No comments yet

CREDO QUIA ABSURDUM

Συντάκτης:

Πάνω στο αιματηρό το άλμα η πολυμήχανη σκιά που επιτέλους καταρρέει, να τι μαρτυρά: «για μια αιωνιότητα κρυβόμουν στην επίκτητη απόληξη των ευρημάτων, ποτέ στο εύρημα δεν παραδόθηκα, μουγκός υποβολέας μα και δαιμόνιος νομοθέτης των επαναλήψεων που του αρκεί ο στολισμός για να ναρκώσει κάθε ευκαιρία απαλλαγής απ’ τη λιποταξία του δίκαια τιμωρημένου και τούτο να φαντάζει η πλέον ποθητή μα και πιο επαίσχυντη ανάθεση – ναι, υπήρξα για καιρό ο υποτακτικός των ραδιούργων ψιθύρων που συσκότιζαν το την απειθαρχία του σώματος, ανεύθυνα στοιχηματίζοντας τη λοξοκοιταγμένη τους υποχωρηση στην ασυναγώνιστη χορηγία μιας «εκθάμβωσης», μιας πολυτελούς φρεναπάτης, προορισμένης για τη διαιώνιση της φυλακής που επαλήθευσε η συμμόρφωση της δικής μου εθελότυφλης αδιακρισίας, ευπροσάρμοστος καθώς παρέμενα στην προμελετημένη απόκρυψη της συμμαχίας των ληστών που την ανέγειραν. Διαλύθηκα απ’ την ανεξόφλητη στραβοτιμονιά της Αλήθειας σε παρήχηση εορτών και θρήνων, μονταρισμένη απ’  τη μοχθηρότητα της απραξίας που τίποτε άφθαρτο δε σου επιτρέπει να ζητάς, στη μοναξιά του αγνώμονος που δεν προσκύνησε Καρδιά και γι’ αυτό παριστάνει τη λεπτομέρεια της διχασμένης του αντίρρησης πάνω στο αν το ναι ή το όχι θα πρέπει να προφέρονται αμετάκλητα, γελοιοποιώντας τον Ηρακλή και τη Λερναία Ύδρα ταυτοχρόνως. Αφέντης βέβηλος εν σώματι, χειροτονώντας την απώλεια των αγαθών και υπηρέτης θετός που καταχράστηκε τη γαλουχημένη παρακμή νομίζοντας ότι ποτέ δεν άξιζε να προσπαθεί για την επανόρθωση της δωρεάς της, θύμα κανιβαλικό ή μια γοργή αναδοχή της έλξης για τρυφερές και φθηνότερες απομιμήσεις που καταστρώθηκαν υπνωτικά πίσω απ’ τις κουρτίνες της μουδιασμένης όρασης, ένα δισυπόστατο μα κι ανόμοιο ξέπλυμα απ’ το συμφέρον της αντίθεσης, λίγος χώρος αδειανός να παραιτηθώ απ’ όλα όσα γεύτηκα για να συντηρηθούν οι ανεκτίμητες κατάντιες και το πληγωμένο βάλσαμο τους. Ούτε συνέχεια, ούτε υποχρεωτικές συγκαταβάσεις κρατουμένων που προσυπέγραφαν έτσι το ψευδόμενο δικαίωμα τους, ούτε καν επιστροφή στην αναθεωρημένη εγκυρότητα των ορισμών. Πετάω μακριά οτιδήποτε φόρεσα, οτιδήποτε διάλεξα για λιμάνι της στράτευσης μου προσβάλλοντας την υποδειγματική ομοιοτροπία, αρνούμαι πια να συνέρχομαι με σταγονίδια διαύγειας, να μπαίνω στο παλάτι σαν λαχανιασμένος κλέφτης της ομίχλης και λιγούρης των στιγμιαίων χαρισμάτων αντί σαν αδελφός και μαθητής του οικοδεσπότη των ημερών, ζητώντας απ’ τον αυτήκοο κλητή του Δρόμου να παραμερίσει όλες τις πολλά υποσχόμενες βελτιώσεις της εντροπικής τεχνοτροπίας μου, ώστε να λάμψει εκείνο που δεν εκπίπτει και δεν εμπαίζεται. Να λάμψει αυτό που κανένα προμήνυμα ευεργεσίας, κανένα αντίτιμο του πόνου δε χρειάζεται να εξαργυρώσεις για να κερδηθεί, παρά μόνο η ευλαβής τόλμη της αγνωσίας στην προσφορά του ειλικρινώς και ταπεινώς Αοράτου. Ξεκλειδώσου αγάπη μου και βγες απ’ την καραντίνα, μην εκπλήσσεσαι άλλο απ’ τα κοσμήματα της διαφθαρμένης μου περίσκεψης, κατέβα στη χιλιομπαλωμένη μου ύπαρξη και ανακαινίσου μέσα της για πάντα..»

Χρήστος Γάλλιος Νανδέος
Συνωμότης στις εξωτικές περιπάθειες των Ροβινσώνων και ανεπίκαιρος μάρτυρας στο ανυπόθετο έλεος των θαυμάτων. Οπλίτης στις ξέφραγες φάλαγγες της Εαροσύνης αλλά και αδηφάγος του νόστου! Πλανόδιος με φτερό στο κασκέτο, σε παραδρομές βουλιμίας και σχεδόν προσευχής. Αναγνωρίζω κι ακουλουθώ μια μόνον διαφεύγουσα δικαιοσύνη, στο υπέδαφος της ουρανότευκτης σποράς που οργώνουν οι κολασμένοι, οι ενορατικοί, οι ανέστιοι βασιλείς και οι ευγενείς του πόνου. Σπουδάζω κατανυκτικά τη θνησιγένεια, την εθελούσια ανοησία και τις σφοδρές ανοικειότητες της κατάπληξης. Αναζητώ ηλιακά μαργαριτάρια σε νυκτιφρούρητες κρυψώνες και ρυάκια πεμπτουσίας στα σπήλαια του αχαρτοράφητου. Σκοπός μου, να σβήσω την ιστορία μέσα στη μουσική, να τυφλώσω το πεπρωμένο με αστραπιαίες μονοκοντυλιές της έμψυχης πυράκτωσης και να διαρρήξω όλα τα πέπλα μεταξύ νοητού σπινθήρα κι εντελέχειας – μεταξύ αλγηδόνας κι εκπλήρωσης. Αναπολώ το κρημνώδες, πανάρχαιο τρέμουλο, που υπερχειλίζει αθωότητα, και κάτι διαπνοές απ’ το αχάλκευτο γένος των Θηρανθεμίδων, που θα με ρύσουν στο ανυπότακτο δικαίωμα να χαραμίζομαι για κάτι πιο λαχταριστό απ’ όσα προορίζονται! Τοξικομανής μανικός του Ανείπωτου, φυγὰς θεόθεν καὶ ἀλήτης. Νῦν καὶ ἀεὶ!
Συντονίσου

Comments are closed.