No comments yet

ΤΟ ΔΟΚΑΝΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ

Συντάκτης:

Σε μια απόπειρα διάκρισης του πιο συστατικού ορμέμφυτου των γεγονότων, θα αντικρίσουμε τον κινητήριο μοχλό που από τα σπλάχνα μας διακανονίζει όλες τις προθετικές τροχιές και τις συνακόλουθες συνέπειες, από τα μεγάλα επιτεύγματα των υπερδραστήριων επικεφαλών μέχρι τις αυτοκαταστροφικές έξεις των χαμερπών ουραγών. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, απ’ άκρο σε άκρο του βιωματικού φάσματος, ο μοχλός αυτός παραμένει πάντα εν κινήσει και, θα μπορούσε κανείς να πει, πάντα εν ενεργεία στα ίδια επίπεδα έντασης. Πρόκειται για το πηδάλιο που κινείται με την ίδια δριμύτητα, ανεξαρτήτως στόχευσης και αξιακής ροπής. Είναι, άλλωστε, η μανιβέλα του γίγνεσθαι και το γίγνεσθαι όπως κι αν έχει θα εκδιπλώνεται, είτε ως Νιαγάρας της ζωής που γλιστράει από τις ασύδοτες αρπαγές και που σε συμπαρασύρει στη μάταια πτώση των Ταρτάρων είτε ως η αψίδα του μεγάλου κατορθώματος που σε δικαιώνει με το ορόσημο μιας ζωής ανεξίτηλης. Τα πάντα κινούνται από μια δύναμη ακατασίγαστη, που ούτε καν ο θάνατος μπορεί να αποσιωπήσει. Η δύναμη αυτή εκπηγάζει ως ώση μαγνητική και απλώνεται συνδέοντας παράταιρες εκτάσεις, συναρμολογώντας εστίες γεγονότων και συναποτελώντας το αμάλγαμα στο οποίο μπορεί να βλαστήσει η αφήγηση αλλά, εν τέλει, και η κορωνίδα του επιμυθίου μιας βιογραφίας. Και είναι αδύνατο να δραπετεύσει κανείς από αυτή την αυθόρμητη οργάνωση· είναι ακατανίκητος ο πρωτογενής πόθος για τη μεταβολή των δεδομένων που προκαλεί η ενόρμηση του να αφήσεις το αποτύπωμά σου.

Η μία και μοναδική ισχύς που περιελίσσεται ζωγραφίζοντας τα γεγονότα, σε καρικατούρες ή καλλιγραφίες, είναι η ανθρώπινη βούληση, το θέλημα, εκείνο που κραδαίνει μέσα μας ποιώντας τη σύνταξη του οργανωμένου λόγου ώστε να οργωθεί το περιβάλλον από εκείνο που ορίζει η επιθυμία. Δύναμη τεράστια, ίσως πιο περιδεής κι από το σεισμό – αρκεί να την δεις στο σύνολό της για να πειστείς για του λόγου το αληθές, το πώς εκδιπλώνεται και το πώς εν καιρώ αφήνει τα βαθιά αποτυπώματά της, ως δήγματα που αφήνουν ουλές θλιβερές ή ως τρυφερή θωπεία που ανασταίνει τους νεκρούς… Εκείνο που δίχως περιστροφές μπορεί να πει κανείς είναι ότι είναι αδύνατο να απαλλαγείς από τούτη τη δύναμη· πρόκειται για το μεγάλο μας φορτίο, την κατάρα ή την ευχή, τη βαριά υφήλιο της νεμέσεως που λυγίζει τους ώμους του Άτλαντα ή το αδήριτο βέλος της Αρτέμιδος που χαρίζει την έκσταση της ταχύτητας με το ίχνος της βολής της. Η βούληση είναι το φορτίο που σε έφερε στη ζωή, η προγενέθλια απόφαση άλλης μιας πτώσης στα αέναα παζάρια της επανάληψης, βαραίνει τα χέρια σου και φωτοσκιάζει την εκδήλωση της έκφρασής σου ως το ανεκδιήγητο αίνιγμα για το οποίο όλοι υποφέρουν μέχρις ότου να πάρει αναπάντεχη τροπή, αεροδυναμική και εγερτήρια.

