No comments yet

ΚΒΑΝΤΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ

Συντάκτης:

 

Πόσο ξεχνάμε ότι αυτά κι εκείνα που μας φανερώνουν τις αλήθειες, είναι εργαλεία!

Πόσες φορές θεοποιούμε τα εργαλεία μας, ξεχνώντας την πραγματική τους χρήση!

Πόσο συχνά μαγευόμαστε από το δάχτυλο και αμελούμε να δούμε με πραγματικό ενδιαφέρον, αυτό που δείχνει!

 

Και γελάμε όταν το παρατηρούμε, συνερχόμαστε νομίζουμε. Μα πάλι πέφτουμε στην ίδια παγίδα, αμέσως.

Νομίζουμε ότι κάτι βρήκαμε ξανά, και τώρα θα είναι αλλιώς…

Θα ξαποστάσουμε.

 

Μα όχι…

 

Δεν έχει τελειωμό και πάτο αυτό.

Μόνο ορόσημα θυμόμαστε, νύχτες που μυρίζανε δυνατότητες και πρωινά αναπαυμένα.

Πόσο ξεχνάμε…

Πόσο ξεχνάμε τα λιθαράκια που μας ολοκλήρωσαν ένα παζλ, ένα από τα πολλά.

Πόσο ξεχνάμε τα λιθαράκια που θα ολοκληρώσουνε το παζλ, ένα από τα πολλά…

 

Αγωνιούμε για το μέλλον και ξεχνάμε ότι το μέλλον έχει έρθει ήδη.

 

Μέσα από μια φωνή, μέσα από μια ανάμνηση που αμφιβάλλεις για την γέννησή της.

 

Αφουγκράζομαι το μέλλον πια, το οποίο με τη σειρά του τακτοποιεί το παρελθόν μου.

 

Και σαν το εμπιστεύομαι, επισημαίνεται η γνώση. Μια γνώση που δεν μεταφέρεται αυθεντικά, παρά μόνο η ηχώ της. Και αναγνωρίζω ότι η ώρα που έρχεται κάθε στεναγμός, κάθε θρέψη, εικόνα και στιγμή, είναι η ώρα που φεύγει κάτι άλλο.

 

Μάχονται μεταξύ τους οι χρωματισμένες στιγμές, ποια θα κερδίσει την προσοχή μου.

Και μία μένω στη γλυκιά, μια μένω στην οικεία, μια στην απροσδιόριστη…

 

Και κάπου-κάπου στοχάζομαι την ικανότητα να τις βλέπω όλες μαζί ταυτόχρονα, χωρίς να αντιλαμβάνομαι την χρονική απόσταση μεταξύ τους. Ταυτόχρονα όλες είναι εκεί. Και μπερδεύομαι· και σαστίζει ένα κομμάτι μου· και ξανά το παρατηρώ, με εύρος αλλά και σηραγγώδη όραση.

Επίγνωση του εύρους αλλά παράλληλα συγκέντρωση στην κάθε πολεμίστρια στιγμή.

 

Και καθώς επιλέγω να βουτήξω σε αυτή την άβολη ενεργητική σιωπή, μαθαίνω.

 

Και ξαφνικά…

 

Έγινα εγώ στιγμή…

 

Έγινα η στιγμή κάποιου

 

Έγινα η πολεμίστρια στιγμή που νίκησε τις άλλες.

 

Έγινα εγώ η δυνατότερη.

 

Απορροφήθηκα από τη στιγμή στην οποία εστίασα, μα και από την ύπαρξη των άλλων.

 

Ο νους δεν το πιστεύει.

 

Δεν μπορεί να το ταξινομήσει, έτσι άκαμπτος που είναι…

 

Γι’ αυτό του ζητάω να ξεκουραστεί, να βγάλει τη στολή του και να εργασθεί όταν κληθεί ξανά.

 

Και γυρνάω στην αίσθηση που είχα, μα να… πέρασε

 

Κι εγώ απασχολήθηκα με άλλη αναζήτηση… και έφυγε η στιγμή.

Μα πώς να την κρατήσω;

 

Τι πλάκα, θεέ μου…!

 

Μα βούτηξα ξανά.

 

Και πήγα πάλι εκεί, στο μονοπάτι που θυμάμαι.

 

Και ήταν εκεί…

 

Όχι η στιγμή…

 

Ούτε η ίδια αίσθηση…

 

Ήταν εκεί το μονοπάτι…

 

Αυτό θυμάμαι.

 

Η Στιγμή που νιώθω πια, είναι αυτό  το μονοπάτι… Το άτακτο σύνολο των στιγμών, σημείων και κενών που συνέθεσαν αυτή την υποκειμενική αλληλουχία στην οποία πατώ και κινούμαι.

 

Και να ο ήχος που καλεί την κίνηση εντός μου.

 

Έγινα Στιγμές.

 

Μέχρι που έπαψα να αισθάνομαι κάτι.

Έπαψα να σκέφτομαι.

Έπαψα να προσμένω την επικαλυπτόμενη έκσταση.

Και καθώς πέθαναν αυτά… ήρθε ένα χορταστικό, αιθέριο κενό.

 

….

….

….

 

Ένα γεμάτο Κενό!

 

Τόσο γεμάτο από τις πιθανότητες στιγμών, τόσο άπιαστο από τον χρόνο,

 

τόσο εύπλαστο…

 

Αν η στιγμή είναι το αποτύπωμα στην άμμο,

 

το Κενό είναι η ίδια η άμμος, που δέχεται πάνω της τις κινήσεις κατά βούληση.

Πιάσε με… Από στιγμή σε στιγμή, υπάρχω. Γιατί μεταξύ των στιγμών, υπάρχω εγώ.

Γιατί μεταξύ των στιγμών δεν υπάρχει απόσταση, δεν υπάρχει κάτι.

 

…μόνο Κενό…

 

 

Συντονίσου

Comments are closed.