεκριμένα, μιας ερμηνευτικής προκατάληψης για τον εαυτό ή την πραγματικότητα, ξετυλίγει τους αναβαθμούς διαφορετικών σταθμών της ανελικτικής διεργασίας, συνθήκη που από μόνη της χρήζει υποστήριξης λόγω των ριζοσπαστικών μεταπτώσεων που ενέχουν οι λειτουργικές και οντολογικές σχάσεις μεταξύ αυτών των αναβαθμών. Εφόσον ένας ψυχοθεραπευτής επιθυμεί να διεισδύσει βαθιά στην ψυχή του αναλυόμενου θα πρέπει να είναι και μηχανολόγος της πραγματικότητας διότι οι μεταπηδήσεις του σημείου αυτοθέασης από ψυχοκβάντα σε ψυχοκβάντα (ιδίως από τον 5ο ΨΚ και βαθύτερα) αποτελούν προβληματικά επεισόδια αναπροσαρμογής προς μια βαθύτερη και πολυπλοκότερη πραγματικότητα. Αφού διευθετηθεί ικανοποιητικά η πιο επιφανειακή μνημονική και ενορμησιακή θεματική, μέλημα του ψυχοθεραπευτή είναι πλέον να προτάξει στο μέτωπο της διεργασίας τους υπερατομικούς άξονες εκπομπής του αυτοαναφορικού σήματος, δηλαδή, να προσδέσει αποτελεσματικά τις ψυχονοητικές συνήθειες στο καθήκον της συνεχούς κένωσης. Έτσι είναι που το υποκείμενο συγκροτείται εκ νέου υπό την ασφαλή αιγίδα πληροφοριακών αστερισμών που δίνουν σαφή κατεύθυνση προς την (έστω και ασυνειδήτως) πολυπόθητη και πολύπαθη κένωση, με έναν καθαρά συλλογικό και υπερβατικό προσανατολισμό που υποσκελίζει για τα καλά τους ρηχούς ψυχολογισμούς της ατομικής επικράτειας.

Αστρέας
Νομάς των ιδεών και των τόπων, συνεχώς εν κινήσει στο ρυθμό του γίγνεσθαι, μεταλλασσόμενος προς το άρρητο και απεκδυόμενος τη μορφή εν γένει.
Συντονίσου

Comments are closed.