Ορθώνεσαι στο ανάστημα που αποζητά το ζενίθ των ημερών του με τον τάδε ή δείνα τρόπο· συνήθως αποκαρδιωτικά καθώς η βούληση, με όλη την περίσσεια της ισχύος της, είναι στρεβλωμένη και σε ντιρεκτίβα δαιδαλώδους περιήγησης –ξανά και ξανά η ίδια παιδαριώδη ανομία. Τα χαστούκια και οι διαβόητες καταστροφές έρχονται και λυγίζουν την καμπούρα που, ακολούθως, τείνει προς το ναδίρ, με την ίδια περίσσεια ισχύος που ενέχει η βούληση, τρέχεις για να επαληθεύσεις τον εφιάλτη, ψάχνεις να βρεις, να κόψεις δρόμο για τον θάνατο, για να γλιτώσεις το μεγάλο φορτίο της δύναμής σου. Πόσες ζωές μπορεί να χρειαστούν μέχρι το ένστικτο να σοφιστεί την αναγκαιότητα μιας κατάρτισης που θα εκδιπλώσει ευθυτενώς την αναπόδραστη βούληση προς τις ευγενείς επιδιώξεις του χρυσόφωτου ανθρώπου;

Κάποτε η ψυχή, βασανισμένη από τον χείμαρρο των διαδοχικών σφαλμάτων, συνέρχεται και διαπιστώνει το πόσο δυνατή είναι, το πόσο αδιάβλητο είναι αυτό το όπλο με το οποίο είναι προικισμένη. Κι αν αντι να στρέφει το κεντρί της στο ίδιο της το σώμα και να αυτοδηλητηριάζεται· αντί να συσσωρεύει όλη την ένταση της παρουσίας της στα παγερά σκοτάδια της αβάντας που χρονοτριβεί στο γαϊτανάκι του ίδιου βασάνου, κάποτε συνέρχεται και ωριμάζει στη νηφαλιότητα του μακραίωνου έργου της, που διαρθρώνεται με τη μονιμότητα της βούλησης ως σπόνδυλο των γενεών και των θανάτων, της σύλληψης και του μνήματος, το δίχως επιτέλους άλλο, γρηγορεί στη συσπειρωμένη αναδίπλωσή της και κεντρίζει την ίδια της την ώση. Τότε είναι που ο άνθρωπος διασχίζει το στερέωμα του χρόνου σαν το βέλος της αγνότητας και διεμβολίζει τα πέπλα και τους αραχνοϊστούς που συστρέφουν αντίξοα την πυγμή της θέλησης. Όχι πια· όχι πια θέλω να σκοτώσω, θέλω να υφαρπάξω, θέλω να βιάσω, θέλω να αρρωστήσω και επιτέλους να σκοτωθώ. Όταν το θέλημα συνέρχεται στην αναπόφευκτη ισχύ του κι όταν η συνείδηση ανακαλύπτει τον πυρήνα της ακριβώς σε αυτόν τον εν ενεργεία μοχλό, που δεν ησυχάζει ούτε καν στην απόλυτη κατάπτωση (θέλω να πάψω να υπάρχω), είναι τότε που η επίσης αναπόδραστη συνθήκη του πόνου μεταρσιώνεται και από πηγή ασυνεκτικότητας γίνεται ο ίδιος ο ειρμός της νουνεχούς συσπείρωσης, καθώς η απελπισία της ακαταμάχητης κίνησης προς τα εμπρός ή προς τα πίσω γίνεται η αδιάφορη αιώρηση του αερόστατου που απολύει βάρη προαιώνια. Διότι αν η μοίρα μας είναι να φέρουμε το άχθος του θελήματός μας, είμαστε επιφορτισμένοι και με το καθήκον μιας αφήγησης… της αφήγησης του πώς θα καταφέρουμε να απαλλαγούμε απ’ αυτό.

