No comments yet

ΑΣΠΑΖΟΜΕΝΟΣ ΤΟ ΚΕΝΟ

Συντάκτης:

του Seth Stevenson

 

Πώς κατέληξα γυμνός στο διαμέρισμα ενός αγνώστου –πλέοντας σε μια μπανιέρα αλμυρού νερού στο απόλυτο σκοτάδι και σιγή- συνειδητοποιώντας ότι επιτέλους για πρώτη φόρα στη ζωή μου πέτυχα ολοκληρωτική ενσυνειδητότητα; Ας αρχίσουμε την ιστορία μας από το 1961, όταν ο Peter Suedfeld ήταν πρωτοετής φοιτητής της Ψυχολογίας στο Princeton. Ένας άλλος ακαδημαϊκός στην πτέρυγα διεξήγαγε μια έρευνα επί της «αισθητηριακής απομόνωσης» που πρόσφερε 20 δολάρια στους εθελοντές φοιτητές. Ο Suedfeld χρειαζόταν λεφτά κι έτσι συμφώνησε να κλειστεί μέσα σε ένα κατασκότεινο, ηχομονωμένο δωμάτιο για 24 ώρες, με μόλις λίγη συντήρηση και μια τουαλέτα να τον κρατάει για παρέα.  Δεν μπορούσε να το διαχειριστεί. «Ήμουν νευρικός και όλα με ενοχλούσαν», λέει τώρα. Έτσι έφυγε από νωρίς. Δεν ήταν ο μόνος. Πολλά υποκείμενα πανικοβληθήκαν και κάποια ανέφεραν ακόμη ότι είχαν παραισθήσεις.

Αν και (ή μάλλον εξαιτίας του ότι) είχε φοβηθεί, ο Suedfeld άρχισε έκτοτε να ιντριγκάρεται από τους θαλάμους απομόνωσης. Η αισθητηριακή απομόνωση ήταν ένα «σέξυ» πεδίο έρευνας στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 και ο Suedfeld άρχισε να οργανώνει δικά του πειράματα σε θαλάμους. Αρκετά σύντομα, αντιλήφθηκε μια άλλη τεχνική αισθητηριακής απομόνωσης. Ένας άνδρας ονομαζόμενος John C. Lilly –πρώτα στο Ναυτικό Ινστιτούτο, αργότερα στο Εθνικό Ινστιτούτο της Ψυχικής Υγείας-  είχε επινοήσει πρωτοποριακά τη χρήση μιας δεξαμενής για εμβάθυνση στο νερό. Στις πρώιμες δοκιμές, το υποκείμενο ήταν εντελώς βυθισμένο, φορώντας μια μάσκα αναπνοής, με ένα λάστιχο αέρος συνδεδεμένο με μια αντλία. Σε ύστερη προσέγγιση, το υποκείμενο απλώς επέπλεε σε αλατόνερο, με την πλάτη του, σε μια δεξαμενή σα φέρετρο που ήταν εντελώς σκοτεινή και σιωπηλή.

Ο Lilly έγινε μια cult φιγούρα, σαν τον Timothy Leary, καθώς τα πειράματά του γίνονταν ολοένα και πιο παράξενα. Έκανε προσπάθειες να επικοινωνήσει με τα δελφίνια και έγινε ευρέως γνωστός για την κλίση του να εισέρχεται στις δεξαμενές επίπλευσής του μόνο κατόπιν χρήσης δυνατών παραισθησιογόνων (που αργότερα δραματοποιήθηκε στην ταινία του Ken Rusell Altered States). Ο Suedfeld γνώρισε τον Lilly και εντυπωσιάστηκε με τις δεξαμενές του –αλλά όχι με τις μεθόδους. «Ξεκίνησε ως ένας κανονικός επιστήμονας», λέει ο Suedfeld. «Άλλα άρχισε να παίρνει ουσίες, νομίζοντας ότι θα έρθει σε επαφή με κάποια σφαίρα πραγματικότητας πέραν του κανονικού. Νόμιζε ότι θα έχει συζητήσεις με τον Σαίξπηρ και τέτοια. Δεν είδαμε πώς θα έπρεπε οι δεξαμενές να χρησιμοποιηθούν. Ανέκαθεν έτρεχα τυπικά πειράματα με ελεγχόμενες ομάδες και δεδομένα και αντικειμενικές δοκιμές».

