No comments yet

ΓΟΝΙΜΗ ΠΛΟΗΓΗΣΗ

Συντάκτης:

Ελέγχω,  καταδυναστεύω versus αφήνομαι, παραιτούμαι.

Έννοιες που προκαλούν μεγάλη εσωτερική διαμάχη, μια κατάσταση διαρκούς πάλης με τον εαυτό μας και το γίγνεσθαι της ζωής.

Από τη μια μεριά η τάση να ελέγχουμε… τον εαυτό μας, τα πάθη μας, το τι θα έπρεπε να κάνουμε, το πώς θα έπρεπε να είμαστε, τις συνήθειές μας, το σώμα μας, τη ζωή μας, την καριέρα μας, τις σχέσεις μας με τους άλλους, τους συντρόφους μας, τους φίλους μας, τα παιδιά μας… Μια ατελείωτη λίστα πραγμάτων, προσώπων, καταστάσεων που πρέπει να κρατάμε «υπό έλεγχο». Η πρόθεση από πίσω από τη δράση «ελέγχω» συνήθως είναι ο φόβος, ο φόβος για το άγνωστο, η πεποίθηση ότι κινδυνεύουμε ή ότι δεν αξίζουμε αν τα πράγματα δεν γίνονται όπως η προσωπικότητά μας πιστεύει ότι θα πρέπει να γίνονται (όπως εκπαιδευτήκαμε και πιστεύει και η κοινωνία). Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε πάντα φανερώνουν τη βαθύτερη αλήθεια μας. Προσπαθούμε, αγωνιζόμαστε να κρατάμε τον έλεγχο… άγχος, πίεση, στρες που προέρχεται από μια ατέρμονη προσπάθεια συγκράτησης και υποταγής. Σπάνια και πολύ παροδικά το επιτυγχάνουμε, τις περισσότερες φορές γινόμενοι δυνάστες και θύτες, θύματα της εγωικής μανίας ελέγχου.

Από την άλλη παραιτούμαστε, αφηνόμαστε έρμαια της (δύσκολης λέμε) ζωής. Παροδικά ή και μονιμότερα ως στάση ύπαρξης. Αδύναμοι στη βούλησή μας, σκορπισμένοι σε χαοτικές σκέψεις, ονειροπολήσεις και άρνηση. Παραιτούμαστε και αφηνόμαστε σε μια διαδοχική ενορχήστρωση εντροπίας που σήμερα έχει το όνομα κατάθλιψη. Πολλές φορές παραιτούμαστε, ενώ έχουμε προσπαθήσει πρώτα απεγνωσμένα να ελέγξουμε. Αφήνουμε χωρίς φροντίδα το σώμα, την υγεία μας, τις σχέσεις μας , την ίδια μας την ύπαρξη. Είναι η έλλειψη θέλησης, ενέργειας, αγάπης εαυτού ή ακόμα και η απώλεια νοήματος, ο θάνατος που παντού παραμονεύει και κάνει κάθε προσπάθεια να μοιάζει γελοία και μάταια. Ένα ακόμα παιχνίδι του νου, που μας σπρώχνει μακριά από την ευδαιμονία της παιδικής ματιάς. Τίποτα πια δεν αξίζει τον κόπο, τίποτα πια δεν αξίζει το χαμόγελό μας, παρά μόνο αν αυτό χρωματίζεται από την πίκρα της ειρωνείας.

Ο φόβος του να αφήσουμε τα πράγματα στη μοίρα τους, να αποδειχθούμε λιγότεροι των περιστάσεων, ηττοπαθείς και ανίκανοι που δεν πιάσαμε τη ζωή από τα κέρατα για να τη δαμάσουμε, μάς επιβαρύνει με ακόμη περισσότερες ενοχές. Με το υπόβαθρο αυτό άλλες φορές αφηνόμαστε έρμαια της ζωής, των συναισθηματικών μας εντάσεων, και των εμμονών της σκέψης μας, βουτηγμένοι στην απραξία και την αδυναμία και άλλες, ως δήθεν πολεμιστές, φορτωνόμαστε βάρη στους ώμους μας που δεν μας αναλογούν καν για να έχουμε την ικανοποίηση της απόλυτης ψευδαίσθησης – έχουμε τον έλεγχο της ζωής μας (και των άλλων)! Είτε περιμένουμε να σωθούμε από πάσης φύσεως Σωτήρες, είτε έχοντας πίστη, είτε έχοντας αγκυροβόλιο του ορθολογισμού και της αθεΐας, το αποτέλεσμα είναι παρόμοιο… η θωριά ξεθωριάζει από ζωντάνια και το βλέμμα απλανές, κενό νοήματος και χαράς.

Στην πορεία κατανοούμε βιωματικά πια, αφού έχουμε εξαντληθεί, είτε με την προσπάθεια ελέγχου ή ακόμα και στην παραίτηση, ότι τα πράγματα είναι κάπως αλλιώς. Οι θέσεις του θύτη, του θύματος και του σωτήρα έχουν γίνει επαναλαμβανόμενα ανούσια παιχνίδια εξουσίας πλέον. Το να ελέγχεις τα πάντα είναι αδύνατο και ψυχοφθόρο, και το να αφήνεσαι το ίδιο ανεπαρκές και επιζήμιο.

