No comments yet

ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗ

Συντάκτης:

Από πολύ μικρός μου άρεσαν οι κηδείες, ήταν το αγαπημένο μου παιχνίδι.

Κοιτούσα επίμονα τους νεκρούς στα ματιά…

Ποσό τυχεροί, έλεγα· φεύγουν ταξίδι

Από τα πρώτα όνειρα που θυμάμαι είναι η κηδεία μου, την οποία έβλεπα σαν ένα υπερθέαμα.

Από μικρός μου άρεσαν τα ταξίδια εντός μου.

Το αγαπημένο μου ταξίδι ήταν να πηγαίνω στον καθρέφτη για να κοιτάζω επίμονα μέσα στα ματιά μου και να ρωτώ ασταμάτητα:

Ποιος είμαι, εγώ;

Από πάντα ήθελα να κάνω ένα ταξίδι στον χωροχρόνο.

Ώσπου έφτασε η μαγική ώρα της αποφοίτησης στην οποία πραγματοποιείται ό,τι ζητήσεις.

Αποφοίτηση;

Δηλαδή;

Απομυθοποίηση του εγώ

Αποκατάσταση του είμαι

Από-ηρωοποίηση  της ταυτότητας

Απόσταση από την γραμμικότητα

Αποκατάσταση της ίδιας της ροής

Απόλαυση!

Και το ταξίδι της αποφοίτησης ξεκινά

Μαγικά ιερό!

Στα άδυτα του βουδισμού, σε μοναστήρια  πάνω από τα σύννεφα.

Εκεί που οι μοναχοί από την υπέρτατη  αγνότητα είναι διάφανοι, σα μεγάλες σαπουνόφουσκες, ψέλνουν μάντρα, τα όποια βγαίνουν από το στόμα τους ως δόνηση, ως ταλάντωση στον αιθέρα – δεν μιλούν, η γεωμετρία είναι η γλωσσά τους.

Μου εξηγούν ποιο είναι το βαθύ νόημα του βουδισμού, με ένα γεωμετρικό σχήμα: μια παλάμη που περιμένει να λάβει κουμπώνει με μια παλάμη που δίνει.

Δίνεις χωρείς να περιμένεις ανταμοιβή.

Λαμβάνεις χωρίς να είσαι υπόχρεος.

Και αυτό γίνεται γιατί κάνεις δεν γνωρίζει τον αποστολέα και τον παραλήπτη της προσφοράς.

Αντιλαμβάνομαι τη δύναμη και την αξία της προσευχής, η όποια μπορεί να γίνει αιτία της ίδιας της ύπαρξης.

Ζεις για να προσεύχεσαι και προσεύχεσαι  για να ζεις.

Η ουσιαστικότερη  παρακαταθήκη για την επόμενη ζωή και το πιο δυνατό στήριγμα για να βιώσεις το τώρα βοηθώντας και τους συνάνθρωπους σου.

Τέλος, μου αποκαλύπτεται η επικοινωνία αυτών των τόσο εξελιγμένων όντων με πολιτισμούς από άλλους πλάνητες και γαλαξίες με τους οποίους έχουν κοινούς κώδικες.

 

Ξαφνικά σκοτάδι…

Αρχίζει η πορεία προς τα κάτω

Λάσπες, ακαθαρσίες και άνθρωποι που επαίρονται σε όλον αυτόν τον βούρκο.

Η ανθρωπινή ύπαρξη στον μέγιστο εξευτελισμό της

Είμαι και εγώ μέσα σε αυτόν τον βόθρο.

Μια γυναικά κάπου στην Αφρική, είμαι έξω από μια αχυρένια καλύβα

Γύρω μου λάσπες και πολλά παιδία, τρέχουν στις λάσπες, κάτι να φάνε

Δεν ξέρω ποια από τα παιδία είναι δικά μου

Βρίσκομαι περά από την απελπισία

Πως ζω όμως;

Πως ζουν άραγε εκατομμύρια άνθρωποι που είναι στην ίδια την κατάσταση στον πλανήτη;

Όταν περάσεις περά από την απελπισία υπάρχει μια θεϊκή μέριμνα που σε προστατεύει, μου λέει μια φωνή.

 

Συνεχίζω το ταξίδι των κατωτέρων μετενσαρκώσεων

βλέπω ποσό πόνο έχω δώσει, πόσο βία έχω προκαλέσει και πόσες ψυχές έχω βασανίσει.

Απελπισία…

Τι μπορώ να κάνω εγώ τώρα για όλα αυτά;

Οφείλεις ένα συγγνώμη, τουλάχιστον, σε όλες αυτές τις ψυχές μου, λέει η φωνή…

Προσεύχομαι ταπεινά  και εκλιπαρώ την συγγνώμη τους.