Έχει καιρό που είδα το Altered States, στο οποίο ο William Hurt εκφυλίζεται σε ένα πρωτόγονο τέρας αφού παρασύρθηκε για λίγο περισσότερο χρόνο μέσα στη δεξαμενή. Αλλά μέχρι να διαβάσω μια ιστορία του Wall Street Journal που γέννησε την τάση της επίπλευσης,  ουδέποτε συνειδητοποίησα  ότι ήταν εφικτό να επιπλεύσεις με έναν μη-επιστημονικό τρόπο. Ούτε μου έφεξε ποτέ ότι θα το ήθελε να το κάνει κανείς. Ξαφνικά μου κίνησε το ενδιαφέρον: Τι θα μπορούσε να κάνει για μένα η αισθητηριακή απομόνωση;

Υπάρχουν μόνο λίγα μέρη για να επιπλεύσεις στη Νέα Υόρκη. Πρώτα δοκίμασα τη La Casa, ένα ολοήμερο σπα κοντά στο Union Square, όπου υπάρχει μια δεξαμενή για λίγους εκλεκτούς πελάτες. Ένα καθημερινό πρωινό, σκαρφάλωσα τις σκάλες του La Casa, έβγαλα τα ρούχα μου, και, αφού έκανα ένα ντους, μπήκα στη μεγάλη μπανιέρα μέσα σε ένα εσώκλειστο θάλαμο. Έκλεισα την πόρτα επισκότισης πίσω μου, κάλμαρα μέσα στο νερό και ακούμπησα ένα κουμπί που έκλεισε τα φώτα. Έπλεα σε ολοκληρωτικό σκοτάδι και σιωπή. Η πλήρης διαβροχή των αλάτων Epsom στο νερό με έκαναν να επιπλέω με έναν πρωτοφανή τρόπο –το πρόσωπό μου, το στομάχι μου και τα γόνατά μου ήσαν ένα αρχιπέλαγο νήσων μέσα στον ωκεανό της μπανιέρας.

Για όσο περίπου θα διήρκησαν τα πρώτα 15 λεπτά, αναρωτήθηκα για το τι έκανα εγώ εκεί μέσα. Σκέφτηκα για τα σχέδιά μου εκείνο το απόγευμα, ιστορίες τις οποίες περιεργαζόμουν, για το αν υπήρχε καθόλου φαγητό στο ψυγείο πίσω στο διαμέρισμά μου. Ένιωσα ότι είχε βαρεθεί. Ένιωσα ανόητος. Όπως ο Peter Suedfeld σε εκείνον τον θάλαμο στο Princeton, μπήκα ακόμη και στην πρίζα. Για μια στιγμή μου ήρθε να σηκωθώ όρθιος και να βγω έξω.

Μετά ξεκίνησε η μεταμόρφωση. Αν έχετε ποτέ πάρει ψυχεδελικά μανιτάρια (και έλα τώρα, ποιος δεν έχει πάρει;) μπορεί να θυμάστε ένα συγκεκριμένο συναίσθημα που αναδύεται καθώς ενεργεί η ουσία. «Κάτι μου συμβαίνει, κάτι μου συμβαίνει», λέει το σώμα στον εγκέφαλο, με ήπια επιτακτικότητα. Ένιωσα κάπως έτσι καθώς επέπλεα. Ο εγκέφαλός μου μπήκε σε μια χαοτική τροχιά. Κι όταν πέρασε η καταιγίδα, βρήκα τον εαυτό μου σε μια νέα και ανοίκεια κατάσταση συνειδητότητας.

*

 

Οι πολυετείς έρευνες του Suedfeld έχουν δείξει ότι οι συνεδρίες της δεξαμενής μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να αντιμετωπιστούν προβλήματα του νευρικού συστήματος όπως ο χρόνιος πόνος, η υψηλή πίεση του αίματος και η κινητικές δυσλειτουργίες. Μπορούν να βελτιώσουν ικανότητες αντίληψης και κινητικότητας στους αθλητές και δημιουργικότητας στους καλλιτέχνες. Ο Suedfeld ισχυρίζεται επίσης ότι η δεξαμενή μεταφέρει την εστίαση του εγκεφάλου από το κυρίαρχο στο μη-κυρίαρχο ημισφαίριο, πράγμα που έχει πολλά οφέλη. «Αλλά μόνο ο Θεός γνωρίζει το γιατί επηρεάζεται η ισορροπία των ημισφαιρίων», λέει ο Suedfeld. «Δεν μπορούμε ακόμη να χωρέσουμε τον εγκεφαλογράφο μες στη δεξαμενή, ή να τον βρέξουμε, τέλος πάντων».

