No comments yet

ΥΠΟ ΤΟ ΤΑΔΕ ΠΡΙΣΜΑ

Συντάκτης:

Το κείμενο αποτελεί κριτική προέκταση επί του κεφαλαίου ΚΑΡΒΟΥΝΑ & ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ στο ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ – περί πρισματικής γνωσιολογίας και υποκειμενικότητας.

Αρχικά θα λέγαμε ότι γίνεται σιγά σιγά έκδηλο στο έμπειρο αναστοχαστικό μάτι, ότι οι έννοιες δημιουργία και καταστροφή είναι στην ουσία τους πλασματικές και δη επικαλυπτικές μιας καθολικότερης αλήθειας. Με άλλα λόγια ότι αποτελούν παραπροϊόντα μιας αφελώς χρησιμοθηρικής οπτικής, ενός κίβδηλου Εγώ. 

Η καταστροφή ενός περίτεχνου κάστρου στην άμμο δεν ισοδυναμεί με άλλο παρά με την αλλαγή της μορφής του σε μία μορφή ρευστού ψηφιδωτού αμμόκοκκων, η οποία προφανώς κατόπιν, μπορεί να ανασυγκροτηθεί προς σύσταση οποιουδήποτε άλλου αμμοδημιουργήματος. Μία απειρόπλευρη, πολυμορφική, πρισματική κατάσταση.

Ακριβώς εδώ όμως είναι που ο εν προκειμένω στοχασμός χρήζει της δέουσας προσοχής μας για να κερδηθεί το πιο σημαντικό στοίχημα της ανθρώπινης διανόησης, για να ανελιχθούμε περίτρανα σε μία εξελικτικά ανώτερη οκτάβα αντιληπτικής ισχύος. Το χειρουργικό εγχείρημα αυτό έγκειται ακριβώς στην αντίληψη και την επακόλουθη ψυχολογική κατάφαση στο γεγονός ότι η άμμος βρισκόταν, βρίσκεται και αενάως θα βρίσκεται σε αυτή την πρισματική, πολυδιάστατη κατάσταση και όχι μόνον όταν το κάστρο κατεστράφη.

Ο παρατηρητής ήταν αυτός που εξ αρχής έδινε στην προηγούμενη μορφή της άμμου την οποιαδήποτε κατ’εκείνον ερμηνεία. Αδιαμφισβήτητα επομένως η ερμηνεία αποδεικνύεται ως εξωγενής ιδιότητα της πληροφορίας. Στη συγκεκριμένη παραδοχή, ο παρατηρητής δίνει στην πληροφορία την ερμηνεία του κάστρου απλά και μόνον διότι ο ίδιος συσχετίζει γεωμετρικά το οπτικό ερέθισμα που έχει τη δεδομένη στιγμή με μια συγκεκριμένη εννοιακή παραπομπή που έχει αποτυπώσει στη μνήμη του. Μια πάπια, που θα περνάει αγέρωχη από το σημείο μετά το πρωινό, δροσερό της μπάνιο, ή ένας μπόμπιρας που μόλις έμαθε να περπατά πάνω στη χρυσή άμμο της μαγευτικής μας παραλίας, φυσικά δε θα αντιληφθεί την ύπαρξη κανενός τέτοιου είδους κάστρου, διότι δεν είναι καταπιεσμένος και δέσμιος σε μία μονοσήμαντη ερμηνεία της οπτικής πληροφορίας αλλά αντ’αυτού είναι στη θέση να ερμηνεύσει την παρούσα μορφή της άμμου με οποιοδήποτε δυνατό τρόπο. Και εκεί ακριβώς θα λέγαμε ότι γίνεται πασιφανής ακόμα και στoν απλοικότερα σκεπτόμενο η πρισματική φύση της ίδιας της πληροφορίας. Για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς με την προσέγγισή μας, ο μπόμπιρας ενδεχομένως να συνδέσει την συγκεκριμένη σχηματική μορφή με μία πέτρα ή ένα λουλούδι που είδε πρωτύτερα, αλλά φυσικά αυτή είναι η δική του υποκειμενική ερμηνεία όπως δίνεται από το δικό του υπανάπτυκτο (για καλή του τύχη) πλέγμα εννοιακών παραπομπών. Η τύχη του πιτσιρίκου έγκειται στο γεγονός ότι όσο λιγότερο ανεπτυγμένος είναι ο εν λόγω εννοιολογικός ιστός, τόσο πιο κοντά βρίσκεται το υποκείμενο στον αισθητικό πόλο του νοήματος, στην εξ ορισμού τερπνή αντίληψη της πραγματικότητας αποκλειστικά μέσω των αισθητήριων οργάνων, η οποία στερείται οποιασδήποτε μονοδιάστατης εννοιακής ερμηνείας και παράλληλα είναι αποχαλινωμένη προς οποιαδήποτε πιθανή. Το διακειμενικό υφαντό εννοιών που κατοικεί στην διανόηση του εκάστοτε υποκειμένου και δομείται ποικιλοτρόπως από ένα συνδυασμό γενετικών και επίκτητων, κοινωνικών παραγόντων, διυλίζει την εκ φύσεως απειρόπλευρη πληροφορία υποβιβάζοντάς την σε μονοδιάστατες, μυωπικές ερμηνείες.