Ας στρέψουμε όμως το φως της προσοχής μας, όχι στη δράση (στο τι κάνουμε) αλλά στο τι υπάρχει πίσω από αυτήν. Καθώς η ισορροπία είναι πολύ ασταθής ανάμεσα στα δύο άκρα ας μείνουμε λίγο μετέωροι. Στο να κάνουμε ερωτήσεις, στις οποίες ο καθένας μας θα στραφεί με τη στάση του «δεν ξέρω» …

Ποιος είναι αυτός που κάθε φορά «ελέγχει»;

Ποιος είναι αυτός που κάθε φορά «παραιτείται»;

Ποιοι είμαστε εμείς όταν παρατηρούμε τον εαυτό μας να «ελέγχει ή να παραιτείται»;

Τι συναίσθημα υπάρχει  πίσω από κάθε δράση μας; Είναι φόβος, θυμός ή αγάπη;

Τι σημαίνει αφήνομαι στη ροή της ζωής; Τι σημαίνει αντιστέκομαι στη ροή; Είναι η ροή αυτό που λέμε Μοίρα; Υπάρχει πεπρωμένο το οποίο δεν αλλάζει ως ήδη γραμμένο;

Με ποιον συνομιλούμε όταν μονολογούμε; Από πού έρχονται οι απαντήσεις σε προβληματισμούς μας τις στιγμές που χαλαρώνουμε; Υπάρχει αυτό που κάποιοι λένε Ψυχή, Ανώτερος Εαυτός; Το έχουμε αισθανθεί άραγε, το έχουμε νιώσει κατά τη διάρκεια της ζωής μας και πώς;

Ζούμε την καθημερινότητά μας, αλλά με βάση ποιες αξίες; Τι είναι σημαντικό για τον καθένα μας; Τι μας δίνει χαρά και νόημα σε αυτόν το μύλο που φαίνεται να αλέθει το χρόνο της ζωής;

Οι στοχασμοί αυτοί δεν είναι αναγκαίο να απαντηθούν αμέσως. Είναι περισσότερο σημαντικό όμως να ειπωθούν, να εκφραστούν, να στραφεί η επίγνωση και το είναι μας στην ουσία και όχι στην επιφάνεια.

Και το (ψευδό) δίλημμα ελέγχω ή παραιτούμαι αποκτά άλλο νόημα όταν συλλογιστούμε τη ζωή ως μια ροή. Θα μπορούσαμε να παρομοιάζαμε τη ζωή σαν ένα ποτάμι. Έχει τη δική της ροή, τη δική της κοίτη, σε άλλα μέρη το ποτάμι-ζωή είναι φαρδύ επίπεδο και πλωτό και άνετο, σε άλλα σημεία απότομο, ορμητικό, γεμάτο βράχια και στενό, με πολλές ενδιάμεσες καταστάσεις. Έχεις επιλογές… να δέσεις τη βάρκα στο πρώτο ήρεμο απάγκιο, να πας κόντρα στο ρεύμα, να το αφήσεις να σε παρασύρει και να χτυπήσει στα βράχια, να σαπίσεις στον πιο ασφαλή βούρκο, να είσαι μόνος ή να πάρεις κι άλλες βάρκες παρέα, ή να βουλιάξεις τη βάρκα σου όσο πιο σύντομα μπορείς να γλυτώσεις και το βάσανο.

Μπορείς και να μάθεις να πλοηγείσαι με χάρη στο ποτάμι χρησιμοποιώντας τη ροή και τη δύναμή  του, όμως κατευθύνοντας τη βάρκα σου με μαεστρία όπου εσύ επιθυμείς (με την προϋπόθεση ότι ξέρεις πού πας), αποφεύγοντας τις κακοτοπιές, και επιδιορθώνοντας τη βάρκα σου εγκαίρως ή και όποτε πάθει ζημιά.

Μπορείς να απολαύσεις το ταξίδι έχοντας προορισμό, αλλά δίχως προσδοκίες;  Μπορείς να απολαύσεις με εμπιστοσύνη και τη χαλάρωση της ανεμελιάς, όταν αφήνεσαι να σε οδηγεί από μόνο του το ρεύμα; Μπορείς να έχεις τη διάκριση της συνειδητής προσπάθειας πλοήγησης, βάσει αξιών και εσωτερικής πρόθεσης;

Αυτή η κατάσταση πλοήγησης απαιτεί ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ, όχι έλεγχο.

Απαιτεί αποταύτιση από τον εγωικό φοβικό εαυτό.

Απαιτεί υπομονή, διαίσθηση και διορατικότητα.

Κυρίως όμως απαιτεί Εμπιστοσύνη και Ταπεινότητα και Αυτογνωσία.

Απαιτεί σεβασμό και Αγάπη Εαυτού.

Έτσι κι αλλιώς, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πάλι στην απεραντοσύνη της Αιώνιας Θάλασσας θα καταλήξουμε. Ο τρόπος όμως, το ταξίδι που θα έχουμε κάνει, και όσα θα έχουμε ζήσει και μάθει μέσα σ΄αυτό, κάνουν τη βόλτα να αξίζει τον κόπο.

Αριάδνη
Επιλέγω να υπερβαίνω την πεπερασμένη και κοινωνικά επιβαλλόμενη ταυτότητα, επιλέγω να ζω μία ζωή συναρπαστική και δημιουργική μέσα από ανατρεπτικούς τρόπους και πρακτικές.
Τα αστέρια ήταν πάντα το σύνορο της ματιάς μου και η Γη και η Φύση ολόκληρη η δύναμη και η καρδιά μου. Η ζωή μας έχει σκοπό και νόημα, το νόημα που της δίνει ο Θεϊκός Έρως.
Η πρισματική ομορφιά του Παγωνιού και η ευρύτητα της αποδοχής της αληθινά μυστηριακής φύσης της διαφορετικότητας, δίνουν τη δύναμη να πορεύομαι με σθένος στον κόσμο αυτό, συντελώντας όπου και όπως μπορώ στη θεραπεία και την αφύπνιση του ανθρώπου.
Συντονίσου

Comments are closed.