Για κάποιον νεοφώτιστο της δεξαμενής σαν κι εμένα, που δεν ενδιαφέρεται να θεραπεύσει σωματικές δυσλειτουργίες ή να κερδίσει το Ολυμπιακό μετάλλιο, οι πιο σαγηνευτικές πτυχές της επίπλευσης περιλαμβάνουν, πρώτον, την α λα Lilly δυνατότητα του να αποκαλύψει κρυμμένα στρώματα της συνείδησης εντός μας και, δεύτερον, η αποδεδειγμένη ικανότητα του να καλμάρει τους χρήστες. Ο Suedfeld είναι ιδιαίτερα χαρούμενος γι’ αυτό το δεύτερο σημείο. «Οτιδήποτε σχετίζεται με το ψυχολογικό στρες», μας λέει, «είτε είναι στη μορφή χρόνιων πονοκέφαλων, αϋπνίας, καταστάσεις που δεν έχουν φυσική αιτιολογία… μετά από μερικές συνεδρίες επίπλευσης, φαίνεται ξεκάθαρη βελτίωση».

Είναι οι διαλογιστικές, χαλαρωτικές ποιότητες της επίπλευσης που τελικά μετακίνησαν την πρακτική πέρα από την ακαδημία και στον εμπορικό κόσμο. Ο Glenn Perry είναι ίσως ο προπάτορας της ψυχαγωγικής χρήσης της δεξαμενής. Ο Perry ήταν ένας προγραμματιστής υπολογιστών το 1972 όταν διάβασε το βιβλίο του Lilly The Center of the Cyclone και, σύντομα μετά, είδε ένα διαφημιστικό για ένα workshop περί της επίπλευσης που το υποστήριζε ο ίδιος. «Την πρώτη φορά που επέπλευσα», λέει ο Perry, «συνειδητοποίησα ότι ο χρόνος είχε αλλάξει κι ότι οι αισθήσεις μου ήσαν εντελώς διαφορετικές. Ευθύς αμέσως ήξερα ότι έπρεπε να φτιάξω τη δική μου δεξαμενή. Με το τέλος της βδομάδας, αποφάσισα να φτιάξω δεξαμενές όχι μόνο για μένα αλλά και για άλλους. Ο John μου έδωσε το όνομα Samadhi –μια Σανσκριτική λέξη που σημαίνει κατάσταση κατά την οποία ο διαλογιστής γίνεται ένα με το αντικείμενο του διαλογισμού του».

Αφότου δοκίμασε πολλά μοντέλα, ο Perry κατέληξε σε μια δεξαμενή που χρησιμοποιούσε νερό βάθους 10 ιντσών εμποτισμένο με άλατα Epsom. Αυτός και η σύζυγός του, η Lee, άνοιξαν ένα κέντρο επίπλευσης στο Beverly Hills το 1979, ενοικιάζοντας τις πέντε δεξαμενές κυρίως σε τύπους της βιομηχανίας της ψυχαγωγίας. Ο Michael Crichton ήρθε για να επιπλεύσει όταν είχε το κόλλημα του συγγραφέα. Τελικά, ο Crichton αγόρασε μια δεξαμενή για τον ίδιο.