Εάν τώρα ενδεικτικά ανάγουμε την προαναφερθείσα σκεπτική στο ρευστό ψηφιδωτό ατόμων και υποατομικών σωματιδίων που η επιστημονική αυθεντία διατείνεται ότι συνθέτει το αχανές διαγαλαξιακό γίγνεσθαι, εύκολα θα οδηγηθούμε στο αναπόδραστο συμπέρασμα ότι η βιωματική πραγματικότητα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη και άμεσα εξαρτώμενη από την αυθαίρετη υποκειμενική περιχαράκωση του ατέρμονου πελάγους που συνθέτουν οι εν λόγω υπαρξιακές χάντρες.

Η συνειδητοποίηση αυτή, η αντίληψη δηλαδή του γεγονότος ότι τούτη η περιχαράκωση του ρευστού ψηφιδωτού σε ανεξάρτητες οντότητες είναι ακριβώς τέτοια, αυθαίρετη, και προκύπτουσα από το πλέγμα εννοιακών συσχετίσεων μέσα στο οποίο έχει γαλουχηθεί το εκάστοτε υποκείμενο, το οδηγεί στη μεγαλόδοξη αποκάλυψη της απειρόμορφης φύσης της πραγματικότητας.

Αναλογιζόμενοι τις προεκτάσεις που έχει η συνειδητοποίηση αυτή στον αυτοπροσδιορισμό του ίδιου του υποκειμένου αναπόδραστα οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι η ανεξαρτητοποίηση αυτού ως υπαρξιακή οντότητα από το συνολικό άτμητο Είναι αποδεικνύεται μία καλοστημένη απάτη. Οι ταυτότητες σχίζονται καθώς τα εκάστοτε υποκείμενα αντιλαμβάνονται την πραγματική τους φύση (εννοώντας φυσικά ακριβώς την ανυπαρξία τους), τα Εγώ τήκονται καθώς οι παρατηρητές αφομοιώνονται στο παρατηρούμενο δημιουργόντας μια θεσπέσια αυτοαναφορά, και βαίνουμε σε μία εποχή όπου ο Homo Sapiens αρχίζει να αντιστρέφει το περίφημο «Seeing is Believing» σε «Believing is Seeing» γίνοντας γνώστης του γεγονότος ότι η πραγματικότητα όπως βιώνεται από τον ίδιο είναι ξεκάθαρα πλέον αποκλειστική συνάρτηση των φίλτρων που έχει αυτός θέσει επί της κατά τα άλλα απειροδιάστατης πληροφορίας. Γίνεται έτσι εν δυνάμει δημιουργός της ίδιας του της πραγματικότητας αποκαλύπτοντας τοιουτοτρόπως και την αυτοαναφορική της και του φύση. Αυτό που ονομάζουμε «ατνικειμενική πραγματικότητα», πάνω στην οποία έχει δυστυχώς δομηθεί η φιλοσοφική προσέγγιση πολλών κατοίκων της επιστημονικής κοινότητας που παρεξήγησαν την επιστήμη ως τρόπο αιτιακής εξήγησης αντί για τρόπο περιγραφής, αποδεικνύεται ένα μεγάλο ψέμα, ένα φάντασμα που στοιχειώνει το κατά τα άλλα παραδεισένιο βίωμα και υποβιβάζει την ανθρώπινη ύπαρξη σε μία άψυχη, άβουλη μαριονέτα που χορεύει σε προκαθορισμένες ντετερμινιστικές φιγούρες κάποιων δήθεν δρακόντειων νόμων.

Ας αντιληφθούμε λοιπόν το ταχύτερο πως οι κλωστές της μαριονέτας στην πραγματικότητα δεν εφάπτονται σε κανενός είδους πασαλάκι φασιστικού χειρισμού και ότι αυτό ήταν ένα δικό μας παραμύθι που παραπλανημένοι αυτοτελώς αφηγούμασταν, ας βουτήξουμε το πινέλο στη μπογιά, και οπλισμένοι με εκστατικό καλλιτεχνικό οίστρο ας το τινάξουμε με σπασμωδικές κινήσεις και ας ζωγραφίσουμε το μέλλον που μας αρμόζει.

Εσταξαν κάτω δύο κόκκινες πιτσιλιές. Τι να’ναι άραγε; Μικρά κόκκινα μπιζέλια; Κόκκινοι πλανλητες σε ενα εξωγαλαξιακό σύστημα; Πανοπτική θέα μιας πλατείας με ανθρώπους που κουβαλούν κόκκινες ομπρέλες;

Τίποτα δεν είναι. Τίποτα και Ολα.

Συντονίσου

Comments are closed.