No comments yet

ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ

Συντάκτης:

Στο βαθύ ανάβλεμμα της ενατένισης, όταν από καρδιάς νιώθεις να σε ζώνει η θαλπωρή του φιδογυριστού φρονήματος της έγερσης, διανοίγεται η ευρεία θέα του διαστελλόμενου χρόνου·  ξαφνικά οι αγωνίες της θνητότητας, της συγκινησιακής τσιγκουνιάς και τα βαριά μαύρα παλτά των επικήδειων υπολογισμών απεκδύονται στο φτερούγισμα του εξωτικού άνθους που πίνει την ευωδία του ράμφους. Ο χρόνος δεν υπάρχει πια. Η χωροχρονική παραδοξότητα, το ιδιάζων συμβάν μιας ανεξήγητης ρότας που αντιβαίνει την αφήγηση του κοινού θνητού, αστράφτει το ατελεύτητο στιγμιότυπο της αιωνιότητας – στην ιλιγγιώδη παραμονή εδώ ακριβώς που είσαι, στην τροπή που δεν εξαντλείται και που με τις ώσεις του ζήλου διατρανώνεται στον παράφορο σφυγμό του ενθουσιασμού: ότι ο χρόνος δεν τελειώνει, εσαεί άφθαρτος βλέπεις με ευφραντική φρικίαση τα γεγονότα να ξετυλίγονται προς μια έξοδο που κανείς δεν τόλμησε να υποθέσει ότι όντως υπάρχει. Το ξέφωτο στον καταυγασμό της πρώτης αιτιότητας, προγενέθλιας, ακτίνα φανέρωσης που σαν σπαθί κατέρχεται για να εμφυσήσει το στέρνο με την εγερτήρια πληγή που γενναιόδωρα αιμορραγεί – από καρδιάς, βούληση αλάνθαστη, αψεγάδιαστη, ευθυτενής που λαμπαδιάζει με σπαραγμό αγαθής βροντής.

Με χέρι σμιλευμένο από την ευπραγία, εκείνο το διαβόητο, το αριστερό, που γνωρίζει καλύτερα τον παλμό του στήθους, ορίζεις την επιτέλεση που καθαγιάζει τη σύνοψη όλων των υπαινιγμών σε μια κυριολεξία που εκφωνεί: ιδού ο θάνατος, η ίδια η Ζωή, σε χείλη που λούζονται από την άπειρη εκχείλιση της πεταλούδας και στις κόγχες του ερειπωμένου κρανίου που εγκωμιάζουν με αποθανατισμένο θαυμασμό το σημείο που από καρδιάς δυνητικά και ατελεύτητα επαληθεύεις.

Δε θα πεθάνεις ποτέ. Οι οδυρμοί της πτώσης που αναδιφούν το έρεβος που μας στενεύει ασφυκτικά δεν είναι παρά ο κώδωνας της άγνοιας, ο κρύφιος σεισμός που επιτείνει τις μαλάξεις ως την άκρη της φανέρωσης, μέχρι να το συλλάβεις στην ουρά του χρέους, της καταδίκης, της ορμέμφυτης αυταπάτης – από καρδιάς αθάνατος και ο χρόνος περιελίσσεται στο ανεξίτηλο στίγμα της Στιγμής, ολοένα και πιο γλαφυρά, εξυψώνοντας τους αρχαίους πίδακες της αγαλλίασης σε μια συνεστίαση ψυχών που ομοφρονούν υπό την ίδια αιγίδα δίχως να έχει διαφορά ποιανού από καρδιάς εξορμείται το συναπάντημα των αγαθών ανθρώπων. Χάνεται το πρόσωπο και η διακριτή επαγγελία του μέσα στη Βαβέλ της πολυφωνίας που συγκεχυμένα ανασχηματίζει τους φθόγγους ενός πόθου, υπέρτατου αγίων και μιασμάτων· σε μια πολεμική σύρραξη που ζυμώνει με αρπαγές και δήγματα φροντίδας, εκείνο που δεν μπορεί να καταλάβει η σηραγγώδης έλευση του σαστισμένου από το φως νεογνού.

Γεννιέται ξανά και ξανά και ξανά στην ίδια τη στιγμή που φαντάζει ότι παρέρχεται και που δήθεν σκιάζεται από την ύφεση των ορέξεων. Ξανά και ξανά και ξανά το σφρίγος της φανέρωσης όταν με υπερχειλίζουσα αυτάρκεια από καρδιάς συνέρχεσαι στο απόκρυφο το μήνυμα της ενσυνείδητης ταλάντωσης που επισημαίνει ομόθυμα με τον αιματικό παλμό την υπαιτιότητα των βασάνων – ήταν επειδή σπατάλησες τον άνευ όρων εκστασιασμό στην περιήγηση που αποκαλύπτει τις ρίζες του αναπόδραστου εκείνου κορμού, που ορθώνεται και φλέγεται με νεφεληγερέτες φυλλωσιές· σπουδαίες καρποφορίες της άφθονης δωρεάς σε χείλη που επιτέλους γεύονται το ζουμί της αθανασίας.

Από καρδιάς την άγκυρα αν ρίξεις· κι αν αφεθείς, αν εμπιστευτείς κι αν ναυαγήσεις στην απύθμενη αγκαλιά της Τηθύς, οι τίγρεις και οι πάνθηρες θα σεβαστούν την ανέμελη κορμοστασιά της υποδηλώμενης αφθαρσίας· ούτε νυχιά, ούτε γρύλισμα στο βρέφος που λικνίζεται στο ανάβλεμμα της ενατένισης και που στην περικεφαλαία του σώφρονος μετώπου σου βρίσκει το μαξιλάρι της ανάπαυσης. Διότι όλοι οι τυφώνες με σεβασμό χορεύουν γύρω από τον ρυθμό που αναμεταδίδεις, όταν από καρδιάς ξεσπάς τον κατανυκτικό κλαυθμό των μετεωρολογικών αιώνων μιας αθανασίας που ήταν εξορισμένη στα μυθεύματα.

Όμως τώρα –ποιος να το πιστέψει!- πράγματι συμβαίνει. Είσαι αθάνατος. Αναπνέεις για πάντα τη μελωδία της από καρδιάς Φανέρωσης.

Αστρέας
Νομάς των ιδεών και των τόπων, συνεχώς εν κινήσει στο ρυθμό του γίγνεσθαι, μεταλλασσόμενος προς το άρρητο και απεκδυόμενος τη μορφή εν γένει.
Συντονίσου

Comments are closed.