Μέσα από το κέντρο επίπλευσης του Perry, το βιβλίο του John Lilly (1977) περί της τέρψης της επίπλευσης με τίτλο The Deep Self, και την κυκλοφορία του Altered States, η επίπλευση έγινε κτήμα της λαϊκής συνείδησης. Μια ευρέως γνωστή ιστορία τον Νοέμβριο του 1981 των New York Times είχε τίτλο «Δεξαμενές Χαλάρωσης: Μια Αγορά Αναπτύσσεται». Είχε σχόλια από αντιπρόσωπους της Samadhi και άλλες εταιρείες δεξαμενών, τονίζοντας ότι η βιομηχανία έφτανε στα 4 εκατομμύρια δολάρια το χρόνια σε αγορές και ενοικιάσεις. Ανέφεραν ότι νέα κέντρα επίπλευσης άνοιγαν σε όλη τη χώρα. Είχε επίσης και μια λίστα μερικών αξιοσημείωτων ιδιοκτητών: Robin Williams, Yoko Ono, και το επιτελείο των Dallas Cowboys και των Philadelphia Eagles. Ένας χαρούμενος κάτοχος δεξαμενής έφτασε στο σημείο να περιγράψει την πρακτική ως «κάτι σαν εστία αυτοπραγμάτωσης που σου επιτρέπει να συντονιστείς με τον εαυτό σου».

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, ο τρόμος του AIDS άλλαξε τα πάντα. Ο κόσμος φοβόταν μην κολλήσει HIV από μολυσμένο νερό μέσα στις δεξαμενές. Η επιχείρηση στέγνωσε. Οι «νεοεποχιακοί» το έριξαν στη γιόγκα. Ακόμη και η ακαδημαϊκή εργασία έχασε το λούστρο της. «Ριζοσπαστικοί φοιτητές άρχισαν να εξισώνουν τις έρευνες αισθητηριακής απομόνωσης με βασανιστήρια και πλύση εγκεφάλου», λέει ο Suedfeld. «Ο κόσμος σπρώχτηκε προς τα έξω από το πεδίο αυτό». Όταν ο John Lilly πέθανε το 2001, φαινόταν ότι η επίπλευση είχε για τα καλά αποτελειώσει.

Όμως τελικά αποδείχτηκε ότι ήταν ακαταβύθιστη. Η ιστορία του Journal που έπεσε η προσοχή μου –με τον τίτλο «Τα Κέντρα Επίπλευσης Ανεβάζουν Ρυθμούς»- είναι εδώ που τα λέμε μια σκουληκότρυπα πίσω ακριβώς τότε που το ευρέως γνωστό άρθρο των Times, που είχε κυκλοφορήσει 30 χρονιά πριν. Μας επισημαίνει ένα νέο κύμα ενθουσιασμού για τις δεξαμενές, πιστώνοντας στον κωμικό Joe Rogan (έναν ευαγγελιστή των δεξαμενών επίπλευσης) και όλους τους τεχνουργούς της ορεξάτης για χαλάρωση και καλοπέραση Βay Area για τη διάδοση τους. Μια ακόμη ένδειξη της αναζωπύρωσης της επίπλευσης: ένα κέντρο του Portland έχει εγκαινιάσει ένα ετήσιο συνέδρια επίπλευσης. Ο Peter Suedfeld –που αφότου έλαβε το PhD του από το Princeton, έγινε επικεφαλής στους τομείς Ψυχολογίας στο Rutgers και το University of British Columbia και διεξήγαγε έρευνες με δεξαμενές για χρόνια στα δικά του εργαστήρια- ήταν ένας από τους καλεσμένους ομιλητές.

Και τώρα είμαι κι εγώ μέρος του κινήματος. Μόλις είχα αράξει στην πρώτη μου συνεδρία επίπλευσης τότε στο La Casa, κατάλαβα γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι ξεσηκώνονται με την επίπλευση. Για πρώτη φορά στην ζωή μου είχε μηδέν σκέψεις. Ήμουν σε έναν ησυχασμό που αγνοούσα ότι μπορούσε να υπάρχει.

 

*

 

«Είχαμε έναν Ζεν δάσκαλο που επισκέφτηκε μια φορά το εργαστήριό μου», λέει ο Suedfeld, «και ζήτησε να πάει στη δεξαμενή για μία ώρα. Το περισσότερο διάστημα της ζωής του διαλογιζόταν κάθε μέρα για τέσσερις ή πέντε ή και επιπλέον ώρες. Και σκέφτηκε το βάθος του διαλογισμού που άγγιξε μέσα στη δεξαμενή ως ισάξιο με το επίπεδο που άγγιξε ίσως μια φορά το χρόνο στο κανονικό περιβάλλον του διαλογισμού –το οποίο δεν ήταν και κάνα μέρος γεμάτη βαβούρα στο Times Square. Ήταν εντυπωσιασμένος».

