No comments yet

ΚΙΚΛΗΣΚΩ ΛΑΓΝΕΙΑΝ

Συντάκτης:

Ο δρόμος προς την αυτογνωσία, στην οποία συνίσταται η διήθηση της συνειδητότητας, αναπόφευκτα περνάει μέσα από τους αρχέτυπους κανόνες της πνευματικότητας.
Η πνευματικότητα είναι αυτή που βάζει πλαίσιο για να μπορέσεις να αντικρίσεις το άπειρο και, ακολούθως, να μπορέσεις να πλοηγηθείς εντός του με ασφάλεια, καθώς ό,τι γίνεται στο όνομα της αποτελεί πάντα μια βέλτιστη στροφή προς το θεϊκό.
Είναι σαν πανοπλία που την φοράω και καμαρώνω για την ρώμη και την ανδρεία που βλέπω πάνω μου…
Δικό μου είναι, λέω, αυτό το ατσαλένιο στήθος.
Δικά μου, και τα σιδερένια μπράτσα
Είμαι πολεμιστής
Είμαι δυνατός
Είμαι επιτέλους ένας πνευματικός άνθρωπος.
Εκείνη την στιγμή ακριβώς, την στιγμή της έπαρσης, οι δονήσεις που δημιουργούνται ενεργοποιούν ένα συμπαντικό μηχανισμό, ο όποιος είναι ικανός να ανατρέψει όλη την υπάρχουσα ροή και να σε κάνει να έλκεσαι και να έλκεις τα ακριβώς αντίθετα πράγματα από αυτά που πρεσβεύεις!
Εκείνη τη στιγμή έχεις πέσει στον κυκλώνα της έπαρσης και δε θα βγεις αν δεν δυναμώσεις πιο πολύ από αυτόν.
Και την δύναμη θα στην δώσει μόνο η περαιτέρω αυτοαναφορική ενίσχυση.
Αυτές οι αλλεπάλληλες και συνεχώς πιο δυνατές ταλαντώσεις της είναι που θα σε βγάλουν στην στεριά…
Εντός της δίνης του κυκλώνα της έπαρσης ενισχύεται ύπουλα το εγώ υπό μια άλλη ποιότητα.
Ενίοτε, πιστεύοντας ποσό ταπεινός και πνευματικός γίνεσαι, έλκεις τα εντελώς τα αντίθετα.
Μέσα σε αυτόν τον ξέφρενο χορό της έπαρσης λοιπόν, άρχισα και εγώ να πιστεύω ότι έχω νικήσει ή θα νικήσω όποια δύναμη στεκότανε ή στέκεται εμπόδιο στην πνευματικότητα μου.
Και το πρώτο θύμα της μάχης αυτής ήταν η σφοδρή μου λαγνεία.
Ναι, τη νίκησα!
Πάει, δεν με καταδυναστεύει πια, δεν με έχει πλέον υποχείριο της.
Δε με κινεί σα μαριονέττα.
Την κατατρόπωσα.
Την εξαφάνισα.
Ωστόσο, μέγιστο λάθος μου να θεωρήσω ότι είναι τόσο εύκολος αντίπαλος.
Και εκεί που είμαι πια εντελώς σίγουρος για τη νίκη μου και απολαμβάνω τις δάφνες μου, έρχεται να μου κάνει ένα στροβιλισμό, μια επίθεση ανελέητη και υπόγεια, που νομίζω ότι τα χάνω όλα.
Ξαναγυρνώ στο τίποτα και πιο κάτω ακόμη, υπό του μηδενός, στα καταγώγια και τους λεπρούς της ασυδοσίας.
Εκεί είναι που έλκω όλα τα μιάσματα σα μαγνήτης.
Μέσα σε αυτό τον όλεθρο, όμως, κάπου ανάβει μια σπίθα φωτός!
Μια δόνηση συνείδησης.
Και αρχίζω να συνειδητοποιώ το μεγαλείο.
Και τότε όλως παραδόξως, την ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου γι’ αυτή την τρικυμία που μου προκάλεσε.
Ήρθε η προσβολή των παλιών στοιχειών και ξαφνικά φύσηξε για να διαλύσει το σύννεφο της υποτιθέμενης πνευματικότητας στο οποίο ήμουν ανεβασμένος.
Και έτσι προσγειώθηκα.
Μου έδειξε το ποσό πιο αληθινά, ουσιαστικά πνευματική είναι η διέγερση στη συνείδηση, χωρίς να κάνει θόρυβο.
Να λοιπόν πώς μπορεί να γίνει φάρος συνειδητότητας το κόκκινο φανάρι του οίκου ανοχής.
Το κόκκινο αυτό φανάρι μου δίδαξε ότι η εμμονή στη όποια ταυτότητα, μόνο το εγώ μπορεί να θρέψει και μόνο εμπόδια στη ροή μπορεί να φέρει.
Μου υπενθύμισε ότι ο Κρίσνα δε σκοτώνει τον δαίμονα για να τον αφανίσει αλλά για να απελευθερώσει τη δύναμη που κρύβει μέσα του και να την μετουσιώσει.
Την ευχαριστώ γιατί μου δίδαξε την πραγματική ταπεινότητα, ταπεινώνοντας με για μια ακόμα φορά…
Ζήτησα λοιπόν από τη ροή να κάνουμε ειρήνη και να γίνουμε συνοδοιπόροι σε αυτό τον δρόμο, να ρίξει το φως της στα σκοτάδια μου που τα κρύβω τόσο επιμελώς, κι ας είναι αυτό κόκκινο ενίοτε.
Και μου απάντησε:
Έχεις πολύ πλακά τελικά
Για αυτό σε διακατέχω και σε διορθώνω άμεσα…

Ραματζιώτης
Υπάρχω για να αναπνέω στο κάλλος του Παγωνιού και να τρέφομαι από την δύναμη του Διονύσου.
Συντονίσου

Comments are closed.