No comments yet

ΔΑΙΜΟΝΙΚΟΝ

Συντάκτης:

θυμίαμα, στύρακα

 

Στήνω την ενέδρα μου στη σκιά, σπονδυλικά ατρόμητος

Με ρομφαία που κεντρίζει τη νοερή σύλληψη

Την αχνή παρουσία του δαιμονικού

Καλώ όλη την πυγμή του ύπουλου σουγιά

Ακριβώς εδώ

Στη στύση του θελήματός μου

Προκαλώ τον τυφώνα των μιασμένων μαρασμών

Το ανηλεές σμήνος των μυγών

Αυτή η στάλα αμβροσίας που τις καταδιώκει

Είθε την εξιλέωση του αφανισμού να τις χαρίσει

 

Εγείρω το κεντρί της Παρουσίας!

Το διαπασών που κραδαίνει τους αιθέρες!

Εκτελώ τον κρότο της σιγής!

Ως κέλευσμα πολέμου αδυσώπητου

Μέχρι την έσχατη, επονείδιστη εκπνοή του πεσούντος

Που είχε την ιταμότητα να μολύνει την αρτιότητα του Σκοπού

Ποια τερατογένεση, ποιο έκτρωμα φωνασκεί και απειλεί;

Ποιος κρετίνος της αγνωμοσύνης και της στυγερής έπαρσης

Απειλεί να ξεσπαθίσει;

 

Καλώ αυτόν τον συγκεκριμένο φονιά της αγαθότητας

Το περιούσιο βλέμμα του εντόμου που διψά για αίμα

Προκαλώ το μειδίαμα της αισχρότητας

Και παραδίδω το όπλο στις αξεδίψαστες αρπαγές του φθόνου

Έλα, βάλε τα δυνατά σου, δαίμονα

Πάτα τη σκανδάλη

Έλα να μυηθείς στην ταπείνωση που τα νώτα σου ποθούν

Για να λησμονήσεις το μένος των γενεών σου

 

Ακριβώς εδώ

Στην αιχμή της ναρκωτικής σύριγγας που εκχυλίζει

Στη στύση του θελήματός μας

Προκαλώ τον τυφώνα της χείριστης συμφοράς

Το σμήνος των μυγών

Αυτή η στάλα αμβροσίας που τις καταδιώκει

Είθε την εξιλέωση του αφανισμού να τις χαρίσει

 

Εγείρω το αυτοαναφορικό κεντρί της Παρουσίας

Το διαπασών που κραδαίνει τους αιθέρες!

Εκτελώ τον κρότο της σιγής!

Ως κέλευσμα θανάτωσης της αισχρής ασυδωσίας

Πατάω πάνω στο εξίτηλο κουφάρι που δεν έχει το δικαίωμα να υπάρχει

Που είχε το θράσος να μολύνει την πιο ευάλωτη χορδή

Ποια τερατογένεση, ποιο έκτρωμα φωνασκεί και απειλεί

Ποιος χυδαίος αναβρασμός του βορβόρου

Απειλεί να εκραγεί;

 

Καλώ τη δηλητηριασμένη, απονενοημένη βούληση

Τον κυνόδοντα της νυχτερίδας που δαγκώνει φλέβα

Προκαλώ να δω τη βοερή αναπτέρωση του σηπόμενου εφιάλτη

Και παραδίδω τη ρομφαία στις αρπαγές του μίσους

Έλα, βάλε τα δυνατά σου, δαίμονα!

Μπήξε την κόψη στην καρδιά μου

Έλα να μυηθείς στην έκσταση που η γλώσσα σου ποθεί

Για να λησμονήσεις το μένος των γενεών σου

 

Ακριβώς εδώ

Στην κεντρική αορτή

Στη στύση του θελήματος μας που γενναιόδωρα αιμορραγεί

Προκαλώ τον τυφώνα της μάστιγας και της συντριβής

Το αποδεκατισμένο σμήνος των μυγών

Αυτός ο απύθμενος ωκεανός χάριτος που σας αποτελειώνει

Είθε με το φλοίσβο της μετάνοιας να μας σιμώνει

 

Εγείρω το ανάστημα του ατρόμητου ανθρώπου

Τον θεληματικό πομπό που εξαγνίζει τους αιθέρες!

Εκτελώ τον κρότο της σιγής!

Ως κέλευσμα θριάμβου των ενάρετων ανθρώπων

Στη νεκρική πυρά που τις ευωδίες των Μακάρων αποπνέουν

Πού είναι ο υστερόβουλος δαίμονας,

Την ευκαιρία άλλης μιας εκτέλεσης να μου δώσει;

Θεέ, εσύ της πλουμιστής σου χάρης!

Ανάφλεξε τα κούφια ηφαίστεια του κόλαφου πάλι

Την αδιαφιλονίκητη αίγλη του δικαίου να φεγγίσουν

 

 

Αστρέας
Νομάς των ιδεών και των τόπων, συνεχώς εν κινήσει στο ρυθμό του γίγνεσθαι, μεταλλασσόμενος προς το άρρητο και απεκδυόμενος τη μορφή εν γένει.
Συντονίσου

Comments are closed.