 

Τα ψέματα τέλειωσαν όμως και μπαίνουμε στην τελική ευθεία

Στον Θάνατο!

Υπάρχει ένα γραφείο που έχει αναλάβει να με οδηγήσει σε αυτό

Μια πολύ καλά στημένη επιχείρηση που κάνει χρυσές δουλείες

Ουρές περιμένουν να θανατωθούν

Φτάνω στο πρώτο κισσέ

Μια ξανθιά με μπούκλες υπάλληλος που μασάει επίμονα τσίχλα και παίζει με τις μπούκλες της περιμένει να καταγράψει τα τελευταία  μηνύματα  που θέλω να αφήσω στα αγαπημένα μου πρόσωπα.

Ό,τι και να πω το αντιμετωπίζει με απίστευτη ειρωνεία

Μα επιτέλους καμιά πρωτοτυπία πια, όλοι τα ίδια λέτε!

Βαρέθηκα!

Την ακούω να λέει

Προχωράω παρακάτω

Μπαίνω σε ένα χώρο σα δεξαμενή

Εκεί αρχίζουν όλα να γυρίζουν με απίστευτη ταχύτητα και να με στροβιλίζουν

Με κόβουν σε κομμάτια

Όλο και πιο μικρά

Πιο μικρά

Ξαφνικά πιάνομαι από μια ανάμνηση

Φίλοι

γέλια

Ένα  υπονοούμενο που μυρίζονται μόνο δυο είναι το ισχυρό στίγμα που με κρατάει ακόμα στην ζωή

Η διαδικασία θρυμματισμού μου σταματήσει

Ανοίγει μια πόρτα πάνω ψηλά και εμφανίζεται ένας υπάλληλος με πουκάμισο λευκό καζάκα γκρι με ρόμβους φαλακρά και χούντα μαύρα γυαλιά οποίος μου μιλά με αυστηρό και υποτιμητικό ύφος

Μα επιτέλους σταματήστε να γαζώνεστε από τη ζωή

Δεν καταλαβαίνετε ότι έχουν τελειώσει όλα

Και το παίζετε και πνευματικός και καλά

Πεθάνετε να τελειώνουμε!

Περιμένει τόσος κόσμος έξω…

 

Κάνω ότι μου λέει

Δεν αστειεύονται εδώ

Οι μηχανές θρυμματισμού ξεκινούν

Με κάνουν σκόνη

Αέρας είμαι

Και ως αέρας ξεκινάω  να ανεβαίνω προς τα πάνω

Γυρίζω μια στιγμή και κοιτάζω να δω τι άφησα πίσω

Μια στάμπα από καμένη ζάχαρη και ένα ζουμί σαν μαύρο πετιμέζι

Αυτό άφησα ο γλυκούλης

Καλά έκανα και πέθανα, λέω

Ανεβαίνω με δύναμη

Και βγαίνω στο ΚΕΝΟ

Στο Άπειρο

Η είσοδος αυτή μοιάζει με πυρηνική έκρηξη

Ό,τι ποιο μεγαλειώδες μπορεί να αντέξει η ύπαρξη μου

Θειο δώρο

ΑΠΟΛΥΤΟ!

Εισέρχομαι σε ένα λαβύρινθο, μια στενωπό

Πάλι σκοτάδι, ρε γεμάτο

Ασφυκτικά στενά είναι εδώ

Θέλω να βγω

Δεν αντέχω άλλο

Και τότε αντιλαμβάνομαι που βρίσκομαι

Είμαι στη μήτρα της νέας μάνας μου και γεννιέμαι ξανά

Γεννήθηκα

Δεν ξέρω τίποτα

TABULA RASA

Άβολο συναίσθημα και κάτι σκιές πάνω μου να κινιούνται σαν να θέλουν να μου πουν κάτι

Όλα τα μώρα τώρα μας ταΐζουν με το ζόρι

Μοιάζουμε με κοτοπουλάκια σε ορνιθοτροφείο

Το ταξίδι κάπου εδώ τελειώνει

Προσγειώνομαι

Η πρώτη σκέψη μετά από τέτοιο ταξίδι αποφοίτησης, μαζί σαν επιφοίτηση:

Το φως δεν σου χαρίζεται, φίλε. Πρέπει να παλέψεις για να το αποκτήσεις…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ραματζιώτης
Υπάρχω για να αναπνέω στο κάλλος του Παγωνιού και να τρέφομαι από την δύναμη του Διονύσου.
Συντονίσου

Comments are closed.