Το νερό και ο αέρας μέσα στο θάλαμο έχουν τη θερμοκρασία του δέρματος, το σκοτάδι είναι το ίδιο είτε με ανοιχτά είτε μα κλειστά τα μάτια και δεν υπάρχει ήχος –άρα δεν υπάρχει εξωτερικό αποτύπωμα από το περιβάλλον. Εν συνεχεία, ο εγκέφαλός μου επιβράδυνε μέχρις ότου το αποτύπωμά του προς το περιβάλλον επίσης επιβραδύνθηκε, κι έπειτα σταμάτησε. Ήμουν ανεσταλμένος σε ένα μέρος δίχως χώρο, ή χρόνο, ή σκοπό. Κάθε λίγο, κάποια κοινή σκέψη θα άρχιζε να διαφαίνεται στις άκρες –απάντησα σ’ εκείνο το e-mail;- και μετά αντηχεί στο μοναχικό κενό του κροτάφου μου για κάνα δυο στιγμές. Αλλά σύντομα εξανεμίζεται καθώς ο εγκέφαλός μου συνειδητοποιεί ότι δεν τον νοιάζει. Πίσω στο κενό.

Όταν μια ωριαία μου συνεδρία στο La Casa τελείωσε με ένα απαλό χτύπημα στον τοίχο –το αναμενόμενο σήμα από το σπα- σηκώθηκα με ένα βαθύτατο σάστισμα. Μίλησα αργά και ήρεμα, σαν ένα απαλό DJ της τζαζ, στο πρόσωπο που ήταν στο γραφείο και που ρωτούσε πώς πήγε η συνεδρία. Ένιωσα πιο ξεκούραστος ακόμη κι το αν κοιμόμουν για 16 ώρες στα πιο απαλά στρώματα του κόσμου. Έξω, τα χρώματα είχαν γίνει πιο έντονα· οι ήχοι ήσαν ζωηροί.

Θα έπρεπε να δοκιμάσω αυτό ξανά όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Για τη δεύτερη συνεδρία μου, πήγα στο Blue Light Floatation, στην 25η Οδό στο Chelsea. Αυτό έτυχε να ήταν ένα διαμέρισμα-σοφίτα που ανήκε σε ένα ιδιοκτήτη δεξαμενής με το όνομα Sam Zeiger. Αλλά το στήσιμο δεν ήταν καθόλου όσο περίεργο θα φανταζόσουν: ο Zeiger διαθέτει μια ιδιωτική περιοχή  στην οποία επιπλέεις, κάνεις μπάνιο και αλλάζεις.

Έχοντας επιπλεύσει ήδη άλλη μια φορά, η μεταφορά μου έγινε πιο γρήγορα αυτή τη φορά. Μου πήρε μόλις λίγα λεπτά προτού νιώσω τον εγκέφαλό μου και το σώμα μου να επιβραδύνονται, τις αδιάκοπες σκέψεις μου να ξεθωριάζουν. Αν θα το επέλεγα, θα μπορούσα με σκοπιμότητα να εστιάσω σε μια ιδέα τη φορά, να την περιστρέψω απομονωμένη, να εξετάσω κάποιο μέρος της ζωής μου δίχως ενοχλήσεις. Ή θα μπορούσα να εορτάσω στην παράξενα ξεφαντωτική αδειοσύνη. Σε κάποια φάση, έγνεψα μες στο κενό. Ο μόνος τρόπος που το ήξερα αυτό ήταν στον ελαφρύ σπασμό των άκρων μου –κάνοντας ένα μικρό πλατσούρισμα- με τον τρόπο εκείνο που το παθαίνουν το άκρα όταν βρίσκεσαι στην αιχμή του ύπνου. Δεν υπήρχε καθαρή γραμμή ανάμεσα στη συνείδηση και την ασυνειδησία. (Δεν είχα φόβο μη πνιγώ, καθώς η ελαφρότητά μου ήταν τέτοια που θα ήταν σχεδόν αδύνατον να αναστραφώ κατά λάθος.