Έτσι εκτοξεύεται το βέλος και έτσι αντηχεί η ελαφρυντική δόνηση της ταλάντωσης του τόξου. Τα μεγάλα, ευγενή κατορθώματα και η συσσώρευση των πόρων που επισημαίνουν τη διαγραφή του χρέους είναι ζήτημα μιας παράδοξης σύζευξης, ενός οξύμωρου σχήματος του οποίου η κατανόηση απαιτεί τα αλλεπάλληλα βαπτίσματα του πόνου. Η απαλλαγή από τη βιαιότητα της επιθυμίας συμβαίνει όταν ακόμη και οι βέλτιστες ενοράσεις του πόθου υποσκελίζονται από την ωριμότητα μιας αυτάρκειας μυστηριώδους. Θέλω να προκόψω, θέλω να πλουτίσω, θέλω να συμβάλλω στα μεγάλα έργα της ανθρωπότητας, θέλω να δώσω ζωή και ολοκληρωτικά να ζήσω. Ακόμη κι αυτά αποτελούν περιοριστικές δικλείδες, παρόλη την ευκταία επιτέλους συσπείρωση της βούλησης στον αυτοαναφορικό πυρήνα της· ακόμη κι έτσι, η βιαιότητα του χρόνου θα σου κλέψει τα λάφυρα διότι στις μεταπτώσεις της ζωής και του θανάτου εξομολογείται η υπόρρητη απόφανση ότι κάτι μέσα σου εξακολουθεί να θέλει να πεθάνεις. Τι άλλο μένει λοιπόν από το να υποθέσει κανείς ότι η ύστατη βούληση πρέπει στο ύψος της αυτοπαράδοσης να φτάσει; Μόνο τότε. Μόνο όταν η βούληση αδειάσει από πρόθεση και με εμπιστοσύνη ερωτοτροπήσει με τη θεία μέριμνα που οργώνει την τάξη μιας τέλειας γεωμετρίας στα συμβάντα· μόνο τότε το φλάουτο της αγαστής εμπιστοσύνης θα ξεφυσήσει τη μελωδία της άφεσης ενός αιθέριου φτερού που το περιποιούνται οι ούριοι άνεμοι της Ειμαρμένης…

Το να επικεντρωθεί κανείς στην ορθή έγερση της βούλησής και στο μεγαλείο της ισχύος της είναι το πρώτο βήμα για να διασωθεί από τα διεστραμμένα της έργα που με δεινή βαρύτητα κατατρύχουν τις συνειδήσεις της άγνοιας. Όμως δεν αρκεί αυτό. Εν συνεχεία, το έργο της αποκατάστασης της απόλυτης ελευθερίας ενέχει την παράδοξη απόσβεση του βουλητικού δυναμικού μέσα από μια γενναιόδωρη παράδοση, που αφοπλίζει τον άνθρωπο απέναντι σε οτιδήποτε αντίκειται της ύπαρξής του, αφήνοντάς τον ως τον σκανδαλώδη επαίτη, που απολαμβάνει τη χρυσή βροχή της θαυμαστής δωρεάς μιας πρόνοιας που ανταποκρίνεται με μαθηματική ακρίβεια σε όσους παύουν να νοιάζονται για τα υλιστικά τεκμήρια της υπαρξιακής τους επιτυχίας.

Το θέλημα δεν είναι το διακαές νόμισμα με το οποίο εξαγοράζει κανείς τη δυστυχία ή την ευτυχία· το θέλημά δεν είναι παρά μια τρύπια δεκάρα που τη διεμβολίζει και την άγει το ευοίωνο νήμα της Αγάπης. Έτσι συνέρχεται κανείς στη θαλπωρή της αυτάρκειας των στασιαστών εκείνων που σαν ηδύφωτα φανάρια σηματοδοτούν στη κινηματική βιαιότητα της ορμέμφυτης ανάγκης την αδιανόητη επίλυση του αινίγματος, υπερβαίνοντας και την οκνηρία της διεστραμμένης βούλησης αλλά και τη φιλοδοξία της αποκατάστασής της.

Γενηθήτω το Θέλημα Σου.          

Αστρέας
Νομάς των ιδεών και των τόπων, συνεχώς εν κινήσει στο ρυθμό του γίγνεσθαι, μεταλλασσόμενος προς το άρρητο και απεκδυόμενος τη μορφή εν γένει.
Συντονίσου

Comments are closed.