No comments yet

ΟΥΑΙ

Συντάκτης:

Καίνε στα σωθικά τα κάρβουνα του πυρακτωμένου πάθους, αναδευόμενα από τα πέλματα αναστενάρηδων πυροβατών που κρούουν τα άδεια ταψιά της πείνας –το άφαντο ψαχνό του πόθου, η δαγκωμένη σάρκα της συμφοράς, το έλαιο των ξινών χυμών που στα ασφυκτικά ντουλάπια της ενθύμησης ταγκίζει και που τον πυρετό φλογίζει όταν επιτέλους, κάτω από τις ιαχές των συγκρουόμενων ενστίκτων, πλάθω ξανά την παλάμη σου στον εωθινό φούρνο: κράτα με γερά, είμαι ο εφήμερος άρτος…
Ξύπνησα σε σεντόνια μούσκεμα στο αίμα, στην όχθη του ενύπνιου όπου αναλογίζεται κανείς συντετριμμένος το πώς το αγκάθι του ρόδου μπορεί τις επιπτώσεις της γενοκτονίας να χωρέσει. Φυσάτε, πνοές των ανέμων, τις δυσοίωνες σπίθες για να φέξει η αυτοφυούμενη φλόγα που θα καταναλώσει το λάθος• ρίξτε θυμίαμα με ικεσίες και δεήσεις και το κεφάλι του κόκορα σπαράξτε –ποτίστε με αίμα τη γόνιμη γη, απόψε καίω, αυτοπυρπολούμαι στο σταυροδρόμι της μοίρας.
Ποιος έχει ανάγκη τους λογαριασμούς και τις ύπουλες μεθοδεύσεις; Η στάχτη της αυτοθυσίας, το εχέγγυο της αφθονίας. Προσπάθησε να διακρίνεις, στα λευκά απανθρακωμένα τοπία, το πυρακτωμένο βλέμμα που προδίδει την ασκητική αμφίεση της στάχτης. Ιδού ο επαίτης: ελέησον ημών στο βωμό της λαβωμένης καρδιάς, αφήστε ένα νόμισμα, ένα λεπτό αρκεί για να σας ανταποδώσω τη μυστική έκλαμψη του θριάμβου.

Όσο λεπτή είν’ η γραμμή που μας χωρίζει από το αντικείμενο του πόθου• όσο λεπτή είν’ η γραμμή που μας κρατάει σε επίστηθια απόσταση από το έτερο ανεξιχνίαστο υποκείμενο, είν’ η γραμμή πυρός στο εκτελεστικό απόσπασμα μιας ανίερης μάχης όπου ο Πρωτόγονος Φάνης αντιδικεί έναντι των κρετίνων που φοβούνται να χορέψουν στα κάρβουνα, τα οποία σπινθηροβολούν με μια αδίστακτη επισημότητα την αναμοχλευόμενη ωδή της πιο τερπνής ήττας…

Τα φυσίγγια της καρδιάς αντηχούν την ορμή από το δηλητηριώδες βέλος. Εκεί η κυψέλη των ομόαιμων ζυμώσεων στις εριστικές αντιστοιχίες των βλεμμάτων, φόνος που συνεχώς μεταρσιώνεται καθώς εκπίπτει το δέρας του παρωχημένου εαυτού, μια σπαρακτικά ανθοβολούσα ακολουθία ομόκεντρων επωάσεων: ιδού ο τερατόμορφος Φάνης, ο Ηρικεπαίος ως πυρηνική ανάφλεξη του ατόμου, εκτυφλωτική, με κρουστικά κύματα που συντρίβουν τους ιδιόφρονες πυργους: το μακελλειό των τρόπων, της ρουτίνας, της στοχαστικής συνέπειας… όλα πτώματα επί πτωμάτων.
Αδύνατον να το διαχειριστείς, ο ορισμός της αδεξιότητας, όταν οι στιγμές και οι ώρες γίνονται αδιέξοδοι τροχοί, όταν το βέλος του χρόνου γίνεται η τροχοπέδη του ινδικού χοιρίδιου, που δεν οδηγεί ευθυτενώς επιτέλους ξανά στον τόπο του εγκλήματος όπου οι όψη των πτωμάτων είναι με στάχτη σημαδεμένη, το μόνο που απομένει είναι να καις τα αναμνηστικά σπίρτα για να ξορκίσεις το αμφίσημο κακό και να λες στην παραφορά της στέρησης και της απώλειας με την οποία σε βάπτισε η στάχτη:
Αδίστακτα σε εκτελώ!
Φοίνικα, αναδύσου από τη στάχτη

Αστρέας
Νομάς των ιδεών και των τόπων, συνεχώς εν κινήσει στο ρυθμό του γίγνεσθαι, μεταλλασσόμενος προς το άρρητο και απεκδυόμενος τη μορφή εν γένει.
Συντονίσου

Comments are closed.