Έπειτα, καθώς ο Zieger μου έδωσε μια κούπα τσάι, αναλογίστηκε τη δική του ιστορία-μεταστροφή. «Η πρώτη μου φορά υποτίθεται ότι ήταν μιας ώρας συνεδρία», μου είπε, «αλλά ο τύπος εκεί πέρα με ξέχασε και με άφησε στη δεξαμενή για πολλές ώρες. Είχα μια εμπειρία που μου άλλαξε τη ζωή. Δεν μπορώ να σου την περιγράψω τώρα με έναν τρόπο που δε θα μείωνε την αξία της». Έτσι ο Zieger αναγκάστηκε να πάρει τη δική του δεξαμενή και να την εισάγει στο διαμέρισμά του. Το να επιπλέεις σε αυτή τη δεξαμενή –και να την συντηρείς στην τέλεια κατάσταση, νοικιάζοντάς τη σε άλλους για 80 δολάρια την ώρα –είναι τώρα η παθιασμένη πλήρης απασχόληση του.

Πήγα πίσω στο La Casa για μια τελευταία συνεδρία επίπλευσης και ήξερα, καθώς σηκώθηκα, ότι είχα πλέον κολλήσει. Αυτό είναι όσο πιο εγγύτερα μπορείς να φτάσεις στις ψυχοτρόπες εμπειρίες δίχως να πάρεις καμία τέτοιου είδους ουσία. Αν και δεν πρόκειται να έχεις τίποτε τρελές παραισθήσεις (τουλάχιστον, δεν είχα εγώ καμία –τα σταθμά του τι είναι παραίσθηση μπορεί να ποικίλουν), θα καταλάβεις τον εγκέφαλό σου με έναν παντελώς καινούργιο τρόπο.

Σκέψου: Αυτή τη στιγμή υπάρχουν μυριάδες σκέψεις που κινούνται σαν την μπίλια σε φλιπεράκι. Πότε είναι το μεσημεριανό γεύμα; Η οθόνη είναι πολύ φωτεινή. Να την ζητούσα ίσως για ένα δεύτερο ραντεβού; Η πλάτη μου ξύνεται. Τι λέει ο άλλος από το διπλανό χώρο στο κινητό; Θα έπρεπε να είμαι περισσότερο αποφασιστικός. Θα πάρω ένα burrito στο μεσημεριανό. Είμαι καλός άνθρωπος;  Αυτές οι σκέψεις όλες παρουσιάζονται λίγο-πολύ ταυτοχρόνως. Υπάρχει μια κακοφωνία –μια ηχηρή βοή- στο κεφάλι σου. Όταν όμως θα εξαφανιστεί η βοή αυτή τότε θα συμβεί μια πραγματική αποκάλυψη. Συνιστώ εμφατικά να το δοκιμάσετε οι ίδιοι.

Ο Peter Suedfeld χρησεισαγωγήιμοποιεί τώρα την αυξημένη σοφία του περί της αισθητηριακής απομόνωσης για να συμβουλέψει τη NASA και το Καναδικό Διαστημικό Πρόγραμμα σχετικά με τα αποτελέσματα της μεγάλης διάρκειας διαστημική πτήση σε περιορισμένα, μονότονα περιβάλλοντα. Ο Glenn Perry ακόμη πουλάει τις δεξαμενές Samadhi και λέει ότι οι πωλήσεις ανεβαίνουν –μπορείς να αγοράσεις τη δική ξεκινώντας από τα 8.900 δολάρια. Το ετήσιο συνέδριο γίνεται όλο και πιο δημοφιλές.

Όσο για μένα, σχεδιάζω να τρυπώνω μέσα στη δεξαμενή κάθε τουλάχιστον τρεις ή τέσσερις φορές το χρόνο. Απλώς και μόνο σκεφτόμενος το συναίσθημα που παίρνω από την επίπλευση με κάνει να τη λαχταρώ. Δεν είμαι σίγουρος αν μπορώ να εξηγήσω το γιατί –αλλά θα ήθελα να συλλογιστώ αυτό το ερώτημα καθώς θα αιωρούμαι σε μια μπανιέρα γεμάτη από ζεστό, αλμυρό νερό.

 

 

Αστρέας
Νομάς των ιδεών και των τόπων, συνεχώς εν κινήσει στο ρυθμό του γίγνεσθαι, μεταλλασσόμενος προς το άρρητο και απεκδυόμενος τη μορφή εν γένει.
Συντονίσου

Comments are closed.